I FZ 85/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o.o. z/s w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 786/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 31 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2014 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 października 2016 r. w sprawie III SA/Wa 786/16 odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, argumentując, że wniosek Strony nie został w ogóle uzasadniony, brak było zatem podstaw do stwierdzenia, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje żądanie Strona podkreśliła, że jest przedsiębiorcą, działającym w warunkach wysokiego ryzyka gospodarczego i wykonanie decyzji obejmującej obowiązek zapłaty tak znacznej kwoty zobowiązania podatkowego, może spowodować trudne do odwrócenia skutki, tj. niemożliwość regulowania bieżących zobowiązań i - w następstwie tego - utratę płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Należy bowiem zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Strony o przyznanie jej ochrony tymczasowej, skoro wniosek ten ograniczony został do samego żądania o wstrzymanie wykonania decyzji. Jak wyżej wskazano, to strona ubiegająca się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obowiązana jest podać i uprawdopodobnić okoliczności, które – w ocenie wnioskodawcy – świadczą o niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak w niniejszej sprawie inicjatywy Strony w tym zakresie skutkował koniecznością nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku. Co więcej, w zażaleniu Strona wprawdzie wskazała na przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., jednakże nie uprawdopodobniła, że w niniejszej sprawie one zachodzą. Za niewystarczającą w tym zakresie należy uznać ogólną argumentację Strony odnośnie realiów prowadzenia działalności gospodarczej i wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, z pominięciem konkretnych danych liczbowych dotyczących sytuacji majątkowej Strony, które stanowiłyby dla Sądu punkt odniesienia przy ocenie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście może spowodować dla Strony znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, a zatem zażalenie – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – podlega oddaleniu.