II SA/Rz 1525/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów -skargę oddala- II SA/Rz 1525/15 UZASADNIENIE Decyzja z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.] Starosta Powiatu [.] udzielił JK działającemu pod firmą Produkcja Handel Usługi [.], pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno–biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) o wydajności 30.000 Mg/rok, w tym części mechanicznej o wydajności 30.000 Mg/rok i części biologicznej o wydajności 21.900 Mg/rok, zlokalizowanej w Zakładzie Zagospodarowania Odpadów w [.], określając w sentencji decyzji szczegółowe warunki realizacji zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, że realizacja wnioskowanej instalacji wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, gdyż zalicza się zgodnie z pkt 5.3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169), do instalacji w gospodarce odpadami przeznaczonymi do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwienia o zdolności przetwarzania ponad 75 Mg/dobę. W ocenie organu wniosek inwestora spełniał wymogi, o których mowa w art. 208 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.), a lokalizacja instalacji jest zgodna z zapisami planu gospodarki odpadami dla województwa podkarpackiego, wobec czego organ był zobligowany do wydania pozwolenia. Od powyższej decyzji odwołania wniosła Fundacja "[.]" oraz Stowarzyszenie "[.]". Fundacja "[.]" zarzuciła wydania decyzji na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. W jej ocenie instalacja JK nie jest wpisana do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (WPGO) jako istniejąca lub projektowana instalacja regionalna, a zatem nie będzie mogła przyjmować odpadów zmieszanych o kodzie 20 03 01. Tym bardziej, że instalacja przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, która nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami nie może uzyskać pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem odwołującej Fundacji na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić jakie są wymagania jakościowe odbiorcy paliwa oraz jakie parametry końcowe winny zostać osiągnięte, ani czy dalsze jego wykorzystanie w procesie odzysku jest pewne. Ponadto zaproponowane we wniosku rozwiązania techniczno-technologiczne funkcjonowania instalacji są niezgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zmieszanych komunalnych, a sam wniosek zawiera nieścisłości lub sprzeczności. Postanowieniem z dnia [.] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] stwierdziło niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia "[.]" z uwagi na brak podstaw do uznania go za stronę postępowania. Po rozpoznaniu zaś odwołania Fundacji "[.]", decyzją z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.], Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej podstawie prawnej Kolegium wskazało art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) - dalej: "k.p.a." oraz art. 202, art. 203 ust. 3, art. 204 i art. 211 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672, ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego wniosek JK spełniał wymogi stawiane art. 184 i art. 208 ustawy Prawo ochrony środowiska. We wniosku zawarto bowiem informacje o rodzaju działalności oraz o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji. Opisano zakładane warianty funkcjonowania instalacji, wskazano informacje o energii wykorzystywanej i wytwarzanej przez instalację oraz zawarto informację o emisjach i ich oddziaływaniu na środowisko. Wskazano również proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych. Do wniosku dołączono raport początkowy, zawierający wymagane art. 208 ust. 4 ww. ustawy informacje. W tym stanie rzeczy, organ I instancji w wydanej decyzji prawidłowo zrealizował wymogi dotyczące wydania pozwolenia zintegrowanego, jak również właściwie ustalił, że złożony wniosek spełniał wymogi stawiane przepisami prawa. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ podał, że w aktualnym WPGO instalacja firmy JK jest wpisana jako "sortownia odpadów zmieszanych i selektywnej zbiórki" i została uznana za instalację zastępczą dla Regionu Południowo-Zachodniego, Regionu Południowo-Wschodniego, Regionu Centralnego i Regionu Zachodniego. Zakład ten może przetwarzać zarówno zmieszane odpady komunalne, jak i odpady zbierane selektywnie. Plan zakłada m.in. budowę instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów oraz budowę instalacji przetwarzania frakcji podstawowej (ulegającej biodegradacji). Ponadto zgodność technologii z wymogami rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów była przedmiotem oceny organu ochrony środowiska tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na etapie wydawania decyzji środowiskowej, dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Fundacja "[.]" wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [.], jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 208 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne uznanie, że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego został sporządzony prawidłowo i że jest kompletny, spójny i rzetelny w świetle obowiązujących przepisów; II. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na wadliwie zgromadzonym materiale dowodowym, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz wadliwe uzasadnienie decyzji; III. art. 138 § 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji. Podtrzymując zarzuty sformułowane we wniesionym odwołaniu skarżąca wskazała, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [.] listopada 2013 r. nr [.], wydana przez Wójta Gminy [.], dotyczyła modernizacji zakładu wnioskodawcy poprzez uruchomienie m.in. stabilizacji tlenowej. Tymczasem organy prowadzące postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego nie dokonały sprawdzenia, czy wnioskodawca wykonał ustalenia wynikające z decyzji środowiskowej. Z wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wynika zaś jednoznacznie, że zakład nie posiada instalacji stabilizacji tlenowej dla frakcji biodegradowalnych wydzielonych z biosuszu. Pomimo zgłaszanych uwag organy nie wyjaśniły powyższego zagadnienia, a dodatkowo organ odwoławczy błędnie odwołał się do ustaleń poczynionych w 2013 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Nie wyjaśniono zatem, co dzieje się z wydzieloną z biosuszu frakcją podsitową o kodzie 19 12 12, a brak instalacji stabilizacji biologicznej w sposób rażący narusza wymagania prawne rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zmieszanych komunalnych. W piśmie z 19.04.2016 r. Fundacja "[.]" uzupełniła zarzuty skargi o naruszenie art. 378 ust. 2a pkt 3 P.o.ś., wskazując, że właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie był Marszałek Województwa [.], a ponadto, że pozwolenie zintegrowane zostano wydane dla instalacji przeznaczonej do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nieujętej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, czyli z naruszeniem art. 38a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji, jeżeli instalacja nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Zdaniem skarżącej Fundacji brak wskazania instalacji firmy [.] JK w tabeli WPGO jako instalacji zastępczej będącej potencjalnym RIPOK oraz określenie mocy przerobowych części biologicznej tej instalacji poniżej wymagań dla RIPOK, wskazują, że instalacja ta nie może zostać uznana za "ujętą" w WPGO, co stanowi warunek konieczny dla wydania pozwolenia zintegrowanego. W zakresie naruszenia przepisów o właściwości - art. 378 ust. 2a pkt 3 P.o.ś., skarżąca Fundacja wskazała, że ustalenie w tym przepisie właściwości marszałka województwa dla wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów i pozwolenia zintegrowanego dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych dotyczy wszystkich instalacji spełniających definicję RIPOK zawartą w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy o odpadach, a nie tylko tych, które zostały określone (ujęte) w WPGO jako RIPOK. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Dodatkowo podniosło, że w sprawie o udzielenie pozwolenia zintegrowanego organy nie mają podstaw do badania, czy wnioskodawca wykonał ustalenia wynikające z decyzji środowiskowej, a zatem badania zgodności tej decyzji ze stanem faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawowana przez sądy administracyjne, w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje co do zasady badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, o czym stanowi z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi. Skarga ta dotyczy wydania pozwolenia zintegrowanego. Zostało ono wprowadzone do prawa unijnego Dyrektywą Rady Nr 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania i ograniczania zanieczyszczeń zwaną Dyrektywą IPPC (Integrated Pollution Prevention and Control), a w ustawodawstwie polskim określone zostało w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672, ze zm. – "P.o.ś."). Celem pozwoleń zintegrowanych jest optymalizacja i minimalizacja zanieczyszczeń (substancji i energii) wprowadzanych do środowiska, w związku z wybranymi rodzajami działalności, które ze względu na rodzaj i skalę mogą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych lub środowiska jako całości (zgodnie z art. 201 ust. 1 P.o.ś. pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości). W praktyce polega to na zastąpieniu cząstkowych pozwoleń na wprowadzanie substancji lub energii do poszczególnych komponentów środowiska, jednym dokumentem. Pozwolenie ma zatem obejmować całość oddziaływań na środowisko, a więc wszystkie emisje substancji i energii, wykorzystywane surowce i zapotrzebowanie na energię, a także pobór wody i sytuacje odbiegające od normalnych. Rodzaje instalacji, dla których wymagane jest pozwolenie zintegrowane określa Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169). W rozpoznawanej sprawie przedsięwzięcie określone jako instalacja do mechaniczno–biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych o wydajności 30.000 Mg/rok (czyli 30.000 ton na rok), mieści się w zakresie instalacji wskazanych w załączniku do ww. rozporządzenia. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, bo wskazującego na wadę mogącą powodować nieważność decyzji, tj. zarzutu naruszenia przepisów o właściwości, by stwierdzić, że decyzja pierwszoinstancyjna w niniejszej sprawie została wydana przez właściwy organ ochrony środowiska, tj. przez wymienionego w art. 378 ust. 1 w zw. z art. 183 ust. 1 P.o.ś. starostę. Z treści powoływanego przez skarżącą Fundację art. 378 ust. 2a pkt 3 P.o.ś. wynika, że w sprawach pozwolenia na wytwarzanie odpadów i pozwolenia zintegrowanego dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych właściwy jest marszałek województwa. Należy podkreślić, że jest to przepis kompetencyjny, mający ponadto charakter szczególny, bo dopuszczający wyjątek od ogólnej zasady właściwości starosty jako organu ochrony środowiska właściwego w sprawach m. in. pozwoleń zintegrowanych. Tego rodzaju normy prawne powinny być zawsze interpretowane w sposób ścisły, zakazana jest ich interpretacja rozszerzająca, dokonywana np. w ramach wykładni celowościowej, a także nie jest dopuszczalne stosowanie innych metod wykładni poza językową (por. W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Zakamycze 2006, str. 455-461 i wskazane tam orzecznictwo). Wykładnia językowa art. 378 ust. 2a pkt 3 P.o.ś. wskazuje wyraźnie na właściwość marszałka województwa wyłącznie w stosunku do pozwoleń zintegrowanych dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako RIPOK. Argumentacja strony skarżącej przyjmująca, że istotne znaczenie ma wyłącznie definicja RIPOK i wszystkie instalacje spełniające warunki określone w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach (definicja RIPOK) podlegają właściwości marszałka w zakresie wydania pozwolenia zintegrowanego, jest nietrafna. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było takie rozumienie przepisu, wskazanie "instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako RIPOK" byłoby zbędne, w sytuacji, gdy definicja RIPOK zawarta jest w ustawie, nie zaś w WPGO. Prawidłowe natomiast, bo wywodzone wprost z wykładni językowej jest stanowisko, że właściwość marszałka została zastrzeżona wyłącznie w sprawach pozwoleń zintegrowanych wydawanych zarówno dla już istniejących RIPOK, jak i planowanych, ale jeszcze nie funkcjonujących, które zostały określone w WPGO. Nie jest również zasadny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 38a ustawy o odpadach. Przepis ten stanowi, że jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Jak słusznie zauważa skarżąca Fundacja przepis ten wszedł w życie 6 lutego 2015 r. z mocy art. 1 pkt 7 ustawy nowelizującej z dnia 15 stycznia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 122) i tego samego dnia (6.02.2015 r.) w Starostwie Powiatowym w Jaśle został też złożony wniosek firmy Produkcja Handel Usługi [.]o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Przepis ten miał zatem zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W swojej argumentacji skarżąca wywodzi, że działanie art. 38a ustawy o odpadach jest wyłączone przepisem art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej w stosunku do instalacji, o których mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897, ze zm.), jeżeli budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia ustawy nowelizującej. Ostatnio wymieniony przepis – art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. dotyczy natomiast budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1.01.2012 r.) wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy zgodzić się z pełnomocnikiem strony skarżącej, że w przypadku firmy E. za taką decyzję należałoby uznać decyzję Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2013 r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: modernizacja zakładu zagospodarowania odpadów poprzez uruchomienie instalacji do suszenia biologicznego i stabilizacji tlenowej wyposażonych w biofiltr do oczyszczania powietrza w celu zmniejszenia uciążliwości odorowej zakładu oraz budowa hali magazynowej, pozwalającą zakwalifikować instalację jako spełniającą wymagania dla RIPOK. Zestawienie dat wskazuje jednak, że decyzja ta wydana została po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. nowelizującej ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (1.01.2012 r.), a zatem zarówno art. 16 ust. 3 tej ustawy, jak i w konsekwencji art. 4 ust. 1 powoływanej ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. nowelizującej ustawę o odpadach, nie mają zastosowania. Stosowanie art. 38a ustawy o odpadach nie zostało zatem wyłączone w rozpoznawanej sprawie z mocy przepisu przejściowego, jednakże nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, że spełniona została przesłanka negatywna z tego przepisu skutkująca odmową wydania pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z dyspozycją art. 38a ustawy o odpadach podstawa do odmowy wydania pozwolenia istnieje, gdy instalacja przeznaczona do przetwarzania odpadów komunalnych nie została ujęta w WPGO. Plan taki, zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o odpadach uchwala sejmik województwa, podejmując jednocześnie uchwałę w sprawie jego wykonania (art. 38 ust. 1). Uchwała ta według art. 38 ust. 2 określa regiony gospodarki odpadami komunalnymi, regionalne instalacje do przetwarzania odpadów (RIPOK) w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia RIPOK. Może również wskazać spalarnię odpadów komunalnych jako ponadregionalną spalarnię odpadów komunalnych, jeżeli wynika to z WPGO. Uchwała w sprawie wykonania WPGO podlega obligatoryjnej zmianie m. in. W przypadku: zakończenia budowy i oddania do użytkowania RIPOK określonej w WPGO lub jeżeli instalacja, która uzyskała status RIPOK nie spełnia wymagań ochrony środowiska lub wymagań dotyczących RIPOK (art. 38 ust. 3). Zgodnie natomiast z art. 38 ust. 5 instalacja uzyskuje status RIPOK lub ponadregionalnej spalarni odpadów komunalnych z dniem ogłoszenia uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Plan Gospodarki Odpadami dla Województwa [...], stanowiący załącznik do uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zmienionej następnie uchwałami z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] wymienia instalacje RIPOK w poszczególnych regionach, instalacje zastępcze w poszczególnych regionach oraz planowane instalacje RIPOK i instalacje zastępcze. Nie ulega wątpliwości, a przyznaje to także skarżąca, że instalacja E. została określona w omawianym Planie jako instalacja zastępcza dla Regionu Południowo-Zachodniego – sortownia odpadów zmieszanych i z selektywnej zbiorki (tabela 6.1 – 24, 6.1. – 52). Występuje również w innych zapisach WPGO, gdzie przewidziano możliwość jej rozbudowy w celu utworzenia instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów oraz modernizacji. Jest to równoznaczne z ujęciem instalacji E. w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Podkarpackiego. Należy zwrócić uwagę, że użyty przez ustawodawcę w art. 38a ustawy o odpadach w odniesieniu do WPGO termin "ujęcie" należy rozumieć zgodnie z zasadami języka potocznego jako "wymienienie", "zawarcie" w określonym dokumencie. Wskazuje na to analiza treści wszystkich przepisów Działu III "Plany gospodarki odpadami" ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, gdzie ustawodawca posługuje się różnymi określeniami w odniesieniu do instalacji w zależności od tego co chce wyrazić, np. w niektórych przepisach nakazuje "określenie" czy "wskazanie" RIPOK w sposób wyraźny (art. 35 ust. 4, art. 38 ust. 2). W tym kontekście nie można przypisywać ustawodawcy innej woli niż ta, którą wyraził. Gdyby jego intencją było wydanie pozwolenia zintegrowanego wyłącznie dla instalacji określonej w WPGO jako RIPOK – z pewnością taki zapis zawarłby w treści art. 38a ustawy o odpadach. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi – zwłaszcza kwestii prawidłowości sporządzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego i przeprowadzenia postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Wymogi dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego zostały określone w art.184 P.o.ś. oraz w art. 208 P.o.ś., natomiast w art. 211 P.o.ś. określona została treść pozwolenia zintegrowanego. Istotna częścią wniosku jest raport początkowy o stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych sporządzany, gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie, produkcję lub uwalnianie substancji powodującej ryzyko zanieczyszczenia tych elementów środowiska. Szczegółowe wymogi sporządzenia raportu zostały określone w art. 208 ust. 4 P.o.ś. W rozpoznawanej sprawie taki raport przedstawiający wyniki badań prowadzonych w październiku 2014 r. oraz nazwy substancji wykorzystywanych, wytwarzanych lub uwalnianych w Zakładzie Zagospodarowania Odpadów w [.] został opracowany i był przedmiotem oceny organu I instancji. Ocenie organu I, a następnie II instancji został poddany wniosek w pełnym zakresie – organy te uznały, że spełnia on wymogi określone przepisami prawa i pozwala na wydanie decyzji, a Sąd ocenę tę podziela. W odniesieniu do kwestii technologicznych przypomnieć należy, że instalacja firmy "E." obejmuje proces mechaniczno – biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) w celu ich przygotowania do procesów odzysku, w tym recyklingu, odzysku energii, technicznego przekształcania lub składowania w wydziałach mechaniczno – ręcznej sortowni odpadów oraz biologicznego przetwarzania odpadów o łącznej wydajności 30.000 Mg/rok. Z treści decyzji wynika jednoznacznie, że wydajność ta określana jest maksymalnie i oznacza maksymalną wielkość przetwarzanych odpadów w przeliczeniu na rok. Nietrafne są przy tym zarzuty skargi wskazujące na przekroczenie tej wielkości wobec ustalenia, że wydajność części mechanicznej wynosi 30.000 Mg/rok i części biologicznej – 21.900 Mg/rok. Takie ustalenia dotyczą wyłącznie maksymalnych mocy przerobowych poszczególnych części składowych instalacji i rzeczą właściciela instalacji jest jak rozłoży te wielkości, by nie przekroczyć maksymalnej dopuszczalnej wydajności. Za niezasadny uznać również należy zarzut powołania się w zaskarżonej decyzji na brak samodzielnego dokonania oceny zgodności technologii stosowanej przez E. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno – biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, które szczegółowo regulują wymagania prawne MBP. Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ten dokonał takiej oceny zgodności technologii samodzielnie, natomiast wskazanie przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodność technologii z wymaganiami rozporządzenia była przedmiotem oceny przez organ ochrony środowiska - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na etapie wydawania decyzji środowiskowej z dnia 20 listopada 2013 r., dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, miało w ocenie Sądu jedynie charakter informacyjny. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących braku uruchomienia instalacji do suszenia biologicznego i stabilizacji tlenowej uznać należy, że w tym postępowaniu, którego celem jest dopiero uzyskanie pozwolenia na prowadzenie instalacji, są one przedwczesne. Nie jest również rzeczą organu udzielającego takiego pozwolenia sprawdzanie czy egzekwowanie wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na co zresztą zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] w odpowiedzi na skargę. W wyroku z dnia 2 lipca 2013 r., I OSK 577/12, Lex Nr 1372128, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że to podmiot użytkujący daną instalację, który sam zaproponował metodę, wnioskuje o procesie technologicznym instalacji, którą użytkuje, jak i w stosownych rozwiązaniach techniczno-technologicznych. Natomiast właściwy organ ustala tylko stan faktyczny i ocenia wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego (art. 208 p.o.ś.). W uzasadnieniu decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego proces technologiczny wnioskowany przez E. został zaakceptowany i szczegółowy opisany. W punkcie V.2 decyzji ustalono także maksymalną dopuszczalną emisję gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza, określając ich rodzaj i ilość, co jest zgodne z art. 220 ust. 1 w zw. z art. 224 P.o.ś. Reasumując i biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczność Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.