II OSK 1186/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1503/16 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Sz. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1503/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedziba w Szczecinie na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła TOM Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła: Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: a) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji i prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na okoliczności nie analizowane przez organ w toku postępowania administracyjnego tj. fakt zmieszania transgranicznie przemieszczanego odpadu z innymi frakcjami, podczas gdy organ w toku postępowania, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił li tylko zanieczyszczenie transportowanego odpadu. Powyższe stanowi wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej - ocena faktu wystąpienia zmieszania frakcji transgranicznie przemieszczanego odpadu, jego charakteru i stopnia, jak również wpływu rzeczonego ustalenia na nielegalność transgranicznego przemieszczenia odpadu została dokonana przez Sąd pierwszej instancji, a nie organ w toku postępowania - organ wskazał bowiem, że transportowane odpady były zanieczyszczone, nie zaś zmieszane, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zanieczyszczenie odpadów, wbrew stanowisku organu jest bowiem dopuszczalne przez prawo. b) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji oczywistych uchybień w toku postępowania administracyjnego w postaci arbitralnej oceny organu, nie mającej oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym w zakresie uznania odpadu jako zanieczyszczonego i sklasyfikowania go pod kodem 19 12 12 - która to ocena została dokonana wyłącznie w oparciu oi z. c) art. 145 §1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez dowolne, niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika fakt zmieszania odpadów złomu z innymi frakcjami odpadów, podczas gdy takie ustalenie nie zostało dokonane w sposób jednoznaczny przez organ, w szczególności na skutek niedokonania oględzin odpadu w odniesieniu do którego zakwestionowano klasyfikację przyjętą przez skarżącą. Nadto ww. przepisy zostały naruszone poprzez przyjęcie, i iż organ w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy w sposób pozwalający na ustalenie oceny charakteru zmieszania lub zanieczyszczenia transportowanego odpadu innymi frakcjami po kątem kryteriów określonych w preambule Załącznika III w związku z wykazem B znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) rozporządzenia (WE] nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 308/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 97, s. 8), które to ustalenie ma zasadnicze znaczenie dla uznania możliwości transgranicznego przemieszczenia odpadu bez obowiązku notyfikacji, a tym samym dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. d) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. 7, art. 8, art. 77 § 1, art, 80, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez pominięcie faktu niezgromadzenia w sprawie i nierozpoznania materiału dowodowego, wbrew inicjatywnie strony, pozwalającego na ustalenie rodzaju, ilości i charakteru zanieczyszczeń/wtrąceń innych frakcji odpadów w zakresie umożliwiającym ocenę mieszaniny odpadów pod kątem przesłanek z art. 3 ust. 2 pkt. a) oraz b) w z w. z art. 18 ust. 1 do 5 w z w. z załącznikiem I11A rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów, których ocena ma kluczowe znaczenie dla ustalenia dopuszczalności transgranicznego przemieszczenia odpadów bez obowiązku notyfikacji, e) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a poprzez pominięcie faktu niedokonania przez organ w toku postępowania oceny charakteru zanieczyszczenia lub zmieszania transportowanego odpadu innymi frakcjami po kątem kryteriów określonych w preambule Załącznika III w związku z wykazem B znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U, L190, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 308/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L97, s. 8), które to ustalenie ma zasadnicze znaczenie dla uznania możliwości transgranicznego przemieszczenia odpadu bez obowiązku notyfikacji, a tym samym dla oceny trafności rozstrzygnięcia organu. f) art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do istotnych zarzutów podniesionych w skardze przez Skarżącą - w szczególności w zakresie pominięcia zarzutu dotyczącego niedokonania przez organ w toku postępowania oceny charakteru zanieczyszczenia transportowanego odpadu innymi frakcjami po kątem kryteriów określonych w preambule Załącznika III w związku z wykazem B znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 308/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r. (Dz.U. L 97, s. 8), które to ustalenie ma zasadnicze znaczenie dla uznania możliwości transgranicznego przemieszczenia odpadu bez obowiązku notyfikacji, a tym samym dla oceny trafności rozstrzygnięcia organu. Nadto, z ostrożności procesowej na podstawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. skarżąca Spółka orzeczeniu zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie tj.: a) art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz Załącznika III w związku z wykazem B znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) do Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że odpad złomu sklasyfikowany w kodzie B1010 oraz 19 12 02 musi być całkowicie pozbawiony jakichkolwiek zanieczyszczeń niemetalicznych - również w formie zmieszania niewielkich frakcji innych odpadów, podczas gdy zgodnie z przytoczonymi przepisami podstawą oceny, co do kwalifikacji odpadów jako objętych "Zielonym wykazem odpadów", powinno być badane, na podstawie przepisów preambuły do Załącznika Ul rozporządzenia, zgodnie z którymi, czy zanieczyszczenie wystarczająco zwiększa ryzyko związane z odpadami lub uniemożliwia odzysk w sposób racjonalny ekologicznie - w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono spełnienia przez zanieczyszczenia odpadu czy inne występujące w nim frakcje odpadu przesłanek przemawiających za brakiem możliwości uznania transgranicznie przemieszczanego odpadu złomu wymogów pozwalających do kwalifikacji rzeczonego odpadu jako objętych "Zielonym wykazem odpadów". b) art. 3 ust. 2 pkt. a) oraz b) w zw. z art. 18 ust. 1 do 5 w zw. z załącznikiem IIIA rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów poprzez niezastosowanie rzeczonych przepisów w zakresie w jakim dopuszczają one transport bez obowiązku notyfikacji mieszanin dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku iii i niezakwalifikowanych do żadnej kategorii zgodnie z art. 3 ust. 2 ww rozporządzenia oraz niedokonania oceny odpadów w zakresie spełnienia kryteriów oceny odpadów jako nie podlegających ogólnemu wymogowi w zakresie informowania określonemu w art. 18 w odniesieniu do transportów odpadów tj. do przesłanek zwiększonego ryzyka związanego z przemieszczeniem oraz braku możliwości odzysku odpadów w sposób racjonalny ekologicznie. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności rozważyć trzeba zarzuty procesowe. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji i prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego na okoliczności nie analizowane przez organ, tj. fakt zmieszania odpadu z innymi frakcjami. Nie można mylić faktów z ich oceną prawną. Fakty to zdarzenia, sytuacje, zjawiska, zaś ich ocena to proces stosowania prawa, subsumpcja stanu faktycznego (por. Bogusław Dauter, za B. Gruszczyńskim [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WKP 2018, teza 17 do art. 183). Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował ustaleń faktycznych, istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 35 lit. a, art. 3 ust. 1 lit. b ppkt iii, art. 24 ust. 2, załącznika III rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE.L.2006.190.1) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923). W trakcie postępowania administracyjnego wszczętego przez GIOŚ ustalono, że przemieszczany ładunek zawierał odpady złomu metalowego, odpady tworzyw sztucznych, takich jak elementy drzwi lodówek oraz odpady folii, odpady pokruszonej pianki izolacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował tego ustalenia. Stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy, tj. zdjęcia przekazane przez wyspecjalizowany organ, był wystarczający do oceny, że przedmiotem obrotu nie był złom metalowy z grypy B 1010, lecz mieszanina zawierająca taki złom. Sąd nie dokonał zatem własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od ustaleń organu. Wystąpiły natomiast różnice w podciągnięciu ustalonych faktów do norm prawa materialnego. Od razu powiedzieć można, że końcowym rezultatem procesu stosowania prawa materialnego przez GIOŚ i Sąd pierwszej instancji jest tożsame stanowisko w zakresie istotnym, tzn. ocena, że przemieszczane odpady nie stanowiły odpadu deklarowanego (B 1010), a co za tym idzie, doszło do nielegalnego przemieszczenia odpadów, w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. To zaś, że do tego wniosku doprowadziło nieco odmienne rozumowanie prawne, nie miało znaczenia dla prawidłowości kwalifikacji prawnej przemieszczanych odpadów. W tym zakresie odnotować można, że Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na brak podstaw do zakwalifikowania niektórych z przemieszczanych przez skarżącą odpadów jako zanieczyszczenia. Przemieszczane przez skarżącą odpady określił jako zmieszane. Podkreślić także trzeba, że Sąd pierwszej instancji zaakcentował konieczność podejmowania oceny w zakresie zanieczyszczenia lub zmieszania odpadów w kontekście rodzaju i cech przemieszczanych odpadów. Najistotniejsze jednak jest to, że wywody GIOŚ w zakresie zanieczyszczenia były jedynie częścią argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji. W sentencji postanowienia wezwano przecież skarżącą Spółkę do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006, w odniesieniu do "mieszaniny odpadów złomu metalowego, stałych odpadów z tworzyw sztucznych, odpadów pianki izolacyjnej i innych odpadów, która należy zaklasyfikować jako odpady o kodzie 19 12 12, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, niesklasyfikowanej pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB oraz IV i IVA, do rozporządzenia nr 1013/2006". Nawet więc w zakresie zastosowania, wobec ustalonego stanu faktycznego, norm prawa materialnego, nie doszło między Sądem pierwszej instancji i GIOŚ, do istotnych różnic mających wpływ na wynik sprawy. Nawiązując zaś do poprzedzającej uwagi, przypomnieć można, że uprawnienie sądu administracyjnego do oceny w zakresie wykładni i zastosowania przez organ administracji przepisów postępowania oraz norm prawa materialnego, nieskutkującej uchyleniem zaskarżonej decyzji, mieści się w ramach sądowej kontroli administracji publicznej. Warunkiem uchylenia decyzji obarczonej naruszeniem przepisów postępowania jest to, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Podobnie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., sąd uchyla decyzję dotkniętą naruszeniem norm prawa materialnego, gdy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wadliwie został skonstruowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd arbitralnej oceny organu, niemającej oparcia w zebranym materiale dowodowym, w zakresie uznania odpadu jako zanieczyszczonego i sklasyfikowania go pod kodem 19 12 12, która to ocena została dokonana wyłącznie w oparciu oi z. Po pierwsze niezrozumiałe jest zakończenie opisu naruszenia, co czyni zarzut w części nieczytelnym. Po drugie, jak wynika z powyższych rozważań, klasyfikacja odpadów nie jest oceną dowodów dokonywaną na podstawie art. 80 K.p.a., w celu ustalenia stanu faktycznego. Jest to zagadnienie z zakresu stosowania prawa materialnego. Podważanie rezultatów oceny prawnej nie może być oparte na zarzucie naruszenia przepisu postępowania, jakim jest art. 80 K.p.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez dowolne, niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika fakt zmieszania odpadów złomu z innymi frakcjami odpadów. Klasyfikacja odpadów została poprzedzona ustaleniem dokonanym na podstawie pisma właściwego organu Niemiec z dnia 8 stycznia 2016 r. oraz dokumentacji fotograficznej zatrzymanego w Niemczech ładunku. Organ oparł się na piśmie skarżącej z dnia 13 stycznia 2016 r., będącym reakcją na zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wezwanie organu do złożenia wyjaśnień. Z pisma tego nie wynika aby skarżąca przeczyła ustaleniom faktycznym co do składu ładunku. Wskazała, jak to czyniła w trakcie postępowania administracyjnego i sądowego, że niemetaliczne zanieczyszczenia złomu są dopuszczalne, ale nie powinny przekraczać 2% partii. Ustaleń faktycznych organu nie podważył złożony w postępowaniu zażaleniowym dokument sporządzony przez prowadzącą instalację unieszkodliwiania odpadów [...] Sp. z o.o. w Szczecinie z dnia 11 marca 2016 r. Z dokumentu tego również nie wynika, że unieszkodliwiany ładunek składał się wyłącznie z odpadów złomu. Jest zaś oczywiste, że prowadząca instalację unieszkodliwiania [...] Sp. z o.o. w Szczecinie nie występowała w niniejszej sprawie w roli biegłego lub organu uprawnionego do kwalifikacji prawnej odpadów. Trzeba także zwrócić uwagę na to, że organ, przed wydaniem postanowienia wzywającego do zagospodarowania odpadów zwrócił się do organu Republiki Federalnej Niemiec, pismem z dnia 21 stycznia 2016 r., o wykonanie analizy składu zatrzymanego ładunku. Do tych badań na terenie RFN nie doszło na skutek wniosku Skarżącej zawartego w piśmie z dnia 22 stycznia 2016 r. Zgoda na powrotny przywóz do Polski i zagospodarowanie mogła się w tej sytuacji odbyć na podstawie postanowienia wydanego na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006. Zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych oraz teza o niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego zostały podniesione w zażaleniu, po wykonaniu postanowienia i zagospodarowaniu odpadów na terenie Polski. Skoro w okresie, w którym przeprowadzenie dowodu, planowanego przez organ z urzędu, było możliwe, strona wniosła o nieprzeprowadzanie tego dowodu, z uwagi na koszty jego przeprowadzenia, to nie można organowi zarzucać naruszeń art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. z powodu rezygnacji z tego dowodu. Podkreślić jednak raz jeszcze warto, że zgromadzony materiał dowodowy, tj. zdjęcia przekazane przez wyspecjalizowany organ, był wystarczający do oceny, że przedmiotem obrotu nie był złom metalowy z grypy B 1010, lecz mieszanina zawierająca taki złom (odpady złomu metalowego, odpady tworzyw sztucznych, takich jak elementy drzwi lodówek oraz odpady folii, odpady pokruszonej pianki izolacyjnej). Z powyższych względów bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez pominięcie faktu niezgromadzenia w sprawie i nierozpoznania materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie rodzaju, ilości i charakteru zanieczyszczeń. Z punktu widzenia normy prawa materialnego powołanej w opisie naruszenia, tj. art. 3 ust. 2 lit. a oraz b rozporządzenia nr 1013/2006, istotne było, czy odpady zostały wyszczególnione w załączniku III lub IIIB (lit. a) oraz czy mieszaniny zostały wyszczególnione w załączniku IIIA (lit. b). Wobec niezakwestionowanego ustalenia faktycznego, należało przyjąć, że zmieszane odpady (odpady złomu metalowego, odpady z tworzyw sztucznych, odpady pianki izolacyjnej i inne odpady) nie zostały wyszczególnione w przepisach wskazanych w art. 3 ust. 1, ani w art. 3 ust. 2 rozporządzenia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. poprzez pominięcie faktu niedokonania przez organ oceny charakteru zanieczyszczenia lub zmieszania transportowanego odpadu innymi frakcjami pod kątem kryteriów określonych w preambule Załącznika III w związku z Wykazem B znajdującym się w załączniku V, część 1 (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. GIOŚ podał podstawę prawną postanowienia i ją wyjaśnił. To, czy zajął prawidłowe stanowisko w zakresie zastosowania i wyjaśnienia roli preambuły, jest zagadnieniem trafności materialnej rozstrzygnięcia. Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, w zakresie pominięcia zarzutu niedokonania przez organ oceny charakteru odpadu pod katem kryteriów określonych w preambule załączniku III w związku z wykazem B znajdującym się w załączniku V. W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Powtórzyć można, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Sąd pierwszej instancji, w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, określił charakter transportowanych przez Spółkę odpadów. Stwierdził, że nie był to odpad z grupy B 1010 oraz przedstawił obszerne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie ma podstaw do formułowania pod adresem zaskarżonego wyroku zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Opis naruszenia nawiązuje do postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ. Postępowanie wyjaśniające organu jest zaś oceniane na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić uzupełniające z dokumentów. W kasacji nie wskazano, na czym polega uchybienie Sądu pierwszej instancji rzeczywiście odnoszące się do dyspozycji art. 106 § 3 P.p.s.a Zarzuty materialne skargi kasacyjnej są bezzasadne. Z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że w przepisach tych przewidziano dwa tryby odnoszące się do akceptacji dla przemieszczania odpadów. Tryb pierwszy unormowany jest w art. 3 ust. 1. Jest to procedura uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Dotyczy odpadów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a i b. W art. 3 ust. 1 lit. b wskazano odpady, które mają być poddane procesom odzysku. Wśród niech wymieniono odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA. W art. 3 ust. 2 wskazano tryb w postaci ogólnych obowiązków informowania, określonych w art. 18. Należą do nich odpady przeznaczone do odzysku, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg: wyszczególnione w załączniku III lub IIIB (art. 3 ust. 2 lit. a) oraz mieszaniny wymienione w załączniku IIIA, pod szczegółowymi warunkami (art. 3 ust. 2 lit. b). Nawiązując do przepisu powołanego w omawianej podstawie kasacji, należy stwierdzić, że z uwagi na skład spornego ładunku nie może być mowy o mieszaninie odpadów, o której mowa w Załączniku IIIA. Podane przez skarżącą, jako zmieszane z B 1010, odpady objęte kodem B 1050 i B 1070 nie mają żadnego związku z odpadami, innymi niż złom metali, przemieszczanych w spornym ładunku. Odpady skarżącej nie zostały także sklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA. W odniesieniu do rzeczywiście przemieszczonych przez skarżąca odpadów obowiązywał tryb określony w art. 3 ust. 1 lit. b ppkt iii. Nie jest również zasadny zarzut niezbadania odpadów pod kątem spełniania wymogów określonych w preambule do załącznika III do rozporządzenia. Z preambuły wynika, że nawet odpady wymienione w "Zielonym" wykazie odpadów nie mogą podlegać ogólnemu wymogowi dołączenia określonych informacji, jeśli są zanieczyszczone innymi substancjami, w zakresie określonym pod lit. a i b preambuły. Nie można natomiast odczytać preambuły tak, jak sformułowała to skarżąca, a więc, że odpady niewymienione w wykazie mogą podlegać ogólnemu wymogowi dołączenia określonych informacji, jeśli nie są zanieczyszczone w zakresie, który: a) wystarczająco zwiększa ryzyko związane z odpadami, by uznać je za odpowiednie do poddania procedurze pisemnego zgłoszenia i zgody, wziąwszy pod uwagę właściwości odpadów niebezpiecznych wymienionych w załączniku III do dyrektywy Rady 91/689/EWG; lub b) uniemożliwia odzysk odpadów w sposób racjonalny ekologicznie. Argumentacja przedstawiona w tym zakresie przez skarżącą Spółkę jest sprzeczna z wyrażoną wprost treścią preambuły, a także z przepisami art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 18 rozporządzenia, które to przepisy preambuła jedynie uzupełnia. Preambuła nie może być, niezależnie od jej wyraźniej treści, odczytywana jako przepis wyłączający zasady przemieszczania odpadów. Przepisy preambuły zaostrzają, a nie łagodzą rygory związane z przemieszczaniem odpadów. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.