IV SA/Wa 1218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w M. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Marszałka [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w zakresie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]" z przyczyny wskazanej w punkcie 1; 2. uchyla decyzję Marszałka [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w zakresie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]" z przyczyny wskazanej w punkcie 1; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej [...] z siedzibą w M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Środowiska decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a. oraz na podstawie art. 46 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., z siedzibą przy ul. C. w miejscowości M., [...] P., od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Środowiska wskazał, że Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 46 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o odpadach odmówił udzielenia [...] Sp. z o.o., z siedzibą przy ul. C. w miejscowości M., [...] P. zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]" uznając, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska oraz jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Rozpatrując odwołanie [...] Sp. z o.o. od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" w części położonej na obszarze gminy P. Zapisy rozdziału 3 ww. planu w § 12 ust. 2 pkt 1 wskazują, że do rekultywacji wyrobiska mają być wykorzystane zgromadzone na składowisku wewnętrznym masy ziemne i skalne oraz nadkład powstały w wyniku eksploatacji złoża [...]. Zapis ten, w ocenie organu odwoławczego, eliminuje wykorzystanie do rekultywacji innych materiałów. Tymczasem wymienione we wniosku odpady, tj.: 1) odpady z wydobywania kopalin (kod odpadu 01 01), 2) odpady z fizycznej i chemicznej przeróbki rud metali (kod odpadu 01 03), 3) odpady z fizycznej i chemicznej przeróbki kopalin innych niż rudy metali (kod odpadu 01 04), 4) odpady z rolnictwa, ogrodnictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa (kod odpadu 02 01), 5) odpady z przygotowania, przetwórstwa produktów i używek spożywczych oraz odpady pochodzenia roślinnego, w tym odpady z owoców, warzyw, produktów zbożowych, olejów jadalnych, kakao, kawy, herbaty oraz przygotowania i fermentacji melasy (z wyłączeniem 02 07) (kod odpadu 02 03), 6) odpady z przemysłu cukrowniczego (kod odpadu 02 04), 7) odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania soli i ich roztworów oraz tlenków metali (kod odpadu 06 03), 8) odpady z elektrowni i innych zakładów energetycznego spalania paliw (z wyłączeniem grupy 19) (kod odpadu 10 01), 9) odpady z hutnictwa cynku (kod odpadu 10 05), 10) odpady z hutnictwa miedzi (kod odpadu 10 06), 11) odpady z odlewnictwa żelaza (kod odpadu 10 09), 12) odpady z odlewnictwa metali nieżelaznych (kod odpadu 10 10), 13) odpady z produkcji wyrobów ceramiki budowlanej, szlachetnej i ogniotrwałej (wyrobów ceramicznych, cegieł, płytek i produktów budowlanych) (kod odpadu 10 12), 14) odpady z czyszczenia zbiorników magazynowych, cystern transportowych i beczek (z wyjątkiem grup 05 i 13) (kod odpadu 16 07), 15) odpady z okładzin piecowych i materiały ogniotrwałe (kod odpadu 16 11), 16) odpady z materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (np. beton, cegły, płyty, ceramika) (kod odpadu 17 01), 17) gleba i ziemia (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania) (kod odpadu 17 05), 18) odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach (kod odpadu 19 12), 19) odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy) (kod odpadu 20 02) nie stanowią dopuszczonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – mas ziemnych i skalnych oraz nadkładu powstałego w wyniku odbywającej się wcześniej na tym terenie eksploatacji złoża [...]. Organ odwoławczy wskazał również na treść rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 796) w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, zgodnie z którym wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, takich jak nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska może się odbywać pod warunkiem, że "planowane działanie jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (..)". Z powyższego wynika, że dopóki zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będą dopuszczały użycia innych materiałów (w tym przypadku odpadów), to ich wykorzystanie będzie niezgodne z prawem i nie powinno zostać zatwierdzone zezwoleniem. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wystąpienie przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt. 3 ustawy o odpadach jest ewidentne, w pełni udowodnione i w zupełności wystarczające do odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w omawianym przypadku. Natomiast odnosząc się do przesłanek wymienionych w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, Minister Środowiska wskazał, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż należy rozpatrywać, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, czyli należy badać prawdopodobieństwo wystąpienia tego zagrożenia, które w analizowanej sprawie, biorąc pod uwagę warunki hydrogeologiczne opisane w decyzji oraz udokumentowane w aktach sprawy, faktycznie występuje. Powyższe postępowanie wyjaśniające znajduje uzasadnienie w odniesieniu do rodzajów, a w szczególności właściwości chemicznych odpadów, którymi Strona planuje wypełnić wyrobisko. Niektóre z tych odpadów m.in. popioły lotne z torfu i drewna niepoddanego obróbce chemicznej (o kodzie 10 01 03), które mają być deponowane na terenie kopalni, zgodnie z opracowaniem "Trwałe zanieczyszczenia organiczne - gospodarka odpadami" z 2008 r. zawierają trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO): PCDD (polichlorowane dibenzo-p-dioksyny) oraz PCDF (polichlorowane dibenzofuryny). Zanieczyszczenia te wykazują odporność na rozkład poprzez organizmy wodne i glebowe, co powoduje ich długotrwałe pozostawanie w środowisku. Te toksyczne substancje ulegają akumulacji w organizmach ludzi i zwierząt wywołując groźne choroby m.in. nowotworowe. W związku z powyższym niedopuszczalne jest ich deponowanie w rejonie mającym tak duże znaczenie dla zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia. W analizowanym przypadku, pomimo zastosowania barier geologicznych, których projekt również budzi wątpliwości, nie można jednoznacznie wykluczyć ryzyka zanieczyszczenia wód podziemnych. W sytuacji kiedy wyrobisko poeksploatacyjne, którego proces rekultywacyjny obejmować ma przetwarzanie odpadów znajduje się w obszarze wysokiej ochrony zbiornika wód podziemnych GZWP [...], w strefie zasilania tego zbiornika, na terenie o dużej podatności na zanieczyszczenie wód podziemnych (ośrodek skalny o charakterze szczelinowo krasowym), a także na terenie strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., niedopuszczalne byłoby stwierdzenie, że jest to bez znaczenia dla sprawy. Podsumowując kwestię wystąpienia okoliczności wskazywanych w art. 46 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o odpadach, organ odwoławczy stwierdził, że niezależnie od tego czy wymieniona w pkt. 1 przesłanka dotycząca wystąpienia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, została niedostatecznie udowodniona, to nie ulega wątpliwości, że wymieniona w pkt. 3 okoliczność niezgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego została w pełni udowodniona, co w zupełności wystarczyło na wydanie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z [...] marca 2016 r. wniosła [...] Sp. z o.o. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art.15 k.p.a. w związku z nierozpoznaniem przez organ II instancji sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, 2) art.7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nie odniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów przedstawionych przez skarżącą, 3) art 12 ust. 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznych i popartymi wywodami logicznymi zarzutów odwołania, co uchybia zasadzie wnikliwości rozpatrywania sprawy, 4) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z nie uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ze względy na bezsporny fakt tj. wydania w I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, 5) art. 10 k.p.a. w związku z podjęciem czynności dowodowych przez organ II instancji, w zakresie treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]", do których strona nie mogła się ustosunkować, 6) art. 89 k.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem rozprawy, co umożliwiłoby dokładne ustalenia stanu faktycznego w danej sprawie i pozwoliło na przeprowadzenie dowodów w jednym miejscu i czasie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 46 ust 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o odpadach przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że prowadzenie działalności polegającej na wykorzystaniu odpadów do rekultywacji wyrobiska przez wnioskodawcę, mogłoby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska w tym wodnego oraz, że występuje niezgodność z prawem miejscowym tj. - rozporządzeniem nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., - § 12 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" w części położonej na terenie gminy P., 2) art. 2 pkt. 11 ustawy o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że definicja wyłączająca z pojęcia odpadów masy ziemne i skalne przemieszczane w związku z wydobywaniem kopalin ze złoża powoduje, że tylko masy ziemne i skalne mogą być wykorzystane do rekultywacji wyrobiska, 3) rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, poprzez przyjęcie, że rekultywacja z użyciem odpadów jest niedopuszczalna ze względu na zapisy § 12 ust. 2 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]", 4) art. 6, art. 14, ust. 8 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację zapisów § 12 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]". W konsekwencji powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga jedynie częściowo zasługuje na uwzględnienie. Podstawą orzekania przez organy w niniejszej sprawie był art. 46 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z ogólną zasadą gospodarki odpadami wyrażoną w art. 29 ust. 1 i powtórzoną w art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Jednakże zakaz ten nie ma charakteru absolutnego, gdyż wyjątki zostały określone w art. 30 ust. 2 i 3 oraz w art. 31 ww. ustawy. Wyjątek, przewidziany w art. 30 ust. 2 pkt 2 polega na dopuszczeniu procesów odzysku oznaczonych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach jako: R3 Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych, R11 Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R10, R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Odpady, które mogą być w ten sposób poddane odzyskowi, muszą być wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy o odpadach, a warunki legalności to brak zagrożenia ludzi i środowiska oraz zgodność z wymaganiami rozporządzenia. Minister Środowiska w rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. nr 796) określił rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poza instalacjami lub urządzeniami. Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, że w przypadku wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) warunkiem odzysku jest m.in. to, że planowane działanie jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo jest określone w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205, ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższy zapis, organy prawidłowo wykazały w sprawie, że planowane we wniosku przetwarzanie odpadów przez [...] Sp. z o.o. jest niezgodne z przepisami prawa miejscowego, tj. uchwałą Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" w części położonej na obszarze gminy P. Należy zauważyć, że uchwalenie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało miejsce w dacie obowiązywania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r., które zamierało podobny zapis, choć ogólniej sformułowany. W rozdziale 3 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" w części położonej na obszarze gminy P. zostały określone zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 tej uchwały w celu zminimalizowania i ograniczenia negatywnych oddziaływań na środowisko ustala się m.in. gromadzenie mas ziemnych i skalnych oraz nadkładu powstałych w wyniku eksploatacji złoża [...] na składowisku wewnętrznym, który zostanie wykorzystany do rekultywacji wyrobiska. Określony we wniosku rodzaj odpadów przewidzianych do przetwarzania poza instalacjami i urządzeniami w procesie odzysku odpadów poprzez wykorzystanie ich do rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]" jest niezgodny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem dopóki zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będą przewidywały rekultywacji wyrobiska z wykorzystaniem odpadów wymienionych we wniosku, dopóty przewidziane we wniosku przetwarzanie odpadów będzie niezgodne z przepisami prawa miejscowego i będzie naruszało art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Natomiast Sąd uznał, że zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to braku prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Wynika to z tego, że zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno, co należy podkreślić, w szczególności zawierać wskazanie okoliczności faktycznych, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się opierał jak i przyczyn, które spowodowały, iż innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto uzasadnienie prawne decyzji musi także zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla późniejszego prawidłowego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może budzić żadnych wątpliwości. W tej sprawie powyższe ustawowe wymaganie nie zostało zrealizowane, biorąc pod uwagę nieprawidłowe wyjaśnienie przesłanek odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]" uznając, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, zgodne z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. W szczególności należy podkreślić, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podsumowując kwestię wystąpienia okoliczności wskazywanych w art. 46 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o odpadach stwierdził, że niezależnie od tego czy wymieniona w pkt. 1 przesłanka dotycząca wystąpienia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, została niedostatecznie udowodniona, to nie ulega wątpliwości, że wymieniona w pkt. 3 okoliczność niezgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego została w pełni udowodniona, co w zupełności wystarczyło na wydanie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami w procesie rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego "[...]". W ocenie Sądu, jeżeli organ wydaje decyzję w oparciu o wystąpienie dwóch niezależnych przesłanek skutkujących odmową wydania zezwolenia, to wystąpienie każdej z tych przesłanek musi być w stanie faktycznym sprawy udowodnione. Natomiast już z powyższego zapisu zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uznaje, że wystąpienie przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy o odpadach zostało niedostatecznie udowodnione. Skoro organ odwoławczy sam ma wątpliwości co do dostatecznego udowodnienia wystąpienia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska wnioskowanego sposobu przetwarzania odpadów, to nie może opierać rozstrzygnięcia również na podstawie prawnej, której zaistnienie nie jest w pełni wykazane. Należy zauważyć, że z zapisów § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...]" w części położonej na obszarze gminy P. wynika, że teren położony jest poza zasięgiem głównych zbiorników wód podziemnych. W ocenie Sądu, w sprawie nie zostało wykazane, że zapis ten nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami organu I instancji, że przedsięwzięcie jest usytuowane w obszarze wysokiej ochrony głównego zbiornika wód podziemnych GZWP [...] oraz na terenie strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B. Sąd nie podzielił zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z podjęciem czynności dowodowych przez organ II instancji, w zakresie treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "[...], do których strona nie mogła się ustosunkować, gdyż z akt administracyjnych wynika, że takie czynności przez ten organ nie były podejmowane. Z uwagi na to, że uzasadnienie faktyczne decyzji organów I jak i II instancji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, o którym stanowi przepis art. 107 § 3 k.p.a. Dotyczy to w szczególności właściwego przedstawienia i uzasadnienia przesłanek, które przeważyły za odmową udzielenia przedmiotowego zezwolenia w oparciu o przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, Sąd uznał zasadność skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Natomiast w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zakresie rozstrzygnięcia opartego na art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.