II SA/Rz 1649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- II SA/Rz 1649/15 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z uzasadnień wydanych decyzji i akt administracyjnych sprawy, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy toczyło się na wniosek M. B. z dnia [...] września 2014 r. Po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] ([...]) Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku garażowo-gospodarczego w ramach zagrody rolnej na terenie nieruchomości złożonej z działki nr 2240, obr. ewid. [...], jedn. ewid. [...]. Decyzja ta na skutek odwołania M. B. kwestionującego wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy względem drogi publicznej wyznaczonej przez budynki mieszkalne na działkach nr 2239 i 2238 (a jednocześnie w zbyt bliskiej odległości od istniejącego na działce nr 2240 budynku mieszkalnego) została w administracyjnym toku instancji uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na braki formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz brak wskazania powierzchni gospodarstwa rolnego, co jest wymagane w przypadku zabudowy zagrodowej. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, w tym uzupełnieniu wniosku przez M. B., Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] ([...]) – na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku garażowo-gospodarczego w ramach zagrody rolnej na terenie nieruchomości złożonej z działek nr 2240 i 2235/5 w obrębie ewidencyjnym W., jednostka ewidencyjna G. W uzasadnieniu stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Wskazano, że rozplanowanie zabudowy na działce nr 2240 odbiega od zabudowy w terenie analizowanym, gdzie budynki mieszkalne usytuowane są we frontowej części działek, natomiast budynki garażowe i gospodarcze na ich zapleczach, obsługując ciągnące się za nimi tereny rolne. Na terenie inwestycji budynek mieszkalny usytuowany jest zaś na zapleczu działki budowlanej. Dla planowanego zamierzenia w tej sytuacji prawidłową lokalizacją jest linia zabudowy wyznaczona przez schody zewnętrzne do budynków mieszkalnych na działkach nr 2239 i 2238 (zmieniona względem nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w pierwotnej decyzji z dnia [...] października 2014 r. poprzez jej przesunięcie o ok. 1,5 m w stronę drogi wojewódzkiej). Ustalone decyzją warunki nie naruszają obowiązujących przepisów w zakresie wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Sama decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę uprawnioną. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. B. (zastępowany przez pełnomocnika r. pr. E. K.) w części dotyczącej wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy przez schody zewnętrzne do budynków mieszkalnych na działkach nr ewid. 2239 i 2238. Zawnioskował o jej uchylenie w tym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy przez elewację frontową budynku usytuowanego na działce nr 2241, równolegle do drogi wojewódzkiej nr 854, stosownie do uzgodnień wyrażonych w postanowieniu Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Pełnomocnik podkreślił, że organ ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy wbrew interesowi inwestora. Wjazd do budynku w jego części garażowej będzie utrudniony i ze względu na usytuowanie blisko schodów prowadzących do budynku mieszkalnego, może uniemożliwić przetrzymywanie w nim większych sprzętów i maszyn rolniczych. Uniemożliwi też podjazd pojazdu asenizacyjnego do znajdującego się nieopodal zbiornika na nieczystości płynne oraz wjazd na tył posesji. Inwestor nie może postawić planowanego budynku w innej części działki, gdyż od strony działki nr 2241 znajduje się studnia i linia wysokiego napięcia, natomiast z tyłu posesji linia rozgraniczająca teren inwestycji. Wyznaczona linia zabudowy spowoduje, że dom i garaż położone będą bardzo blisko siebie, a ogromna przestrzeń przed domem (ok. 26 m od frontowej ściany budynku do zewnętrznej krawędzi jezdni) pozostanie niezagospodarowana. Ustalając linię zabudowy organ oparł się jedynie na zagospodarowaniu terenu po zachodniej stronie działki objętej wnioskiem, pomijając charakterystykę terenu po stronie wschodniej, tj. zabudowy na działkach 2241 i 2242 aż do łuku drogi wojewódzkiej. Budynki usytuowane na tych działkach położone są znacznie bliżej pasa drogowego niż linia zabudowy wyznaczona zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji organ powinien dokonać ustaleń mając na względzie § 3 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Pismem z dnia [...] września 2015 r. Z. H. (właściciel działki nr 2239) wniósł o "podtrzymanie w mocy" decyzji Wójta z dnia [...] października 2014 r. wskazując, że nie wyraża zgody na wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy przez elewację frontową budynku na działce nr 2241. Wyjaśnił, iż sam nie uzyskał zgody na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego w większym zbliżeniu do drogi. Jeżeli zatem inwestor chce koniecznie wybudować budynek wzdłuż linii wyznaczonej przez budynek na działce nr 2241, powinien go wybudować przy granicy z tą działką, a nie jego. Wskazywana przez jego pełnomocnika linia wysokiego napięcia została nad jego działką zlikwidowana kilkanaście lat temu, także studnia jest usytuowana w odpowiedniej odległości od granicy. Zamierzony budynek w przypadku posadowienia przy granicy z jego działką nie będzie przeszkadzał w funkcjonowaniu gospodarstwa inwestora, który może też wybudować go za budynkiem mieszkalnym, podobnie jak budynki garażowo – gospodarcze na sąsiednich działkach. Nie ma żadnej linii ograniczającej budowę budynku. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. SKO działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2015 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p., wg której wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w jej art. 61 ust. 1. Szczególnym przepisem, który - w ocenie sporządzającego analizę warunków zagospodarowania przestrzennego - znalazł zastosowanie w sprawie, jest art. 61 ust. 4, zgodnie z którym przepisów jego ust. 1 pkt 1 dotyczących wymogu zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Warunkiem do zastosowania tego przepisu jest ustalenie, że inwestor planuje zabudowę zagrodową oraz prowadzi gospodarstwo rolne, które ma określoną powierzchnię. W ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że warunki te zostały spełnione. W rozpatrywanej sprawie, z oświadczenia inwestora z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że powierzchnia prowadzonego gospodarstwa to 1,1552 ha przeliczeniowego, a średnia powierzchnia gospodarstw rolnych na terenie Gminy [....] to 2,33 ha fizycznych. SKO zakwestionowało bezkrytycznie przyjęte przez organ I instancji stanowisko, że inwestor planuje realizację obiektu "w ramach zagrody rolnej", skoro nie przeprowadzono ustaleń w tym kierunku. Poza oświadczeniem wnioskodawcy brak jest jakichkolwiek ustaleń co do powierzchni jego gospodarstwa. Dopiero ustalenie, czy objęta wnioskiem inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej pozwoli odnieść się do kwestii linii zabudowy, gdyż w takim przypadku nie będzie ona podlegała ustaleniu w decyzji o warunkach zabudowy, zaś w przeciwnym wypadku zastosowanie znajdzie § 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Mimo braku ustaleń co do warunków zastosowania przepisów o zabudowie zagrodowej, w przeprowadzonej analizie zasad zagospodarowania terenu w pkt 1 stwierdzono, że planowany budynek będzie uzupełniał zagrodę rolną, a w pkt 4, że ponieważ inwestycja dotyczy zamierzenia realizowanego w ramach zagrody rolnej, zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie stosuje się jej art. 61 ust. 1 pkt 1. Z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania tak w kierunku ustalenia, czy objęta wnioskiem inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej, jak i w zależności od wyników tych ustaleń przeprowadzenia ponownie analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu i wskazania parametrów inwestycji, w tym linii zabudowy, nie pozwalało to organowi odwoławczemu na przeprowadzenie postępowania bez naruszenia zasady dwuinstancyjności i wydania decyzji reformatoryjnej. Dodatkowo SKO wskazało, że załącznik nr 2 do decyzji i załącznik graficzny do analizy (wyrys z mapy ewidencyjnej) nie mają charakteru dokumentu, bowiem zawierają niedopuszczalne zmiany treści poprzez doklejenia tekstu. W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazało nadto odnieść się do argumentacji zgłoszonej w postępowaniu odwoławczym przez Z. H., który akceptuje rozstrzygnięcie, zgłaszając na jego poparcie uwagi do linii zabudowy i lokalizacji budynku objętego wnioskiem. Kolegium podkreśliło także, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mają zastosowania przywołane w analizie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem ustalenie lokalizacji planowanego budynku nastąpi dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję SKO do WSA w Rzeszowie wniósł Z. H. Nie precyzując kierunku jej weryfikacji, przedstawił dotychczasowy tok postępowania i podkreślił, że sprawa rozpoznawana jest przez organ ponad rok i aktualnie ponownie uchylono decyzję tylko po to, by inwestor mógł otrzymać "taką decyzję jaka dla niego jest najkorzystniejsza" nie zważając na dobro sąsiedzkie i bez uwzględnienia przepisów Prawa budowlanego i o zachowaniu ładu i porządku w budownictwie wiejskim". Skarżący wskazał, że jeżeli inwestor ma zamiar budować w sąsiedztwie z jego działką, powinien wybudować budynek zgodnie z linią zabudowy wyznaczoną przez budynki znajdujące się na działkach 2239 i 2238. Jeżeli otrzyma zaś pozwolenie na lokalizację budynku zgodnie z linią zabudowy wyznaczoną przez budynek mieszkalny na działce nr 2241 w sąsiedztwie z jego działką, to będzie on wysunięty kilkanaście metrów przed jego dom w stronę drogi. On sam ma wybudowany dom 30 m od krawędzi jezdni, za którym dopiero znajdują się budynki gospodarcze. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), stosownie do którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanych uchybień względem zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził. Przedmiotem kontroli Sądu jest kasacyjna decyzja Kolegium z dnia [...] września 2015 r., którą uchyliło ono decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. i przekazało mu do ponownego rozpatrzenia sprawę ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku garażowo-gospodarczego na terenie nieruchomości złożonej z działek nr 2240 i 2235/5 w obrębie ewidencyjnym W., jednostka ewidencyjna G. Zasadniczą kwestią na której koncentrują się zarówno zarzuty skargi jak i odwołania pozostaje usytuowanie projektowanego budynku (jego odległość od drogi publicznej) wraz z wyznaczeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. W pierwotnej decyzji Wójta z dnia [...] października 2014 r., została ona ustalona przez budynki mieszkalne na działkach nr 2239 i 2238, co zdaniem organu pozwoliło na wkomponowanie planowanego budynku w wytworzoną przez nie linię zabudowy. W kolejnej decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2015 r., wydanej na skutek uchylenia przez SKO decyzji Wójta z dnia [...] października 2014 r., linia ta została przesunięta o ok. 1,5 m w stronę drogi i wyznaczona przez schody zewnętrzne do budynków mieszkalnych na działkach nr 2239 i 2238. Tak ustalona linia zabudowy korespondowała ze stanowiskiem prezentowanym przez Z. H., właściciela działki nr 2239, który w nadsyłanych pismach kwestionował zasadność prezentowanych w odwołaniach żądań inwestora M. B. jej wyznaczenia względem elewacji frontowej budynku usytuowanego na działce nr 2241, tj. znacznie bliżej pasa drogowego. Abstrahując od argumentów podnoszonych tak przez M. B. jak i Z. H., a przemawiających w ich ocenie za "wyborem" przez organ jednego z prezentowanych przez nich wariantów rozstrzygnięć, należy zwrócić uwagę na zasadniczą kwestię, która znalazła się u podstaw wydania przez SKO zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji z dnia [...] września 2015 r., uchylającej decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2015 r. Kolegium zwróciło uwagę, że szczególnym przepisem, który w ocenie sporządzającego analizę warunków zagospodarowania przestrzennego znalazł zastosowanie w sprawie, był art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Stosownie do jego treści, przepisów ust. 1 pkt 1 tego artykułu - odnoszących się do sposobu określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wniosek M. B. o ustalenie warunków zabudowy bez wątpienia dotyczył budowy w ramach zabudowy zagrodowej, w związku z czym niezbędne było ustalenie, czy prowadzi on gospodarstwo rolne o powierzchni większej niż średnia powierzchnia takiego gospodarstwa w Gminie [...]. Kwestia ta w sposób dostateczny nie została wyjaśniona przez organ I instancji, którego decyzję w tej sytuacji należało uznać za przedwczesną. Jak wynika z przedstawionych przez inwestora decyzji wymiarowych podatku rolnego i od nieruchomości za 2014 i 2015 rok, powierzchnia jego gospodarstwa na terenie Gminy [...] wynosi 0,8144 ha fizycznych (1,1552 ha przeliczeniowych), co samo w sobie jest wartością mniejszą niż wskazana przez Wójta Gminy [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. (uchylonej przez SKO) średnia wielkość gospodarstw rolnych na terenie Gminy [...], tj. 2,33 ha fizycznych. Podzielić w tej sytuacji należy stanowisko SKO o bezkrytycznym i pozbawionym jakiejkolwiek weryfikacji uznaniu przez organ I instancji, że inwestor planując realizację obiektu w ramach zabudowy zagrodowej, faktycznie spełnia wymagane art. 61 ust. 4 u.p.z.p. warunki, a więc poza gruntami położonymi na terenie Gminy [...] posiada jeszcze inne, które wchodzą w skład prowadzonego przez niego gospodarstwa, tworząc funkcjonalną całość. Dopiero nie budzące wątpliwości ustalenia w tym zakresie (wykazana stosownymi dokumentami odpowiednia powierzchnia gospodarstwa) mogą stanowić podstawę do zgodnego z prawem zastosowania w sprawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i wydania decyzji o warunkach zabudowy "w ramach zabudowy zagrodowej", uzasadniając tym samym odstąpienie przez organ od przeprowadzania analizy urbanistycznej o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i stwarzając inwestorowi potencjalną możliwość dogodniejszej - zgodnie z jego oczekiwaniami bliżej drogi publicznej - lokalizacji planowanego budynku (z uwzględnieniem jednak stanowiska [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich, które w dotychczasowym toku postępowania zostało przedstawione w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy na lokalizację budynku garażowo – gospodarczego w ramach zagrody rolnej na działkach nr 2240 i 2235/5 w linii zabudowy nie mniejszej niż 16 m od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej). Dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin. Istotne jest bowiem ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. W każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy ta zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych na różnych nieruchomościach. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 sierpnia 2015 r. II SA/Bd 195/15). W przypadku ustalenia zaś, że powierzchnia posiadanego przez inwestora gospodarstwa rolnego nie przekracza średniej wielkości gospodarstw na terenie Gminy [...], brak będzie podstaw prawnych do ustalenia warunków zabudowy w ramach zagrody rolnej, co tym samym będzie wiązało się z koniecznością korekty wniosku przez inwestora, uzasadniało przeprowadzenie analizy o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i co do zasady wskazywało na zastosowanie w sprawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja SKO nakazująca uzupełnienie postępowania o dodatkowy materiał dowodowy jest słuszna i zgodna z prawem (co należy także dodatkowo podkreślić, Kolegium już we wcześniejszej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazało na brak wykazania w decyzji Wójta z dnia [...] października 2014 r. powierzchni gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wymaganego w przypadku zabudowy zagrodowej, co w dalszym ciągu nie zostało przez organ I instancji wykonane). Odnosząc się do zawartych w skardze twierdzeń Z. H. należy stwierdzić, że przeprowadzenie postępowania we wskazanym w zaskarżonej decyzji zakresie niewątpliwie wydłuży termin załatwienia sprawy, niemniej nie ma to na celu przedłużania postępowania celem wydania decyzji korzystnej dla inwestora, lecz takiej, która będzie zgodna z przepisami prawa. W tych okolicznościach Sąd podziela stanowisko Kolegium co do konieczności wyeliminowania uchybień wskazanych w decyzji organu administracji I instancji i potrzeby poczynienia dodatkowych ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Wbrew twierdzeniom SKO Sąd nie stwierdził, aby załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji oraz załącznik graficzny do analizy zawierały niedopuszczalne zmiany treści poprzez doklejenia tekstu, co jednak z uwagi na powyższe pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Uznając zatem działanie SKO w przedmiotowej sprawie za zgodne z przepisami prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.