II SA/Gl 463/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi J. Z. (Z.) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., działając na podstawie art. 4 ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.) oraz 138 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. nr 23 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obecnie skarżącą J. Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. znak [...] odmawiającą cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na pobór i odprowadzanie wód dla potrzeb kompleksu pięciu stawów rybnych o łącznej powierzchni 2,86ha, zlokalizowanych w G., udzielonego A. i B. C. decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. znak [...]. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37 ust. 1 i art. 31 ust. 4 pkt 3 Prawa wodnego - udzielił A. i B. C. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj.: 1) pobór wody z rowu melioracyjnego do napełniania kompleksu pięciu stawów rybnych o łącznej powierzchni 2,86ha, zlokalizowanych w miejscowości G. na nieruchomościach [...] i [...], w okresie od 1 grudnia do 20 marca każdego roku, w czasie około 10 dób, 2) pobór wody z rowu melioracyjnego (w przypadku występowania przepływu wody w rowie) do uzupełniania strat na przesiąki i parowanie dla wymienionego kompleksu stawów, w okresie od marca do października każdego roku, 3) pobór wody z rowu melioracyjnego do napełniania magazynów i zimochowów o łącznej powierzchni 0,33ha, w okresie od 1 października do 5 listopada każdego roku w czasie 24 dób, 4) pobór wody do wymiany wód w magazynach ryb w okresie od 15 listopada do 31 grudnia każdego roku, 5) odprowadzanie wody z odwodnienia stawów oraz zimochowów do stawu, zlokalizowanego na nieruchomości nr [...], w okresie od 1 października do 31 grudnia każdego roku. W punkcie II-wydanego pozwolenia organ nałożył na Państwo A. i B. C. następujące obowiązki: 1) zaznaczenia, w terminie do 30 czerwca 2010 r., w sposób trwały i widoczny, rzędnej piętrzenia wody na stawach nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 i nr 5, 2) powiadamiania użytkownika stawu stanowiącego odbiornik odprowadzanych wód, z 7-dniowym wyprzedzeniem, o terminie spuszczania wody ze stawów, 3) uzgadniania z użytkownikiem stawu stanowiącego odbiornik odprowadzanych wód, terminów odłowów ze stawu nr 5. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie ze skargi J. Z. uznając, że starosta nie jest organem właściwym do załatwienia spraw objętych wnioskiem, w tym niewłaściwego utrzymywania przez A. i B. C. grobli stawowej, stanowiącej także drogę dojazdową do nieruchomości J. Z. Równocześnie, pismem z dnia 30 czerwca 2010 r., Starosta [...] poinformował skarżącą o wydanym, na wniosek Państwa C., wymienionym powyżej pozwoleniu wodnoprawnym zauważając, że jej nieruchomości nie zostały wskazane w przedłożonym operacie wodnoprawnym jako znajdujące się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. po rozpatrzeniu odwołania J. Z. od decyzji z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, przyznając, że uznanie postępowania za bezprzedmiotowe nie było zasadne. Pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. J. Z. wystąpiła do Starosty [...] o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego decyzją z dnia [...] r., w związku ze szkodami powstałymi na jej działkach. Starosta [...] wystąpił do autora operatu wodnoprawnego, stanowiącego podstawę udzielenia wymienionego pozwolenia wodnoprawnego, o udzielenie wyjaśnień, dlaczego J. Z. nie została uznana za stronę postępowania. W odpowiedzi wskazano na absolutny brak oddziaływania spiętrzonej wody w stawach na przyległe nieruchomości - w tym na użytki rolne J. Z., które choć usytuowane w granicy stawów państwa C. położone są na poziomie 246m n.p.m., podczas gdy lustra wód w kaskadowym układzie stawów układają się na poziomach 242,30m, 243,80m i 244,80m n.p.m. (czyli o 3,70m, 2,20m i 1,20m niższych). Również poprzeczny spadek terenu w kierunku doliny stawów o wysokości 7,0m potwierdza brak jakiegokolwiek oddziaływania stawów na nieruchomości obecnie skarżącej. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór oraz odprowadzanie wody dla potrzeb kompleksu stawów rybnych, zlokalizowanych w G., stanowiących własność A. i B. C.. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez J. Z. odwołania, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu uznał, że dodatkowego wyjaśnienia wymaga kwestia graniczenia ze stawami na długości ok. 250m gruntu odwołującej się i jego obsuwania się. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] ponownie umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie skargi J. Z. na nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych uznając, że podnoszone w skardze kwestie służebności drogi po grobli stawowej oraz remontu stawów, wykonanego niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego nie mogą być przedmiotem rozstrzygania Starosty jako organu właściwego do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. W toku prowadzonego równocześnie postępowania w sprawie cofnięcia wydanego pozwolenia wodnoprawnego, Starosta [...] pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. wystąpił do Oddziału Górnośląskiego Państwowego Instytutu Geologicznego o sporządzenie ekspertyzy geologicznej wskazującej przyczyny obsuwania się gruntu na nieruchomościach J. Z., przeprowadził też w dniach 28 czerwca 2011 r. i 27 lipca 2011 r. rozprawy administracyjne przedkładając m.in. opracowaną przez mgr inż. S. B. "Opinię geologiczną dotyczącą ustalenia przyczyn obsuwania się gruntu na nieruchomości J. Z., położonej w sąsiedztwie stawów rybnych zlokalizowanych w G., gmina P.", zgromadził dowody w sprawie, w tym dokumenty z Sądu Rejonowego w J. (opinie biegłych - dr inż. J. R. i R. W.), informacje dotyczące sieci drenarskiej ze Spółek Wodnych w P. i G., dotyczące urządzeń melioracji wodnych będące w posiadaniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., a także dokumentację z przesłuchania świadków oraz z oględzin w terenie. Jako dowody w sprawie dopuścił też "Opinię geologiczną dla ustalenia przyczyn powstania osuwiska w rejonie stawów hodowlanych w miejscowości G.", opracowaną przez mgr inż. G. K. w styczniu 2013 r., ekspertyzę melioracyjną "Stwierdzenie istnienia, określenie stanu technicznego oraz funkcjonowania systemu drenarskiego na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w G.", opracowaną przez mgr inż. C. L. i mgr inż. J. D. oraz "Opinię ekspercką dotyczącą eksploatacji stawów rybnych na nieruchomościach nr [...] i nr [...] w G., będących własnością Państwa A. i B. C.", opracowaną przez inż. A. B. i dr inż. M. K. w listopadzie 2014 r. Po gruntowej analizie zebranego w sprawnie materiału dowodowego decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta [...] odmówił cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na pobór i odprowadzanie wód dla potrzeb kompleksu pięciu stawów rybnych o łącznej powierzchni 2,86ha zlokalizowanych w G., udzielonego A. i B. C. decyzją z dnia [...] r. znak [...]. Organ pierwszej instancji dokonał ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi: 1. A. i B. C. od 1985 r. są właścicielami kompleksu pięciu stawów hodowlanych, o łącznej powierzchni lustra wody 2,86ha oraz 3 zimochowów o powierzchni 0,14ha, położonych na nieruchomościach nr [...] i nr [...]w miejscowości G. Przedmiotowe stawy oraz zimochowy zasilane są z rowu o zlewni 0,54ha, przebiegającego środkiem tych stawów, a odbiornikiem wód ze stawów jest staw będący własnością A. G.; 2. właściciele stawów (A. i B. C.), korzystają z wód w sposób i na zasadach określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, udzielonym decyzją z dnia [...] r. znak [...]; 3. właściciele stawów korzystają z wód rowu melioracyjnego tylko dla potrzeb gospodarki rybackiej; 4. prowadzone postępowanie nie wykazało naruszenia czasu poboru oraz ilości pobieranej wody; 5. z opinii, wykonanej w listopadzie 2014 r. przez A. B. oraz M. K., wynika że na mnichach stawowych czerwoną farbą zaznaczono dopuszczalne rzędne zwierciadła wody na stawach, a pomiary geodezyjne wykazały, że zaznaczone rzędne odpowiadają rzędnym określonym w pozwoleniu wodnoprawnym; 6. A. i B. C. corocznie powiadamiają właściciela i użytkownika stawu, stanowiącego odbiornik odprowadzanych wód, o zamiarze opuszczenia wody ze stawów oraz zamiarze odłowów ze stawu nr 5. Powyższe ustalenia faktyczne stały się podstawą do stwierdzenia przez orzekający organ, że A. i B. C. nie zmienili celu ani zakresu zamierzonego korzystania z wód, nie naruszają warunków wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym, a także na bieżąco wywiązują się z nałożonych na nich obowiązków. Organ ten zauważył również, że: - właściwie eksploatowane stawy rybne, poprzez odprowadzanie wód o lepszej jakości niż do nich doprowadzane, w istotny sposób wpływają na poprawę stanu czystości wód, stanowią naturalne zbiorniki retencjonujące wody opadowe (i roztopowe) w okresach wiosennych roztopów, czy nawalnych opadów, a ich funkcjonowanie spowodowało wykształcenie określonego stanu zasobów wodnych w ich rejonie, - decyzja wydana na podstawie art. 136 ust. 1 Prawa wodnego nie może być efektem mechanicznego działania organu, a powinna być konsekwencją ważenia wartości stanowiących podstawę gospodarowania wodami, - organ administracji publicznej zarówno przy wydawaniu, a tym bardziej przy cofaniu pozwolenia wodnoprawnego, powinien kierować się zasadami gospodarowania wodami wyrażonymi w art. 1 i art. 2 Prawa wodnego, czyli zrównoważonego rozwoju oraz racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wodnych. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 28 stycznia 2016 r., odwołanie wniosła J. Z., domagając się cofnięcia udzielonego pozwolenia wodnoprawnego lub jego ograniczenia do czasu naprawienia powstałej szkody. Uzasadniając swoje stanowisko podniosła, że przedmiotowe stawy mają bezpośredni wpływ na osuwanie się jej gruntów tj. parceli nr [...] i nr [...], co jest wynikiem nieprawidłowej gospodarki wodnej i zaniedbań ze strony właścicieli stawów A. i B. C. Organ odwoławczy otrzymał także wcześniejsze pismo J. Z., przesłane do Starosty [...] e-mailem w dniu 27 stycznia 2016 r., dotyczące decyzji z dnia [...] r. znak [...]. W rozmowie telefonicznej autorka pisma wyjaśniła jednak, że nie stanowi ono odwołania, lecz dotyczy zawiadomienia Starosty [...] z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia na A. i B. C. obowiązku wykonania ekspertyzy, mającej na celu ustalenie zakresu i sposobu oddziaływania stawów nr [...], nr [...] i nr [...] na sąsiadujące od strony zachodniej działki nr [...], nr [...] i nr [...] w P. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne i wskazał, że cofnięcie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego mogłoby nastąpić jedynie w sytuacji wykazania, iż korzystający z tego pozwolenia narusza jego warunki lub nie wykonuje wynikających z niego obowiązków, przy czym musi mieć miejsce istotne naruszenie tych warunków. W ocenie organu odwoławczego, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w związku z: realizowaniem przez A. i B. C. celu i zakresu korzystania z wód oraz nienaruszaniem warunków wykonywania uprawnień, ustalonych w punkcie I pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] r., a także w związku z wywiązywaniem się z obowiązków, ustalonych w punkcie II tego pozwolenia wodnoprawnego, organ odwoławczy, podzielając całkowicie ustalenia organu pierwszej instancji, stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w wyżej przytoczonym art. 136 ust. 1. Prawa wodnego zezwalająca na cofnięcie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Organ odwoławczy uznał również, że zaskarżona decyzja i jej uzasadnienie spełniają wszystkie wymagania określone w art. 107 §1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ uznał je za bezzasadne i stwierdził, że podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji nie może stanowić zarzut sprzeczności w ustaleniach z treścią zebranych w sprawie dowodów, szczególnie z treścią opinii biegłych, z których jasno wynika, że stawy mają bezpośredni wpływ na osuwanie się gruntów parceli odwołującej się – tj. działek nr [...] i nr [...]. Zarzut ten nie potwierdza, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 132 § 2 Kodeksu). Przesłanki cofnięcia udzielonego pozwolenia wodnoprawnego zostały enumeratywnie wyliczone w art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne, stąd nie może być taką przesłanką fakt osuwania się gruntów na działkach odwołującej - nr [...] i nr [...] odwołującej się, gdyż nie mieści się ona w katalogu zawartym w wymienionym powyżej ustępie 1 art. 136 ustawy. Podobnie za bezzasadny uznano zarzut wydania pozwolenia wodnoprawnego z naruszeniem prawa, z uwagi na zastrzeżenia co do formy i elementów operatu wodnoprawnego (stanowiącego podstawę jego udzielenia) w zakresie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, z podkreśleniem, iż odwołującą nie otrzymała na ten temat żadnej informacji i nie podpisała żadnej zgody na powiększenie budowy stawów przyległych do jej działek. Zdaniem organu zarzuty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż nie potwierdzają, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, powyższe zarzuty wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania, które dotyczy sprawy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] r., toczącej się w oparciu o wyżej przytoczony art. 136 Prawa wodnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję włożyła J. Z., wskazując, że została ona wydana w oparciu o wybiórcze przepisy prawa wodnego. W zaskarżonej decyzji nie odwołano się do treści art. 136 punkt 2 oraz art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w temacie poboru i odprowadzenia wody, ponadto wskazano, że błędnie utrzymuje się, że sporządzany operat wodnoprawny nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że nie uwzględniono w nim działek skarżącej i jej stanowiska w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od wielu lat toczy się postępowania w sprawie szkodliwego oddziaływania przyległych stawów do należących do skarżącej gruntów rolnych i powstałych osuwisk oraz wydanych pozwoleń wodnoprawnych z naruszeniem prawa. W toku postępowań pomijano stanowisko skarżącej w sprawie oraz fakt, że jej grunty bezpośrednio przylegają do rozbudowanych stawów. Wnoszone do urzędów uwagi nie odnosiły skutku, wręcz przeciwnie, w ocenie skarżącej istnieje przyzwolenie na nieprawidłowe użytkowanie oraz gospodarowanie stawami. W sprawie biegli sporządzali opinie potwierdzające związek osuwiska z przyległymi stawami, a pomimo tego urzędnicy dawali wiarę w kłamstwo właścicieli stawów odnośnie drenów melioracyjnych, czego dowodem było pismo wydane przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. potwierdzające, iż to działki skarżącej nie są drenowane, co zdaniem skarżącej było nieprawdą, a co udowodnił powołany biegły w sprawie (brak dokumentacji drenarskich). W sprawie próbowano również zamienić odległość z długością przylegających do siebie gruntów. Skarżąca zwróciła także uwagę, że w trakcie kupna działki i sporządzania aktu notarialnego doszło do naruszenia prawa skarżącej do służebności drogi, gdyż nie przepisano jej z poprzedniej księgi do nowo założonej, co zostało zatajone przed notariuszem, a czego sam sporządzający akt nie ujawnił. Skutkiem czego posesja skarżącej nie ma obecnie drogi dojazdowej. Skarżąca podkreśliła, że przyległe stawy mają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie i nie są należycie utrzymywane, skoro po ich powiększeniu i pogłębieniu pojawiły się osuwiska na terenie położonym wyżej oraz z zachwaszczonych grobli chwasty przenoszą się na grunty uprawne. Skarżąca wniosła o cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego do czasu naprawienia szkody przez właścicieli stawów oraz uchylenia wadliwie wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] r. znak [...]. Wskazano, że zarzuty ze skargi nie mogą stanowić podstawy do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż nie mieszczą się w katalogu zawartym w przywołanym art. 136 ust. 1 cytowanej ustawy. Z kolei przywołany w skardze art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.) wskazuje wójta (nie starostę czy dyrektora Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej) jako organ właściwy w sprawach dot. zapobiegania degradacji gruntów. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie dotyczyło wykonania jakichkolwiek urządzeń wodnych, w związku z czym przesłanki jego cofnięcia nie może stanowić również wyżej przywołany art. 136 ust. 1 pkt 2, stanowiący, że pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane. Organ odwoławczy zauważył przy tym ponownie, że Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie w oparciu o art. 133 ust. 1 Prawa wodnego (zawiadomienie z dnia 11 stycznia 2016 r.) w sprawie nałożenia na zakład posiadający pozwolenie wodnoprawne – A. i B. C., obowiązku wykonania stosownej ekspertyzy (mającej na celu ustalenie zakresu i sposobu oddziaływania stawów nr 2, nr 3 i nr 4 na sąsiadujące od strony zachodniej - działki nr [...], nr [...] i nr [...] w P.), która może stanowić podstawę ewentualnej zmiany przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, w myśl art. 133 ust. 2 Prawa wodnego, poprzez ograniczenie zakresu korzystania z wód (pkt 1) lub nałożenia dodatkowych obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 Prawa wodnego. Na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. skarżąca potrzymała skargę i jej argumentację. Wyjaśnił, że nie otrzymała dotąd żadnych dalszych rozstrzygnięć w sprawie, lecz nie skarżyła bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie uchybiły regułom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jedynie stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa, skutkuje uwzględnieniem skargi Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o odmowie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Szczegółowe rozważania w sprawie rozpocząć należy od wskazania przepisów prawa materialnego, w oparciu o które zarówno złożono wniosek o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, jak też procedowały organy decyzyjne pierwszej i drugiej instancji. Przywołując treść art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne, stwierdzić należy, że pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli: 1) zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu; 2) urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie utrzymywane; 3) zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych na szkody, albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu; 4) zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny; 5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, z powodów innych niż określone w art. 135 pkt 3, lub nie korzystał z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat; 6) nastąpiła zmiana przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2; 7) jest to konieczne dla osiągnięcia celów środowiskowych w zakresie wynikającym z planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni i uzasadnione wynikami monitoringu wód; 8) nastąpiło zagrożenie osiągnięcia celów środowiskowych i jest to uzasadnione danymi z monitoringu wód oraz wynikami dodatkowego przeglądu pozwoleń wodnoprawnych, o którym mowa w art. 113c ust. 1 pkt 2. Zauważyć także należy, że bez względu na powód wszczęcia tego postępowania właściwy do jego przeprowadzenia organ administracyjny nie został zobowiązany przez ustawodawcę do automatycznego cofnięcia pozwolenia lecz został wyposażony w taką możliwość, czyli to od jego uznania będzie zależeć, czy z możliwości tej skorzysta. Z uznaniowego charakteru decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego wywodzić należy, że wolą ustawodawcy było zachowanie uprawnień uzyskanych w ramach decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym przez jej adresata, nawet w sytuacji ziszczenia się konkretnych przesłanek do jego cofnięcia. Organowi decyzyjnemu pozostawiono jednak swobodę w skorzystaniu z takiej możliwości, gdy na tle danej, konkretnej sprawy działanie takie uzna za uzasadnione czy konieczne. Na uprawnienie, a nie obowiązek powoływały się zresztą organy orzekające w sprawie. W przedmiotowej sprawie wydane rozstrzygnięcia nie wskazują w żadnym stopniu na to, aby odstąpiono od cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego w ramach posiadanych uprawnień. Organy obu instancji uznały, że w sprawie nie ziściły się przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego. Skarżąca J. Z. zarówno w skardze, jak i toku całego postępowania przed organami administracji podnosiła, że stawy objęte pozwoleniem wodnoprawnym mają bezpośredni, negatywny wpływ na sąsiadujące z nimi grunty . Parcele nr [...] i nr [...] stanowią własność skarżącej, a stawy objęte decyzją o pozwoleniu wodnoprawnym granicząc z nimi bezpośrednio, mają też bezpośredni wpływ na osuwanie się gruntów tych działek. Analizują sprawę, trzeba jednak podzielić twierdzenia orzekających w sprawie organów, iż w toku obecnie prowadzonego postępowania – tj. w sprawie ze skargi na decyzję odmawiającą cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, nie jest możliwe poddawanie ocenie formalnoprawnej decyzji o udzieleniu tego pozwolenia wodnoprawnego. Ewentualne działanie w tym kierunku winno być przeprowadzone w odrębnym postępowaniu wszczętym w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym np. zmiany tej decyzji. Zresztą wskazać należy, że obecnie przed organami administracji toczą się jeszcze dwa odrębne i niezależne postępowania, zainicjowane przez skarżącą i związane z przedmiotowymi stawami. Pierwsze z nich toczy się przed Starostą [...] w oparciu o art. 133 Prawa wodnego, zgodnie z którym w przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek wykonania ekspertyzy (na podstawie której może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne, ograniczając zakres korzystania z wód lub nakładając obowiązki o których mowa w art. 128 ust. 1 i ust. 3 ustawy) oraz nałożyć obowiązek opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą. Drugie postępowanie dotyczy natomiast kwestii nieuznania J. Z. za stronę postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Kwestia ta jest przedmiotem postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. Obydwa postępowania są obecnie w toku. Jak przyznała skarżąca na rozprawie, nie zapadły jeszcze w nich żadne rozstrzygnięcia. Wskazać przy tym należy, że jeżeli organ będzie pozostawał w zwłoce przy ich rozstrzyganiu, skarżącej będą przysługiwać środki dyscyplinowania administracji publicznej w załatwieniu sprawy w postaci skargi na bezczynność organu lub skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Podkreślić należy, że przedmiotowe, kontrolowane postępowanie zakończone kwestionowanymi skargą decyzjami, dotyczy tylko kwestii cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją z dnia [...] r., zaś katalog przesłanek uzasadniających cofnięcie zawarty został w cytowanym powyżej art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne i katalog ten ma charakter zamknięty. Wobec braku stwierdzenia wystąpienia w sprawie wskazanych w tym przepisie przesłanek brak było podstaw do wydania innych rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej z zakresu prawa materialnego, nie stwierdzono także, aby w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej czy drugiej instancji naruszył przepisy procedury administracyjnej. W trakcie postępowania dotyczącego cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie ustalono aby zostały naruszone warunki tego pozwolenia. Organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie w tym zakresie, dokonując w oparciu o zebrane dowody szczegółowej analizy treści decyzji z dnia [...] r. oraz sposobu jej wykonania przez organy, a wyciągnięte w oparciu o to postępowanie wnioski Sąd w pełni aprobuje. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji o bezzasadności zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego czy procedury administracyjnej, zaś zapadłe rozstrzygnięcia należy uznać za zgodne z prawem. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. .