VIII SA/Wa 367/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] ([...]) złotych (punkt 3 sentencji decyzji); 2) zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ odwoławczy") decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "Grupa" lub "Strona") od decyzji nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w dniu [...] września 2014 r.: 1. uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w zaskarżonej części, tj. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania i zastosowaniu kary w formie zmniejszenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, 2. przyznał uzupełniającą pomoc finansową w wysokości [...] zł, 3. odmówił przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że w dniu [...] marca 2014 r. Grupa złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. Podstawą do złożenia wniosku o płatność była decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o dokonaniu wstępnego uznania grupy producentów owoców [...] Sp. z o.o. wydana przez Marszałka Województwa [...]. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, jako organ I instancji wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję nr [...]o: - przyznaniu pomocy finansowej w wysokości [...] zł na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za II półrocze 2013 r. realizacji planu dochodzenia do uznania, - odmowie pomocy finansowej w wysokości [...] zł na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł - dokonaniu zmniejszenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania o kwotę [...] zł. Od ww. decyzji organu I instancji Grupa wniosła odwołanie tylko w części dotyczącej odmowy pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł oraz obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w zaskarżonej części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają następujące przepisy prawa unijnego, w szczególności: - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz. Urz. UE L nr 298 z 26 października 2012 r., str. l zwane dalej "rozporządzeniem nr 966/2012"), - rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 09 z 11 sierpnia 2005 r., str. 1—25, z późn. zm.), od dnia 1 stycznia 2014 r. zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347/549 z dnia 20 grudnia 2013 r., zwane dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013" - rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE L 299 z 16 listopada 2007 r., str. 1, z późn. zm.), zastąpione od dnia 1 stycznia 2014 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347/671 z dnia 20 grudnia 2013 r., zwane dalej "rozporządzeniem nr 1308/2013") w związku z art. 231 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia oraz akty wykonawcze do niego, tj. rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1, zwane dalej "rozporządzeniem nr 543/2011"), oraz przepisy krajowe w tym: - ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., zwana dalej "uofp"), - ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868, późn. zm., zwana dalej "ustawą orow"), oraz wydane w oparciu o nią akty wykonawcze: 1) rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 5, poz. 27), zastąpione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 1178); 2) rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822) zastąpione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U poz. 872, zwane dalej "rozporządzeniem wykonawczym"), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy pokreślił, że środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi (z budżetu unijnego jak i krajowego) i jako takie podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności, w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 uofp). W związku z powyższym ARiMR, jako agencja płatnicza jest zobowiązana do przestrzegania ww. zasad i ich stosowania w ramach rozpatrywanych przez siebie spraw. Zgodnie z art. 103 a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy orow, pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli: 1) inwestycja lub jej etap: a) zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, b) zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym, c) są dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw członków grupy, z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw: - zakupionych przez grupę od jej członków - w przypadku inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem oraz magazynowaniem owoców i warzyw, - sprzedanych przez grupę odbiorcom zewnętrznym - w przypadku inwestycji związanych z przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, nieprzekraczającej wielkości planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, d) odpowiadają specyfice zbioru i działań wykonywanych w odniesieniu do owoców i warzyw po jego dokonaniu. W przedmiotowej sprawie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił Grupie przyznania pomocy w wysokości [...] zł. Ponadto, organ I instancji dokonał dodatkowego zmniejszenia (zastosował karę za zawyżenie wnioskowanej kwoty pomocy) należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł z uwagi na: a) niezrealizowanie inwestycji ujętej w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania polegającej na utwardzeniu placu manewrowego o powierzchni ok. [...] m2 oraz wykonaniu ogrodzenia zakupionej działki, b) zrealizowaniu inwestycji polegającej na wyposażeniu [...] komór chłodniczych w instalację chłodniczą oraz instalacji kontrolowanej atmosfery niezgodnie z zatwierdzonym przez Marszałka Województwa [...] planem dochodzenia do uznania. Dokonując weryfikacji realizacji inwestycji polegającej na przygotowaniu placu manewrowego o powierzchni około [...] m2 wraz z ogrodzeniem działki, organ odwoławczy zwrócił się do organów administracji architektoniczno budowlanej oraz nadzoru budowlanego z zapytaniem o zgodność z prawem budowlanym przeprowadzonej przez Grupę ww. inwestycji. Organy te potwierdziły, że inwestycja ta została zrealizowana zgodnie z prawem. Tezy te były takie same jak w złożonej przez Grupę decyzji Powiatowego Inspektowa Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Kosztorys powykonawczy obejmujący utwardzony plac manewrowy oraz ogrodzenie, został poddany weryfikacji przez eksperta na etapie organu I instancji, który potwierdził prawidłowość przyjętych w nim kosztów poniesionych przez Grupę. Prezes ARiMR uwzględnił ustalenia kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2014 r. potwierdzające wykonanie placu manewrowego o powierzchni około [...] m2 oraz ogrodzenia działki. Analizując racjonalność poniesionych przez Grupę kosztów, Prezes ARiMR podzielił ocenę eksperta, wykonaną na zlecenie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR i uznał koszty w wysokości [...] zł poniesione na realizację wskazanej powyżej inwestycji. Zatem należna Grupie pomoc finansowa z tytułu realizacji inwestycji obejmującej utwardzenie placu manewrowego oraz ogrodzenie działki wynosi [...] zł, co stanowi 75 % kosztów kwalifikowanych, tj. [...] zł. Poziom pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania został określony w art. 47 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 543/2011 i stanowi 75% poniesionych przez grupę producentów kosztów inwestycji, przy czym udział środków Unii Europejskiej wynosi 50% zakwalifikowanych kosztów inwestycji, natomiast środki krajowe stanowią 25% tych kosztów (stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości krajowych środków finansowych przeznaczonych na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania). W dalszej kolejności organ odwoławczy dokonał weryfikacji kosztów związanych z inwestycją polegająca na wyposażeniu [...] komór chłodniczych (o łącznej pojemności ok. [...] ton) w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery. Wyjaśnił, że Strona w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wskazała w jakie urządzenia i w jakie ilości wyposaży [...] komór chłodniczych. W wyniku przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2014 r. kontroli na miejscu realizacji inwestycji, udokumentowanej protokołem z czynności kontrolnych, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że Grupa zakupiła większą niż planowała ilość urządzeń. Prezes ARiMR nie mógł uznać wszystkich ilości wyposażenia chłodni, a tym samym uznać wszystkich kosztów zakupu urządzeń za kwalifikowane z uwagi na fakt, że ilości te nie znajdowały się w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Powyższe wynika z zapisów z art. 103 a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy orow oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego, które to wprost wskazują, że kwalifikowane mogą być tylko koszty zawarte w planie dochodzenia do uznania. Różnica pomiędzy wnioskowaną kwotą pomocy z tytułu realizacji wskazanej powyżej inwestycji, w wysokości [...] zł a należną kwotą pomocy, w wysokości [...] zł wynosi [...] zł, tj. 75% kosztów nieuznanych za kwalifikowanych, w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 116 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 543/2011, w przypadku, gdy wnioskowana kwota pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, przekracza kwotę należną, ustaloną w trakcie kontroli, o więcej niż 3% kwoty należnej, nakłada się odpowiednią karę w formie zmniejszenia kwoty pomocy. Kwota kary jest równa różnicy pomiędzy wnioskowaną kwotą pomocy finansowej, a kwotą faktycznie należną grupie producentów. W rozpatrywanym przypadku, różnica między łączną wnioskowaną kwotą pomocy w wysokości [...] zł, a łączną należną kwotą pomocy finansowej w wysokości [...] zł wynosi [...] zł, co stanowi 12,57 %. Należy jednak wskazać, że z treści zdania drugiego art. 117 ust. 3 akapit drugi ww. rozporządzenia nr 543/2011 zgodnie, z którym "jeżeli organizacja producentów lub grupa producentów może wykazać, że nie jest odpowiedzialna za włączenie niekwalifikowalnej kwoty nie stosuje się żadnej kary", wynika jednoznacznie, że możliwość odstąpienia od stosowania kary zależy od okoliczności faktycznych sprawy, wykazanych przez organizację lub grupę producentów. Organ II instancji dokonał weryfikacji okoliczności w których to Grupa wykazała, że nie ponosi odpowiedzialności za włączenie niekwalifikowanych kosztów do wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w z art. 117 rozporządzenia 543/2011. Przedstawiona przez Stronę argumentacja zawarta w odwołaniu oraz złożona na etapie postępowania wyjaśniającego w II instancji opinia techniczna dotycząca oceny przydatności wykonanej instalacji chłodniczej, w tym zastosowanych ilości poszczególnych urządzeń wskazują, że zasadnym i celowym było zrealizowanie inwestycji w postaci instalacji chłodniczej dla [...] komór chłodniczych z użyciem takiej liczby urządzeń, jak faktycznie zrealizowała to Grupa. Jak wynika z opinii technicznej z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazana w planie dochodzenia do uznania ilość urządzeń do wyposażenia [...] komór chłodniczych "w podanych ilościach i konfiguracji nie spełniałaby zakładanych oczekiwań w zakresie, jakości efektywności i bezpieczeństwa przechowywania owoców w komorach chłodniczych o kontrolowanej atmosferze. Wykonana instalacja w aktualnym zakresie pozwoliła na efektywne wykorzystanie powierzchni zajmowanej pod urządzenia, bez konieczności budowy dodatkowych pomieszczeń na zcentralizowaną maszynownią i sprężarkownię, które nie były przewidziane w dokumentacji architektonicznej". W związku z powyższym organ odwoławczy II instancji uznał wydatkowane przez Grupę koszty, jako uzasadnione i poniesione bez winy Grupy, co kwalifikuje od odstąpienia od zastosowania kary, o której mowa w art. 117 rozporządzenia nr 543/2011. Mając powyższe na uwadze, do kosztów, które można uznać za kwalifikowane za okres od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. należą koszty wykonania placu manewrowego wraz z ogrodzeniem działki. Natomiast, jako niekwalifikowane należy uznać część kosztów dodatkowych urządzeń w ramach instalacji chłodniczej dla [...] komór chłodniczych. Niezasadne jest jednak w tym przypadku zastosowanie kary wynikającej z włączenia ww. kosztów do wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Następnie organ odwoławczy wskazał, że decyzją organu I instancji Grupie przyznana została pomoc finansowa w wysokości [...] zł. Należna zaś Grupie pomoc finansowa wyliczona przez organ II instancji wynosi [...] zł. Mając na uwadze należną kwotę pomocy wyliczoną przez organ II instancji, należy przyznać Grupie dodatkowo różnicę pomiędzy należną kwotą pomocy finansowej a kwotą pomocy przyznaną, wskazaną powyżej decyzją organu I instancji, tj. w wysokości [...] zł ([...] zł - [...] zł). W związku z powyższym, zasadnym jest uchylenie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego w zaskarżonej części, tj. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania i zastosowaniu kary w formie zmniejszenia należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, przyznanie uzupełniającej pomocy finansowej w wysokości [...] zł i odmowa przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Prezes ARiMR wskazał, że zasadne są argumenty Grupy, co do przyznania pomocy do inwestycji polegającej na przygotowaniu placu manewrowego i ogrodzeniu działki, jako wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił także argumenty Strony co do niezasadności nałożenia kary w formie zmniejszenia kwoty pomocy w zakresie inwestycji dotyczącej instalacji chłodniczej dla [...] komór chłodniczych. Strona bowiem w odwołaniu, jak i w opinii technicznej z dnia [...] stycznia 2015 r. przekonująco uzasadnia, że nie ponosi winy za zawyżenie wnioskowanej kwoty pomocy. Nie można jednak podzielić argumentu Strony, że pomimo braku w planie dochodzenia do uznania dodatkowych ilości urządzeń zamontowanych w ramach instalacji chłodniczej dla [...] komór chłodniczych, z uwagi na realizację celu, zasadnym jest przyznanie pomocy w tym zakresie. Z przepisów rozporządzenia nr 543/2011 oraz rozporządzenia nr 1234/2007 wynika bowiem, że całe działanie Grupy musi być uregulowane w zapisach planu dochodzenia do uznania. Zarówno prawodawca unijny, jak i krajowy, w sposób szczegółowy uregulowali kwestie elementów niezbędnych w ww. planie oraz procedurę ich zmian. Prezentowana przez Stronę argumentacja przeczyłaby sensowi zawierania w aktach prawnych zapisów, między innymi dotyczących zmian do planu dochodzenia do uznania, a tym bardziej kontroli i weryfikacji podejmowanych przez Grupę działań w kontekście ich zgodności z ww. planem. Wskazane w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania inwestycje są wiążące dla Strony. Nie można zatem uznać za słuszny argument Strony, że wymienione w planie dochodzenia do uznania liczba i rodzaj urządzeń miałyby tylko charakter przykładowy i w żaden sposób niewiążący dla Grupy. Strona składając plan dochodzenia do uznania (zmianę do planu dochodzenia do uznania) musi być świadoma swoich deklaracji, z których potem będzie rozliczana przez właściwe organy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Grupa (dalej jako "skarżąca ") reprezentowana przez adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w części odmawiającej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie [...] zł, tj. co do pkt (tiretu) trzeciego jej sentencji zarzucając ww. decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 3 k.p.a. w z w. z art. 11 k.p.a., poprzez: 1. niewystarczające uzasadnienie podstawy prawnej na jakiej organ oparł rozstrzygnięcie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł; 2. niewskazanie przepisów rozporządzenia Rady WE 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r., ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE L 299 z 17 listopada 2007 r., str. 1., z późn. zm.) oraz rozporządzenia Komisji nr 543/2011, a jedynie powołanie w uzasadnieniu tytułów ww. aktów normatywnych, stanowiących podstawę twierdzenia, iż: "całe działanie Grupy musi być uregulowane w zapisach planu dochodzenia do uznania" pomimo, że organ powinien w sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji, kierując się zasadą przekonywania strony, wyjaśnić podstawę prawną zastosowaną przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, również poprzez przytoczenie odpowiednich przepisów prawa; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, w postaci błędnej wykładni: art. 103a ust. 1 rozporządzenia Rady WE 1234/2007 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy orow i § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, poprzez brak uznania za kwalifikowalne części kosztów realizacji inwestycji polegającej na wyposażeniu [...] komór chłodniczych w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery, z uwagi na fakt, że liczba zakupionych oraz zainstalowanych urządzeń chłodniczych nie odpowiadała liczbie wskazanej w planie dochodzenia do uznania, pomimo, że 1. skarżąca zrealizowała inwestycję w postaci wyposażenia [...] komór chłodniczych w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery, ujętą w planie dochodzenia do uznania, a zakres rzeczowo - ilościowy inwestycji jest badany na etapie rozliczania wniosku o pomoc finansową, zatem treść planu co do tego zakresu nie jest wiążąca dla skarżącej; 2. organ odwoławczy, w treści decyzji, uznał za uzasadnione poniesione przez skarżącą koszty zrealizowania ww. inwestycji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR w części odmawiającej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie [...] zł, tj. co do pkt (tiretu) trzeciego jej sentencji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób wystarczający podstawy prawnej uznania za niekwalifikowane części kosztów realizacji inwestycji w postaci wyposażenia [...] komór chłodniczych w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery. W uzasadnieniu decyzji Prezesa ARiMR zostały jedynie podane przepisy prawa, które według organu powodują brak kwalifikowalności części ww. kosztów. Organ przemilczał kwestię dokonanej przez siebie wykładni tych przepisów. Nie wyjaśnił dlaczego przyjął, aż tak kategoryczne stanowisko, że kwalifikowane mogą być tylko koszty zawarte w planie, pomimo że przepisy aktów normatywnych przeczą takiemu twierdzeniu. Zaskarżona decyzja nie zawiera wszelkich wymaganych prawem elementów, niezbędnych do oceny stanowiska organu w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej, co powoduje jej wadliwość z punktu widzenia art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie podał w jakich aktach normatywnych, prawodawca krajowy oraz unijny w sposób szczegółowy uregulowali kwestie elementów niezbędnych w planie oraz procedurę jego zmiany, co również jest zabiegiem celowym, ponieważ istnieją jedynie ogólne przepisy regulujące egzemplaryczną treść planu. Natomiast nieprawdziwe jest twierdzenie, że uregulowano procedurę zmian planów dochodzenia do uznania, albowiem taka procedura nie istnieje, a właściwe organy przy zatwierdzaniu zmian do planów, stosują na podstawie analogii, przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013, poz. 1178, zwane dalej: "rozporządzeniem MRiRW z dnia 19 września 2013 r.). Dalej autor skargi podniósł, że zrealizowana przez skarżącą inwestycja w postaci wyposażenia [...] komór chłodniczych o łącznej pojemności ok. [...] ton w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery została ujęta w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, na co wskazuje treść zatwierdzonego przedmiotowego planu. Zatem skarżąca założyła oraz wykonała inwestycję zgodnie z treścią planu, ponieważ nie stanowią odrębnych inwestycji ujętych w planie, poszczególne urządzenia składające się na ww. instalację. Wyszczególnienie tych urządzeń stanowi zakres rzeczowo - ilościowy inwestycji, którego określenie nie jest wymagane w treści planu. Nadto treść opisu ww. inwestycji zawarta w planie skarżącej, pozwala na jej pełną identyfikację i nie pozostawia wątpliwości, jaką inwestycję powinna zrealizować skarżąca. Przepisy nie nakładają obowiązku określenia w planie dochodzenia do uznania zakresu rzeczowo - ilościowego inwestycji. Co więcej, w ramach postępowania o zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania organy ARiMR, w odniesieniu do treści planu dotyczącego inwestycji, nie badają tego zakresu, a tylko i wyłącznie badają ich kwalifikowalność oraz rzetelność zaplanowanych wydatków na ich realizację. Określenie zakresu rzeczowo - ilościowego inwestycji w planie dochodzenia do uznania nie ma wpływu na kwestię przyznania pomocy finansowej, ponieważ ww. organy badają ten zakres w ramach rozliczania wniosku o przyznanie pomocy finansowej, pod względem dostosowania inwestycji do planowanej na ostatni rok realizacji planu wartości produkcji członków skarżącej. Skarżąca posiada uprawnienie do zwiększenia lub zmniejszenia zakresu rzeczowo - ilościowego inwestycji, jeżeli zrealizuje inwestycję w ramach zaplanowanych wydatków lub przedstawi do przyznania pomocy/refundacji jedynie część kosztów, która może być większa niż zaplanowana. Dlatego też skarżąca nie jest związana treścią planu, w odniesieniu do zakresu rzeczowo - ilościowego inwestycji. Skarżąca jest grupą, której plan został zatwierdzony na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. Zgodnie z tymi przepisami, plan dochodzenia do uznania w zakresie inwestycji polegających na zakupie i instalacji maszyn oraz urządzeń, których realizacja jest niezbędna do uzyskania uznania, nakłada obowiązek zamieszczenia w planie: 1) przedsięwzięć inwestycyjnych (inwestycji), realizowanych w poszczególnych latach; 2) poszczególnych etapów realizacji inwestycji (w przypadku planowania etapowości realizacji); 3) miejsc realizacji inwestycji; 4) wysokości wydatków na realizację inwestycji. Ww. elementy planu są jedynymi obligatoryjnymi, które bezsprzecznie powinny zostać zamieszczone w planie oraz zrealizowane zgodnie z jego treścią, jeżeli grupa chce otrzymać pomoc finansową na ich realizację. Przepisy ww. rozporządzenia nie wskazują zaś jaki stopień szczegółowości opisu zaplanowanych inwestycji powinien być określony w planie. Plan dochodzenia do uznania, może zostać uzupełniony przez grupę w inne nieobligatoryjne elementy, ponieważ ustawodawca pozostawia katalog otwarty co do treści planu. Jednakże nieobligatoryjna treść planu, nie powinna mieć wpływu na kwalifikowalność kosztów inwestycji zrealizowanych w trakcie dochodzenia do uznania. Zatem na kwalifikowalność kosztów inwestycji wpływ ma jedynie realizacja inwestycji zgodnie z obligatoryjnymi elementami planu. Zgodnie z powyższym, grupa powinna wykonać inwestycje zgodnie z jej opisem w planie, miejscem realizacji oraz w kwocie zaplanowanych wydatków. Natomiast jeżeli grupa nie będzie w stanie zrealizować inwestycji w stosunku co do jednego z ww. elementów, powinna dokonać zmiany planu, czego nie wymaga zmiana na etapie realizacji inwestycji nieobligatoryjnego elementu planu. Zamieszczenie w planie dochodzenia do uznania innych niż powyżej podane informacji, ma jedynie służyć łatwiejszemu wykazaniu przez grupę zasadności przystąpienia do systemu pomocy, poprzez wykazanie niespełniania kryteriów uznania oraz zasadności zrealizowania inwestycji celem ich spełnienia. Ponadto plan dochodzenia do uznania jest swoistym biznesplanem, którym grupa wykazuje, że poprzez zdobycie odpowiedniej pozycji na rynku, posiadanie odpowiedniej infrastruktury, jest w stanie wypełnić cele systemu wsparcia, a w szczególności wprowadzać do obrotu produkty członków. Plan jest dokumentem określającym działalność grupy, w okresie przejściowym, którego finałem winno być uznanie grupy. Jest swoistą umową ramową, zatwierdzaną w trybie administracyjnym, na podstawie której grupa zobowiązuje się zrealizować określone inwestycje w ramach przyjętych wydatków, zgodnie z celem systemu wsparcia, tj. uzyskaniem uznania, poprzez wyposażenie w niezbędną infrastrukturę przeznaczoną do wprowadzania do obrotu produktów członków. W ramach tej umowy państwo członkowskie zobowiązuje się do wypłaty pomocy finansowej na określone w planie inwestycje. Jednakże plan nie stanowi dokumentu bezwzględnie wiążącego dla grupy, ponieważ państwo członkowskie ma wszelkie niezbędne atrybuty do badania na etapie wykonania tej swoistej umowy ramowej, tj. etapie rozliczania wniosku, wszelkich kwestii związanych z realizacją planu, w szczególności odnoszących się do kwalifikowalności kosztów inwestycji. Odnosząc się do podniesionej przez organ odwoławczy kwestii możliwości zmiany planu dochodzenia do uznania, skarżąca podniosła, że w jej przypadku byłoby to działanie zbędne. Sytuacja gospodarcza skarżącej jako grupy producentów nie uległa zmianie, nie przyjmowała ona nowych członków, nie zmieniała inwestycji, poprzez rezygnację z zaplanowanych lub zaplanowanie dodatkowych, nadto nie podnosiła wydatków, ponad te zmienione w lutym 2013 r. Niecelowym jest zaś zmienianie planu, tylko i wyłącznie celem uszczegółowienia zakresu rzeczowo - ilościowego omawianej inwestycji, ponieważ organy ARiMR badają tą kwestię w ramach rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Ponadto, pomimo obowiązku wynikającego z art. 39 ust. 2 rozporządzenia 543/2011, w polskim porządku prawnym nie uregulowano warunków w jakich grupy mogą przedkładać zmiany do zatwierdzonych planów dochodzenia do uznania. W szczególności, oprócz przypadku wstąpienia nowych członków do grupy producentów owoców i warzyw (§2 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 września 2013 r.), nie uregulowano innych przypadków, kiedy grupa fakultatywnie lub obligatoryjnie, powinna złożyć zmianę do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania. Polski ustawodawca nie uregulował procedury zmiany planu dochodzenia do uznania, a właściwe w tym zakresie organy stosują per analogiom przepisy dotyczące zatwierdzania planu dochodzenia do uznania. Dlatego też nieprawdziwe jest stwierdzenie organu w zaskarżonej decyzji, że zarówno prawodawca unijny, jak i krajowy, w sposób szczegółowy uregulowali kwestie elementów niezbędnych w planie dochodzenia do uznania oraz procedurę ich zmian. Autor skargi podniósł, że skarżąca zrealizowała inwestycję ujętą w planie dochodzenia do uznania, tj. wyposażenie [...] komór chłodniczych (o łącznej pojemności [...] ton) w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery, złożyła całość wymaganych dowodów, ponadto opinią techniczną wykonania instalacji chłodniczej potwierdziła zasadność jej realizacji z potwierdzonym przez organ zakresem rzeczowo - ilościowym, który odnosił się do przyjęcia parametrów wykonania [...] komór chłodniczych i zasadności wykonania instalacji chłodniczej oraz instalacji kontrolowanej atmosfery dla tych komór. Powyższe zostało zaś potwierdzone przez organ i odwzorowane w treści uzasadnienia decyzji. Skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do przyznania pomocy finansowej we wnioskowanej przez nią wysokości. Wbrew twierdzeniu organu postępowanie o przyznanie pomocy finansowej na kwalifikowane koszty inwestycji, nie należy utożsamiać z postępowaniem o płatność w ramach innych programów pomocowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do zasady swoją dotychczasową argumentację, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Na rozprawie przed Sądem w dniu 14 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej popierając skargę wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej na rzecz skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej w terminie jednego miesiąca. W załączniku złożonym do protokołu rozprawy pełnomocnik zawarł uzasadnienie zaprezentowanego na rozprawie stanowiska, jak również wniosku o zobowiązanie organu do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej w całości, w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia orzeczenia. Wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że inwestycja wykonana przez skarżącą nie została zrealizowana w sposób całkowicie zgodny ze sposobem jej realizacji określonym w planie dochodzenia do uznania, nie oznacza to, że należy odmówić przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kosztów poniesionych na jej realizację, albowiem sprzeciwia się temu charakter instytucji planu dochodzenia do uznania. W przedmiotowej sprawie inwestycją było bowiem zrealizowanie wyposażenia [...] komór o pojemności [...] ton w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery - a nie zakup [...] chłodnic, [...] skraplaczy powietrza, [...] agregatów glikolowych, generatora azotu oraz [...] płuczek CO2. Określenie w planie dochodzenia do uznania, że wykonanie instalacji chłodniczej dla [...] komór o pojemności [...] ton nastąpi m.in. przez zakup [...] chłodnic nie oznacza, że inwestycją jest zakup [...] chłodnic. Zapis ten oznacza, że sposobem realizacji inwestycji polegającej na wyposażeniu [...] komór o pojemności [...] ton w instalację chłodniczą może nastąpić przez zakup [...] chłodnic - może, ale nie musi. Żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku wskazania w planie, ile - w ramach realizacji ujętej w planie inwestycji - dokładnie i o jakiej specyfikacji urządzeń nabędzie (jak zostanie dokładnie skonfigurowany system), w celu realizacji inwestycji. Byłoby to sprzeczne z duchem i istotą planu: najczęściej na etapie sporządzania planu, nie sposób przewidzieć dokładnie i w najdrobniejszych szczegółach, jakie urządzenia będą potrzebne do zrealizowania celu - inwestycji. Dlatego też, żaden przepis takiego obowiązku na skarżącą nie nakłada, natomiast na organ nakłada obowiązek sprawdzenia, na etapie przyznawania pomocy, czy wszystkie zgłoszone przez grupę koszty dotyczące inwestycji są kosztami kwalifikowanymi, określonymi wykazem kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca zrealizowała inwestycję ujętą w planie poprzez wykonanie instalacji chłodniczej i instalacji kontrolowanej atmosfery w [...] komorach o pojemności zgodnej ze wskazaną w planie dochodzenie do uznania oraz wydatkowała środki racjonalnie i celowo, co podkreślił nawet sam organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji. Plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący ale nie bezwzględnie, tj. wiąże on skarżącą jedynie w zakresie, w jakim dotyczy realizacji inwestycji z punktu widzenia spełnienia kryteriów uznania. Z tego punktu widzenia plan wiąże skarżącą co do działań i inwestycji w nim ujętych i nie ulega żadnej wątpliwości, że inwestycje opisane w planie powinny zostać zrealizowane, jako niezbędne do uzyskania uznania za organizację. Jednakże sposób ich realizacji (w przypadku spornej inwestycji - technologia wykonania) nie jest wiążący, ponieważ nie ma żadnego wpływu na spełnienie kryteriów uznania. Plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący w precyzyjnie określonym zakresie i jego ścisła realizacja nie jest warunkiem uznania grupy za organizację. Skoro tak, to brak jest tym bardziej podstaw do przyjęcia, że ścisła i literalna realizacja planu dochodzenia do uznania jest warunkiem przyznania pomocy finansowej, skoro przyznanie pomocy finansowej jest środkiem do celu w postaci uznania grupy za organizację. Uzasadniając wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, pełnomocnik wskazał, że skarżąca podniosła zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni wskazanych w skardze przepisów, podnosząc ten zarzut jako samoistny. Skarżąca nie kwestionowała zaś w treści skargi, jak również w toku postępowania, ustalonego przez organ stanu faktycznego. Podniesione przez nią zarzuty procesowe dotyczyły kwestii braków uzasadnienia, poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia podstaw prawnych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Na podstawie powyższego, uwzględnienie przez Sąd zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia organu daje podstawę do dalszego badania kwestii zobowiązania organu do wydania decyzji o określonej treści. Za powyższym przemawia również okoliczność, że spór w tej sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa wspólnotowego oraz krajowego, a rozstrzygnięcie tego sporu nie wpływa na dalsze badanie sprawy pod kątem wyłożonej przez Sąd normy prawnej w stosunku do ustalonego stanu faktycznego lub też konieczności uzupełnienia stanu faktycznego. Przepisy regulujące system pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw, nie przewidują uznaniowego charakteru działania organów w ramach postępowania o przyznanie pomocy finansowej, dlatego zachodzą okoliczności do zobowiązania organu do wydania wnioskowanej decyzji. Za zobowiązaniem organu do wydania decyzji o określonej treści, przemawia okoliczność przewlekłego prowadzenia sprawy przez organy obu instancji. Wniosek o przyznanie pomocy finansowej został złożony w dniu [...] marca 2014 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję w dniu [...] września 2014 r., natomiast zaskarżona decyzja po odwołaniu skarżącej została wydana w dniu [...] lutego 2015 r. Zatem, każdy z organów potrzebował co najmniej pół roku na wydanie decyzji, która - w przypadku organu I instancji - powinna zostać wydana w terminie trzech miesięcy oraz w terminie 30 dni - w przypadku organu II instancji. Zasadna jest obawa, że w przypadku uwzględnienia skargi, organ II instancji będzie prowadził postępowanie w sposób przewlekły i wyda decyzję po upływie kolejnych sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Zatem, zasługuje na uwzględnienie wniosek o zobowiązanie organu do wydania decyzji w ciągu miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, który to termin jest odpowiedni do wydania decyzji w sprawie, w której nie zachodzi spór co do stanu faktycznego, a jedynie co do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej zachodzą również okoliczności prawne, które uzasadniają wnioskowane na wstępie rozstrzygnięcie. Postawiony w skardze zarzut prawa materialnego ma charakter samoistny i dotyczy jego błędnej wykładni, co do charakteru związania skarżącej planem dochodzenia do uznania. Zatem rozstrzygnięcie co do trafności tego zarzutu, z samych okoliczności sprawy powoduje merytoryczne orzeczenie przez Sąd. Na tej podstawie, w razie uwzględnienia skargi, organowi II instancji pozostanie jedynie wydanie odpowiedniej decyzji. Natomiast celem przeciwdziałania przewlekłości postępowania, która to przewlekłość miała miejsce w ramach dotychczasowego orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie, zasadnym jest zobowiązanie organu do wydania tej decyzji w odpowiednim terminie, tj. w terminie miesięcznym, na tyle długim, że dającym możliwość sporządzenia prawidłowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi a w konsekwencji kontroli Sądu objęta została jedynie część decyzji organu odwoławczego dotycząca odmowy dla skarżącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w kwocie [...] zł, tj. pkt (tiret) trzeci jej sentencji. Organ odmówił skarżącej wnioskowanej pomocy powołując się na art. 103 a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy orow, z których to wynika, że pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (PDU). W zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy powołał się również na § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego zastąpionego następnie rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U poz. 872). Przepis ten stanowi, że wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap: a) zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, b) zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym, c) są dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw członków grupy, z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw: - zakupionych przez grupę od jej członków - w przypadku inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem oraz magazynowaniem owoców i warzyw, - sprzedanych przez grupę odbiorcom zewnętrznym – w przypadku inwestycji związanych z przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, nieprzekraczającej wielkości planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, d) odpowiadają specyfice zbioru i działań wykonywanych w odniesieniu do owoców i warzyw po jego dokonaniu. Zdaniem organu odwoławczego, skoro skarżąca w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wskazała w jakie urządzenia i w jakie ilości wyposaży [...] komór chłodniczych, nie mógł on uznać wszystkich ilości wyposażenia chłodni a tym samym wszystkich kosztów zakupu urządzeń za kwalifikowane z uwagi na fakt, iż ilości te nie znajdowały się w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Powyższe, zdaniem organu wynika z zapisów z art. 103 a ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego, które to wprost wskazują, że kwalifikowane mogą być tylko koszty zawarte w planie dochodzenia do uznania. Wskazane w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania inwestycje są zaś wiążące dla skarżącej. Skarżąca składając plan dochodzenia do uznania musi być bowiem świadoma swoich deklaracji, z których potem będzie rozliczana przez właściwe organy. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ odwoławczy dokonał nie tyle błędnej wykładni ww. przepisów, co ich błędnej subsumpcji, tj. ich zastosowania w sprawie, skutkiem czego było wydanie dla skarżącej odmownej decyzji w zaskarżonej części. Przede wszystkim zgodzić się należy ze skarżącą, że inwestycją było zrealizowanie wyposażenia [...] komór o pojemności [...] ton w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery - a nie zakup [...] chłodnic, [...] skraplaczy powietrza, [...] agregatów glikolowych, generatora azotu oraz [...] płuczek CO2. Nawet więc gdyby przyjąć, że inwestycja wykonana przez skarżącą nie została zrealizowana w sposób całkowicie zgodny ze sposobem jej realizacji określonym w planie dochodzenia do uznania, nie oznacza to jeszcze, że należy odmówić przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kosztów poniesionych na jej realizację. Sprzeciwia się bowiem temu charakter instytucji planu dochodzenia do uznania. Określenie w planie dochodzenia do uznania, że wykonanie instalacji chłodniczej dla [...] komór o pojemności [...] ton nastąpi m.in. przez zakup [...] chłodnic nie oznacza, że inwestycją jest zakup [...] chłodnic. Zapis ten oznacza jedynie, że sposób realizacji inwestycji polegającej na wyposażeniu [...] komór o pojemności [...] ton w instalację chłodniczą może nastąpić przez zakup [...] chłodnic - może, ale nie musi. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na skarżącą jako grupę producentów obowiązku wskazania w planie, ile - w ramach realizacji ujętej w planie inwestycji - dokładnie i o jakiej specyfikacji urządzeń ona nabędzie (tj. jak zostanie dokładnie skonfigurowany system) w celu realizacji inwestycji. Na etapie sporządzania planu, nie sposób bowiem przewidzieć dokładnie i w najdrobniejszych szczegółach, jakie urządzenia będą potrzebne do zrealizowania celu - inwestycji. Obowiązkiem organu jest zaś sprawdzenie, na etapie przyznawania pomocy, czy wszystkie zgłoszone przez skarżącą koszty dotyczące inwestycji, są kosztami kwalifikowanymi, określonymi wykazem kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Dlatego też rację należy przyznać skarżącej, że plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący ale nie bezwzględnie, tj. wiąże on jedynie w zakresie, w jakim dotyczy realizacji inwestycji z punktu widzenia spełnienia kryteriów uznania. Z tego punktu widzenia plan wiąże więc skarżącą co do działań i inwestycji w nim ujętych i nie ulega żadnej wątpliwości, że inwestycje opisane w planie powinny zostać zrealizowane. Jednakże sposób ich realizacji, a w przypadku spornej inwestycji - technologia jej wykonania nie jest wiążący, ponieważ nie ma on żadnego wpływu na spełnienie kryteriów uznania. Brak jest zaś podstaw do przyjęcia, że ścisła i literalna realizacja planu dochodzenia do uznania jest warunkiem przyznania pomocy finansowej, skoro przyznanie pomocy finansowej jest środkiem do celu w postaci uznania grupy za organizację. Tak więc, przede wszystkim istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest, że skarżąca zrealizowała inwestycję ujętą w planie dochodzenia do uznania poprzez wykonanie instalacji chłodniczej i instalacji kontrolowanej atmosfery w [...] komorach o pojemności zgodnej ze wskazaną w ww. planie oraz wydatkowała środki racjonalnie i celowo, co zresztą zauważył i podkreślił nawet sam organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji. Za powyższym stanowiskiem przemawia treść § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 872 zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 12 lipca 2013 r.). Przepis ten wyraźnie przewiduje, że pomoc finansową przyznaje się na pokrycie kosztów inwestycji ujętej w planie dochodzenia do uznania (PDU). Powyższy przepis nie zastrzega jednak, że pomoc finansową przyznaje się na pokrycie kosztów inwestycji ujętej w PDU oraz zrealizowanej w zakresie i w sposób przewidziany w PDU, czy też "zgodnie z zatwierdzonym planem". Gdyby zaś ścisłe związanie sposobem realizacji inwestycji w planie było wolą ustawodawcy, to w § 1 ust. 1 pkt 1 takie zastrzeżenie z pewnością by się znalazło. Plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący, zarówno grupę, jak i właściwe organy. Wstępnie uznana grupa producentów zobowiązana jest zrealizować plan - zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. 2013, poz. 1178, zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 19 września 2013 r.) - w zakresie wyznaczanym przez art. 37 akapit 1 lit "c" rozporządzenia 543/2011, czyli zobowiązana jest wykonać "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Oznacza to, że ustawodawca stanął na stanowisku, iż wiążący charakter PDU dotyczy zrealizowania działań i inwestycji w zakresie osiągnięcia celu inwestycji, czyli w zakresie pozwalającym na spełnienie warunku uznania grupy za organizację. Tym samym, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że literalna realizacja PDU jest warunkiem przyznania pomocy finansowej, gdyż warunkiem koniecznym jest zrealizowanie działań i inwestycji ujętych w PDU, których realizacja ma służyć osiągnięciu określonego celu. Pozostałe, szczegółowe warunki przyznawania pomocy finansowej określa rozporządzenie i załącznik do rozporządzenia - Wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W związku z niedokonaniem przez polskiego prawodawcę definicji legalnej pojęć występujących w rozporządzeniu należy rozważyć, czym jest "inwestycja" w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. Zasadnym jest sięgnięcie po definicję "inwestycji" zawartą w nadrzędnych przepisach unijnych, regulujących mechanizm pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. W definicjach legalnych pojęć ujętych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 543/2011 odnaleźć można jedynie definicję pojęcia "działanie". Biorąc pod uwagę, że wstępne uznanie uważa się za okres przejściowy (art. 125e rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007), umożliwiający grupom producentów spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów (określonych w art. 122 rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007), poprzez realizację planu dochodzenia do uznania, można uznać, że skoro realizacja planu ma doprowadzić do osiągnięcia założonych celów - spełnienia kryteriów uznania, to pojęcie działań i inwestycji ujętych w planie (art. 37 rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011) są pojęciami tożsamymi, skoro ich realizacja ma doprowadzić do określonego celu. W myśl art. 19 lit. h rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011 "działanie" oznacza określone działanie lub instrument mający na celu osiągnięcie konkretnego celu operacyjnego, przyczyniające się do realizacji co najmniej jednego z celów, o których mowa w art. 103c ust. 1 rozporządzenia WE nr 1234/2007. Wśród celów wymienionych w art. 103c rozporządzenia 1234/2007 znajdują się "(...) b) poprawa jakości produktów; c) podwyższenie handlowej wartości produktów". W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że inwestycja dotycząca komór chłodniczych, zrealizowana przez skarżącą, w której udziały posiada [...] producentów owoców, przyczyni się do poprawy jakości produktów oferowanych przez skarżącą w całym sezonie handlowym (od jesieni do lata kolejnego roku) oraz pozwoli na podwyższenie ich jakości handlowej, względem produktów magazynowanych w przechowalniach oraz w chłodniach bez kontrolowanej atmosfery. W § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 12 lipca 2013 r. określono, że pomoc przyznaje się na pokrycie kosztów inwestycji ujętej w planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy. Celem ww. przepisów i całego systemu jest w istocie przyznawanie pomocy finansowej, poprzez refundację części kosztów poniesionych przez grupę. Zatem, w sytuacji wykonania inwestycji ujętej w planie i po kosztach w nim określonych, gdzie nie budzi wątpliwości - również zdaniem organu - zrealizowanie inwestycji w sposób pozwalający na spełnienie przypisanego jej celu, wydaje się, że należy zastosować rozumowanie celowościowe i wykładnię funkcjonalną oraz dać prymat sformułowanemu precyzyjnie zakresowi inwestycji, polegającej na: "wyposażeniu [...] komór o pojemności [...] ton w instalację chłodniczą oraz instalację kontrolowanej atmosfery". Prawidłowość powyżej prezentowanej wykładni potwierdza uzasadnienie do nowelizacji rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., które zastąpiło rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2008 r. W nowelizacji tej zmieniono treść brzmienia § 3 ust. 3 rozporządzenia dnia 19 września 2013 r., który stanowi, że "wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz zrealizuje w całości plan dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit. "c" rozporządzenia 543/2011". Przepis ten uzależnia uznanie grupy za organizację od realizacji PDU - i podobnie jak przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie - ma wpływ na kwestię charakteru planu. W brzmieniu sprzed ww. nowelizacji przepis ten brzmiał: "wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust 1 i 2 oraz zrealizuje w całości plan dochodzenia do uznania". Zmiana polegała więc na dopisaniu, że warunkiem uznania jest zrealizowanie planu dochodzenia do uznania w zakresie wyznaczanym przez art. 37 akapit 1 lit. c 543/2011. W uzasadnieniu nowelizacji wskazano, że "dosłowna interpretacja nowelizowanego przepisu może doprowadzić do sytuacji, w której grupa producentów nie uzyskuje uznania za organizację producentów w związku z np. dokonaniem zakupu urządzenia innej marki niż określona w planie dochodzenia do uznania. W związku z tym, aby wyeliminować ewentualne wątpliwości interpretacyjne co do dokładności weryfikacji realizacji planu podjęto decyzję o doprecyzowaniu w jakim zakresie istotne jest aby grupa producentów zrealizowała plan dochodzenia do uznania". Na podstawie powyższego, należy podkreślić, że ustawodawca stanął na stanowisku, iż PDU ma charakter wiążący w precyzyjnie określonym zakresie i jego ścisła realizacja nie jest warunkiem uznania grupy za organizację. Skoro tak, to brak jest tym bardziej podstaw do przyjęcia, że ścisła i literalna realizacja planu dochodzenia do uznania jest warunkiem przyznania pomocy finansowej, skoro przyznanie pomocy finansowej jest środkiem do celu w postaci uznania grupy za organizację. Przywołane wyżej uzasadnienie, chociaż dotyczy nowelizacji przepisów nie mających bezpośrednio zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczy jednak przepisów regulujących te same kwestie. Pełni ono tu funkcję swoistej wykładni legalnej: ustawodawca dostrzegł, że organy administracji niewłaściwie wykładają przepisy, m.in. w niniejszej sprawie i niewłaściwie interpretują charakter planu dochodzenia do uznania i dlatego dokonał zmiany. Nie zmienia tego fakt, że nowelizacja dotyczy przepisów, które zastąpiły przepisy będące podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Zarówno na podstawie rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2008 r., jak i z dnia 19 września 2013 r. organy przyjmowały założenie, że plan dochodzenia do uznania wiąże ściśle. Ustawodawca położył zaś temu kres i przesądził, że plan dochodzenia do uznania jako instytucja prawa administracyjnego (unijnego) ma charakter wiążący - ale jedynie w zakresie określonym w art. 37 rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011. Ponadto, należy wskazać, że organy ARiMR przyjmują, iż kosztem kwalifikowanym jest koszt ujęty w planie dochodzenia do uznania, pomimo, że w planie określa się inwestycje oraz wysokość wydatków na ich realizację. Natomiast pojęcie kosztu kwalifikowanego wyznacza § 5 rozporządzenia z dnia 12 lipca 2013 r., odsyłając do załącznika tego rozporządzenia, tj. Wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Wykaz ten określa koszty kwalifikowane inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, a nie koszty kwalifikowane ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Na tej podstawie, kwalifikowalność kosztów jest badana na etapie rozliczania wniosku o przyznanie pomocy finansowej, poprzez sprawdzenie poniesionych kosztów z określonym w załączniku ich wykazem, a nie treścią planu dochodzenia do uznania. Fakt ujęcia we wniosku wydatków, nie wskazanych wprost w planie dochodzenia do uznania, a dotyczących inwestycji ujętej w planie na dany okres rozliczeniowy, przesądza o kwalifikowalności tego wydatku. To nie uznanie organu określa więc, co jest kosztem kwalifikowanym, a załącznik do rozporządzenia - Wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w planie dochodzenia do uznania, co wynika expressis verbis z treści § 5 ww. rozporządzenia. Powyższe potwierdza również sama konstrukcja przepisów regulujących mechanizm pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów, gdzie - nie bez powodu - prawodawca umieścił Wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jako załącznik do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy, a nie w rozporządzeniu o warunkach wstępnego uznawania i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r., w planie dochodzenia do uznania ujmujemy jedynie "inwestycję" oraz określamy wysokość wydatków planowanych na jej realizację. Z żadnego przepisu nie wynika obowiązek wskazywania szczegółowych kosztów składowych inwestycji, nie ustanowiono również elementów obligatoryjnych opisu inwestycji, gdyż prawodawca słusznie uznał, że nie jest to ani potrzebne, ani możliwe na etapie konstruowania i zatwierdzania planu, ponieważ szczegółowa weryfikacja kosztów poniesionych na realizację inwestycji ujętej w planie i zgłoszonych wnioskiem, następuje dopiero na etapie przyznawania pomocy finansowej, w oparciu o Wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji, stanowiący załącznik do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy. Zgodność zaś zrealizowanej inwestycji z celem, dla jakiego została umieszczona w planie sprawdza Marszałek Województwa, w oparciu o wniosek o uznanie za organizację producentów. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że każdy zgłoszony wraz z wnioskiem przez skarżącą koszt dotyczący wykonania instalacji chłodniczej i instalacji kontrolowanej atmosfery jest kosztem kwalifikowanym, jeżeli dotyczy on inwestycji ujętej w planie na dany okres rozliczeniowy i spełnia warunki kwalifikowalności określone Wykazem kwalifikowanych kosztów inwestycji. Powyższe oznacza, że wszystkie przesłanki refundacji wydają się być spełnione, a wniosek skarżącej o refundację poniesionych kosztów - zasadny. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w punkcie pierwszym sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...]złotych (punkt 3 sentencji decyzji). Organ ponownie rozpoznając sprawę, analizując powyższe rozważania i wskazania Sądu, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a., wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji przyznającej pomoc finansową w całości, tj. w wysokości [...] złotych, wyjaśnić należy, że zgodnie z ww. przepisem Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, jeżeli zachodzi podstawa uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub pkt 2 p.p.s.a., a zobowiązanie organu do wydania określonej decyzji jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Tak więc, ustawodawca w art. 145a § 1 p.p.s.a., zdecydował się kwestię zobowiązania organu do wydania decyzji, od wypełnienia przesłanki uzasadnionych okoliczności sprawy, co stanowi normę generalną i powoduje nałożenie na Sąd obowiązku każdorazowego zbadania czy w konkretnej sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za wydaniem omawianego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą okoliczności, tj. przede wszystkim przewlekłe prowadzenie sprawy przez organy obu instancji nie są jednak wystarczające do zobowiązania organu na podstawie ww. przepisu do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji przyznającej pomoc finansową w całości. Sąd nie może bowiem dysponować środkami finansowymi, które pozostają w dyspozycji organu, w szczególności nie mając wiedzy w kwestii tego, czy w chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, organ będzie takie środki posiadał. Orzeczenie o kosztach (punkt drugi sentencji wyroku) znajduje oparcie w art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na powyższe koszty składają się: wpis sądowy [...]zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...]zł, bowiem skarżąca była reprezentowana przez adwokata oraz opłata sakrbowa od pełnomocnictwa [...] zł.