I FZ 241/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. z o.o. we W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1105/15 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1105/15, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 226.270 zł i w oparciu o nią wyliczył należny wpis od skargi wniesionej przez P. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej "Spółką" lub "stroną skarżącą") na kwotę 2.263 zł. W konsekwencji powyższego zarządzeniem z tego samego dnia Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał Spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi we ww. kwocie. Spółka wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie (mylnie wskazując jednak, że chodzi o pismo przewodnie sądu z 15 czerwca 2016 r. – stanowiące realizację ww. zarządzenia z 14 czerwca 2016 r.), w którym wskazała, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy wyliczył sporną kwotę. Strona wskazała w tym zakresie, że w grudniu 2006 r. Spółka odliczyła w deklaracji VAT-7 kwotę 250.239 zł, na poparcie czego przedłożyła kopię deklaracji VAT-7 dotyczącą ww. okresu rozliczeniowego. W ocenie strony wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia wynikać powinna z treści zaskarżonej decyzji, w której wprost wskazano kwotę 7.037 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wymaga wyjaśnienia, że ustawodawca w art. 215 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 p.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne. Przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. (zob. również B. Dauter, B. Gruszczyński , A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193), gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem". Treść ww. przepisów nakazuje wyliczenie wpisu w oparciu o wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Niemniej jednak nie można zapominać, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która stanowi faktyczny przedmiot sporu zakreślony wniesioną skargą – co wnika z treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24). Nie oznacza to jednak, że sąd administracyjny jest związany arbitralnie wskazaną przez skarżącego w tym zakresie w skardze kwotą. Przepis art. 218 P.p.s.a. daje Przewodniczącemu kompetencję do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ewentualnego ustalenia jej w innej wysokości od podanej w skardze, co z kolei może skutkować określeniem wpisu od pisma w kwocie innej od przewidywanej przez skarżącego. W rozpatrywanej sprawie Przewodniczący Wydziału prawidłowo zbadał, co stanowi przedmiot sporu. Przedmiotem wniesionej do WSA we Wrocławiu skargi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 stycznia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z 12 czerwca 2012 r., w której zakwestionowano wysokość kwot przypadających do odliczenia (zob. s. 47 decyzji organu I instancji). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i uznał, że Spółka zawyżyła podatek naliczony o kwotę 226.270 zł wynikający z 3 faktur wystawionych w grudniu 2006 r. przez Poland.com S.A., które – w ocenie organów – niedokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skoro zaś Spółka we wniesionej skardze zakwestionowała w całości decyzję organu odwoławczego, to wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku VAT naliczonego wynikająca z zakwestionowanych przez organ faktur, a więc kwoty nie pokrywające się z kwotami wskazanymi przez podatnika w deklaracji VAT-7 za grudzień 2006 r. W konsekwencji kwota ta stanowiła podstawę do ustalenia wpisu stosunkowego od wniesionej skargi. Zgodnie z § 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi ponad 100.000,00 zł ustala się w wysokości 1% w.p.z. nie większej jednak niż 100.000,00 zł. Ze względu na powyższe wpis stosunkowy od skargi w rozpoznawanej sprawie wynosił po zaokrągleniu w górę do pełnych złotych (art. 219 § 2 zd. drugie) 2.263 zł. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżone zażaleniem zarządzenie odpowiada prawu, w związku z tym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji