I SA/Bd 792/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 rok oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta T. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r. od hali garażowej położonej w T. przy ul. P. S. 10h w kwocie 2.828 zł. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił organom zastosowanie niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości oraz skierowanie decyzji do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości i uczynienie ich solidarnie odpowiedzialnymi za wskazany podatek. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący jest współwłaścicielem hali garażowej, co potwierdza wypis z rejestru lokali. Stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie był kwestionowany w toku postępowania. Powołując się na treść art. 3 ust. 4 oraz art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") stwierdził, że niedopuszczalne było wydanie decyzji ustalającej (ani określającej) skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego, którą to decyzją opodatkowano by wyłącznie tę część hali garażowej, z której może on samodzielnie korzystać. W zakresie stawki podatku organ wskazał, że z ewidencji wynika, iż garaż będący przedmiotem sporu ma charakter inny niż mieszkalny. Żaden element zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, iż zapis ewidencyjny jest błędny. Odpowiada on zarówno przeznaczeniu jak i rzeczywistemu wykorzystaniu części budynku. Jego przeznaczenia ani faktycznego sposobu wykorzystania nie można bowiem określić mianem mieszkalnego w rozumieniu definicji słownikowej. Specyfika przedmiotowego garażu, którego opodatkowania dokonano z zastosowaniem stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. jest jedynie taka, że został on umiejscowiony w budynku o charakterze, co do zasady mieszkalnym. W budynku tym znajdują się lokale mieszkalne oraz garaże. W takich okolicznościach organ uznał, że garaż (jako niemieszkalna część budynku) znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zobowiązanie podatkowe ciąży solidarnie na skarżącym wraz z innymi współwłaścicielami przedmiotowej hali garażowej na podstawie art. 3 ust 4 u.p.o.l., mimo że podatnik faktycznie włada wyłącznie określonym miejscem parkingowym w tej hali oraz naruszenie art. 6 ust. 11 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie mamy do czynienia z osobami - współwłaścicielami hali garażowej - tworzącymi wspólnotę mieszkaniową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy zastosowaniu kryterium legalności, czyli zgodności z prawem. Skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub takie naruszenie zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia organów. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w T. nie można zarzucić naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." - które skutkowałoby wyeliminowaniem aktu z obiegu prawnego. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii. Po pierwsze, czy organy podatkowe zastosowały prawidłową stawkę podatkową, przy opodatkowaniu miejsca postojowego w hali garażowej, znajdującej się w budynku wielorodzinnym tak jak dla budynków pozostałych (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Drugą sporną kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy w sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością solidarną współwłaścicieli hali garażowej. Zdaniem skarżącego zastosowana stawka jest za wysoka i winna być określona wg art. 3 ust. 5 u.p.o.l., tj. jak dla budynków mieszkalnych i lokali wyodrębnionych , a nie tak jak zastosował organ art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Za błąd strona uznała obciążenie współwłaścicieli miejsc postojowych w hali garażowej odpowiedzialnością solidarną z tytułu podatku od nieruchomości. Odpowiadając na powyższe należy wskazać, że w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. W przedmiotowej sprawie podatkiem od nieruchomości objęto halę garażową, w której znajdują się miejsca postojowe. Hala ta stanowi osobną kondygnację w budynku wielorodzinnym i dla niej sporządzono osobną księgę wieczystą o numerze KW TOIT/00081469/6. Ta okoliczność nie może budzić wątpliwości. Współwłaścicielami są osoby fizyczne i jedna osoba prawna, łącznie decyzja została zaadresowana do 20 podmiotów - współwłaścicieli. Ponieważ przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji budynków mieszkalnych i budynków pozostałych należy zwrócić uwagę na przeznaczenie przedmiotowej hali. W znaczeniu potocznym, "budynek mieszkalny" to budynek przeznaczony, nadający się do mieszkania, zamieszkania ("Słownik współczesnego języka polskiego"; Warszawa 1996, s. 518). Cechy takiej nie sposób przypisać miejscu postojowemu dla samochodu (garażowi). W doktrynie prawa podatkowego garaże wskazywane są jako przykład "budynków pozostałych", czyli budynków niemieszkalnych, (zob. L.Etel, S.Presnarowicz, G.Dudar; Podatki i opłaty lokalne.) A zatem należy zgodzić się z organem, że hala garażowa ma charakter inny niż mieszkalny. W przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. znalazł się zapis, który stanowi, że podatek od nieruchomości ustala się od "budynków lub ich części". Zdecydowanie miejsca garażowe nie są pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego, gdyż jak ustalono, stanowią przedmiot swobodnego obrotu. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, to obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 cyt. przepisu. W materiale dowodowym zebranym w sprawie jest informacja, że jednym ze współwłaścicieli jest osoba prawna, a zatem zgodnie z art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w takim przypadku obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa. Należy podkreślić, że w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości ma decydujące znaczenie przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczaniem nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jest to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencja ta w przypadku budynków obejmuje położenie, funkcję użytkową i ogólne dane techniczne. Reasumując można stwierdzić, że dla organu podatkowego, dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (właściwej stawki podatkowej), decydujące znaczenie ma oznaczenie funkcji użytkowej danej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie hala garażowa spełnia funkcję użytkową – niemieszkalną. Hala ta, jak wskazano wyżej, została wyodrębniona zarówno fizycznie jak i prawnie (odrębna KW). Skoro jak wyżej wywiedziono wyodrębniona fizycznie i prawnie hala garażowa nie spełnia funkcji mieszkalnej to, zdaniem Sądu, zasadnie w stosunku do miejsc garażowych przyjęto stawkę podatku, jak dla pozostałych budynków. Pogląd ten został ugruntowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 27 lutego 2012r. w siedmioosobowym składzie, w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11 podjął uchwałę, która w sposób jednoznaczny rozstrzyga kwestię będącą odpowiedzią na zadane pytania, co do zastosowania stawki podatkowej. Sąd wskazał, że: "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy." Należy wskazać, również na wyrok, jaki zapadł już po ww. uchwale po jej ogłoszeniu przed WSA w Warszawie w dniu 7 lutego 2013r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2024/13, gdzie sformułowane 2 tezy, które właściwie stanowią odpowiedź na wszystkie wątpliwości związane z przedmiotową sprawą. WSA wskazał, że: 1. "W przypadku powstania obowiązku podatkowego w stosunku do jednego przedmiotu opodatkowania przysługującego kilku podmiotom w sposób wskazany w art. 3 ust. 4 cyt. ustawy obowiązek ten stanowi źródło jednego zobowiązania podatkowego obciążającego solidarnie podmioty wskazane w tym przepisie." 2. "W przypadku gdy garaż wielostanowiskowy stanowi odrębną nieruchomość lokalową należy zastosować właściwą dla budynków pozostałych( art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e cyt. ustawy." Stawka właściwą dla budynków mieszkalnych miałaby zastosowanie do garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym jedynie w sytuacji, gdy garaż ten nie stanowiłby odrębnej nieruchomości lokalowej. Należy wskazać, że na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekający w innej sprawie, w której zastosowanie ma pogląd wyrażony w uchwale NSA, jeżeli nie znajduje podstaw do złożenie wniosku o wydanie ponownej uchwały o treści odmiennej od pierwotnej uchwały, jest związany treścią tej uchwały. Dlatego zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że miejsca garażowe w wyodrębnionej fizycznie i prawnie części budynku podlegają opodatkowaniu wg stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy, a ich właściciele są solidarnie odpowiedzialni za ww. zobowiązanie, zgodnie z art. 91 Op. w zw. z art. 366 – 378 kodeksu postępowania cywilnego. Zdaniem Sądu zasadnie również określono wysokość zobowiązania podatkowego jedną decyzją, zaadresowaną do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, mając na uwadze pogląd o solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli z tytułu podatku od nieruchomości wspólnej. Bowiem dopóki trwa współwłasność nieruchomości, wszyscy współwłaściciele wspólnie składają informację o niej i odpowiadają solidarnie za powstałe zobowiązanie. Reasumując należy stwierdzić, że uznanie miejsc garażowych jako części budynku mieszkalnego i opodatkowanie tożsamą stawką byłoby nieuzasadnione. W rozumieniu prawa cywilnego kondygnacja ta stanowi prawnie odrębny lokal i zarówno całość nieruchomości, jak i udziały w jej własności mogą stanowić oddzielny przedmiot obrotu prawnego, może dojść do sytuacji, gdy podmiot, któremu przysługiwać będzie prawo do garażu, nie będzie tożsamy z podmiotem uprawnionym do lokalu mieszkalnego w obrębie tego samego budynku. Przyjmowanie jednolitej korzystniejszej stawki podatku od nieruchomości stanowiłoby więc nieuzasadnione uprzywilejowanie osób faktycznie wykorzystujących miejsce postojowe w celach odmiennych niż mieszkaniowe. Stanowisko powyższe znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 6 października 2011r. sygn. akt III SA/Wa 507/11; z 30 września 2011r. sygn. akt III SA/Wa 526/11; z 23 września 2011. III SA/Wa 221/11). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz U. Wiśniewska