II OZ 903/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu w dniu 15 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 235/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu A. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 30 grudnia 2015 r., którą wymierzono skarżącemu jako właścicielowi Zakładu [...] karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Odmawiając wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, a tym samym uzasadniający oddalenie wniosku. Jak zauważył Sąd, przedmiotem rozpatrywanego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł. Zdaniem Sądu, oceniając, czy obowiązek zapłaty określonej kwoty może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, trzeba wziąć pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej kary pieniężnej, ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie kary pieniężnej. Skarżący powinien zatem przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) dotyczące kondycji finansowej jego firmy. Ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącego kwotą nałożonej kary w wysokości 500 zł spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak danych na temat sytuacji ekonomicznej skarżącego oraz wysokość nałożonej kary nie pozwalają na uwzględnienie jego żądania. Również argumentacja skarżącego o możliwości wykreślenia z rejestru nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 391) wykreślenie z rejestru działalności regulowanej nie jest skutkiem wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 1, lecz stwierdzenia, że przedsiębiorca nie dochowuje warunków związanych z przekazywaniem odpadów komunalnych wynikających z przepisów ustawy. Ponadto, wykreślenie z rejestru wymagać będzie podjęcia stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy w sprawie organ. Z kolei podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji zostaną ocenione w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dale P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. B., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na groźbę niepowetowanej szkody oraz możliwość wystąpienia trudnych do usunięcia skutków oraz wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Jak podkreślono w uzasadnieniu, szkodą niemajątkową może być również krzywda, jaką odczuje osoba na skutek wykonanie niesłusznej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie wskazał żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w analizowanym przepisie. Trafnie przy tym Sąd ten eksponował wysokość nałożonej na skarżącego kary oraz brak jej bezpośredniego związku z wykreśleniem z rejestru przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Również podnoszona w zażaleniu argumentacja nie pozwala na zakwestionowanie tej oceny, a tym bardziej odwoływanie się do bliżej niesprecyzowanej możliwości doznania krzywdy na skutek uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.