IV SA/Wa 745/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania P.Sp. z o.o., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy R. W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego usługami T-BP 3 z garażem podziemnym wielopoziomowym na max 80 stanowisk parkingowych, parkingu naziemnego na ok. 35 m.p., zbiornika retencyjnego, zbiornika na nieczystości ciekłe, kanalizacji deszczowej i zjazdu z ul. [...] na działce nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...]. w Dzielnicy R. m. W. i jednocześnie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż pismem z dnia [...] marca 2012 r. organ I instancji poinformowała Spółkę P. o pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej w nim inwestycji. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Spółka zwróciła się do organu I instancji o wskazanie brakujących dokumentów, uniemożliwiających rozpatrzenie wniosku. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. określił występujące we wniosku braki. Pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. zażądała rozpatrzenia wniosku, stwierdzając, że wniosek jest kompletny. Organ I instancji zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem P. Sp. z o.o. Kolegium rozpatrując odwołanie Spółki, podkreśliło, iż rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także, jak w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a., zgodnie z którym powinien czynić zadość wymogom formalnym, jak i wymogom określonym w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest niezaskarżalną czynnością materialno- techniczną. Natomiast w takim przypadku strona może złożyć zażalenie do organu wyższej instancji ( art. 37 § 1 k.p.a.) a następnie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zdaniem Kolegium podanie inwestora z dnia [...] lutego 2013 r. zawierające żądanie rozpoznania wniosku, powinno być traktowane jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jeżeli organ I instancji uznał, że ten wniosek nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p. i art. 63 § 2 k.p.a., to obowiązany był wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, a nie podejmować decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skoro inwestor domaga się od organu w określonej sytuacji faktycznej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej jego uprawnień wynikających z przepisów prawa materialnego - ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to postępowanie to nie jest bezprzedmiotowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższą decyzję w części dotyczącej jej uzasadnienia, wnosząc o: 1) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do ponownego rozpatrzenia i wydanie odpowiedniego aktu administracyjnego z należytym uzasadnieniem, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia w terminie 30 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że Kolegium zaskarżoną decyzję wydało dopiero po upływie 9 miesięcy, która wprawdzie uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, jednak treść uzasadnienia nie zawiera pełnego odzwierciedlenia i oceny zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Spółka podniosła, że nie godzi się z ogólnikami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Kolegium w sytuacji, gdy zgromadzone dokumenty niezbicie wskazują, że od złożenia wniosku w dniu [...] grudnia 2010 r. organ I instancji uchyla się od merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Zdaniem Spółki organy obu instancji naruszyły art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalne terminy załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a to oznacza, iż Sąd z urzędu bierze pod uwagę okoliczności niepodniesione w skardze. Skarga zasługuje na uwzględnienie Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r., którą uchylono w całości decyzję Zarządu Dzielnicy R. m. W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że w sytuacji gdy inwestor domaga się konkretyzacji swoich uprawnień wynikających z przepisów prawa materialnego - ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji to postępowanie to nie jest bezprzedmiotowe. Z takim stanowiskiem organu drugiej instancji należy się zgodzić. Zauważyć bowiem należy, iż stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a., który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie sądowym powszechnie wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi więc wtedy gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania albo utraciła taki charakter w jego toku. Na tle tych rozważań należy, w uzupełnieniu stanowiska Kolegium co do braku podstaw umorzenia postępowania, podkreślić, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać za prawidłowe stanowisko Kolegium co do stwierdzenia, że podanie inwestora z dnia [...] lutego 2013 r. powinno być traktowane jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w nim wskazanej. Organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśnił powodów zajęcia takiego stanowiska, mimo że z akt administracyjnych niezbicie wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został w organie I instancji złożony w dniu [...] grudnia 2010 r. Wniosek ten był przez stronę kolejnymi pismami modyfikowany, jednakże w aktach brak jest jakiekolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że wniosek z dnia [...] grudnia 2010 r. został cofnięty. Natomiast pisma Spółki z dnia [...] lutego 2013 r., wbrew stanowisku Kolegium, w żadnym razie nie można uznać za nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, z tego podstawowego względu, że z jego treści jasno wynika, że po pierwsze - stanowi on odpowiedź na pismo organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. informujące, że strona mimo wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pismem z dnia [...] lutego 2012 r. nie uzupełniła wniosku. Po drugie - zawiera on stanowisko strony, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest komplety i wobec tego żąda jego rozpoznania. Z analizy treści omawianego pisma z dnia [...] lutego 2013 r., jak i pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że pomiędzy stroną wnioskującą o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r., później modyfikowanym, a organem pierwszej instancji powstał spór co do tego, czy wniosek ten jest kompletny, a więc czy spełnia on wszystkie wymogi określone przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tych warunkach rzeczą organu odwoławczego było przede wszystkim ocenić, czy powyższy wniosek inwestora zawiera wszystkie elementy, o których mowa 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy rozważania organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do art. 63, 64 k.p.a. były zbędne, gdyż organ pierwszej instancji wzywając stronę do uzupełnienia wniosku pismem z dnia [...] lutego 2012 r. prawidłowo zastosował art. 64 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organ odwoławczy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem nie rozważył przy prawidłowym stwierdzeniu braku podstaw do umorzenia postępowania, istoty sprawy, sprowadzającej się do zbadania, czy wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy był, czy też nie był kompletny, tym samym do rozstrzygnięcia zaistniałego w tym zakresie sporu. Trafnie podnosi strona skarżąca, że Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściło się naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., skoro otrzymując odwołanie w dniu [...] maja 2013 r., zaskarżoną decyzję wydało dopiero w dniu[...] lutego 2014 r., a więc po upływie 8 miesięcy, gdy tymczasem maksymalny termin rozpatrzenia odwołania wynosi jeden miesiące. Kolegium nie dopełniło również obowiązku z art. 36 k.p.a. poinformowania strony o przyczynach zwłoki, jak również nie podało nowego terminu rozpatrzenia odwołania. Organ rozpatrując ponownie odwołanie sprawy zastosuje się do powyższych wskazań co do dalszego postępowania, jak również do art. 35 § 3 k.p.a., określającego termin załatwiania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.