II SA/Wa 338/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Adam Lipiński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora [...]w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Rektora [...] w W. na rzecz P. T. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2015 r., [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna [...] w [...] (dalej: "[...]"), działając na podstawie art. 169 ust. 2 i ust. 10, art. 196 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz § 5 ust. 1, § 6 ust. 1-3 Regulaminu studiów [...] w [...] z dnia [...] marca 2014r. oraz uchwały nr [...] Senatu [...] w [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie w [...] w [...], orzekła o przyjęciu P. T. na I rok studiów stacjonarnych III stopnia doktoranckich w zakresie nauk teologicznych – [...] na kierunku teologia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskodawca przedłożył wymagany zestaw dokumentów warunkujący dopuszczenie do postępowania rekrutacyjnego. W toku tego postępowania, po zapoznaniu się ze złożoną dokumentacją i przeprowadzoną rozmową kwalifikacyjną, Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna, w oparciu o kryteria naboru na studia, dokonała wpisu wnioskodawcy na listę osób przyjętych. Stanowiło to ostateczną przesłankę pozytywnej decyzji o przyjęciu kandydata na studia. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2015 r., P. T. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, iż nie spełnia ona wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 Prawo o szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu decyzji brak jest bowiem informacji o liczbie przyznanych punktów oraz informacji o ocenach z poszczególnych etapów postępowania rekrutacyjnego. Z uzasadnienia nie wynika, ile punktów przyznano za poszczególne publikacje wnioskodawcy, czy udział w konferencjach. Skarżący zaznaczył również, że w kategorii "ocena na dyplomie" wzięto pod uwagę jedynie jeden dyplom magisterski. W sytuacji natomiast gdy posiada on dwa dyplomy, to wynik postępowania powinien być sumą punktów za obydwa dyplomy. Podniósł, że Komisja Rekrutacyjna nie doceniła jego dorobku naukowego, projektu planowanej pracy doktorskiej, a także prezentacji kandydata podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Skarżący wskazał również, że pod decyzją brak jest podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. I.dz. [...] Rektor [...] w [...], powołując w podstawie prawnej art. 196 i art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja spełnia w całości żądanie P. T. wyrażone w podaniu o przyjęcie na I rok studiów stacjonarnych III stopnia w [...] w [...]. Tym samym pismo z dnia [...] listopada 2015 r., uzupełnione pismem z dnia [...] listopada 2015 r., należy rozumieć jako odwołanie od uzasadnienia powyższej decyzji. W takiej sytuacji, jeśli organ odwoławczy ustali, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, może w uzasadnieniu swojej decyzji dokonać uzupełnienia decyzji organu I instancji. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji wydawanych przez organy uczelni przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie odpowiednie. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego zgodnie z przepisami wewnętrznymi Uczelni. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w kontekście pozytywnego rozpatrzenia podania strony o przyjęcie na studia doktoranckie, tym bardziej, że zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna mogła w ogóle odstąpić od uzasadnienia podjętej decyzji, gdyż uwzględnia ona w całości żądanie strony. Organ odwoławczy zauważył, iż Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna nie miała obowiązku wskazania w decyzji ogólnej liczby punktów oraz liczby punktów za poszczególne elementy postępowania kwalifikacyjnego, które zostały wskazane w uchwale nr [...] Senatu [...] w [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016. Niemniej jednak organ zauważył, iż zgodnie z załącznikiem do protokołu Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] września 2015r. P. T. uzyskał łącznie liczbę 29 punktów, na którą składały się następujące elementy: (1) ocena wpisana na dyplomie ukończenia studiów - 6 punktów, (2) ocena życiorysu naukowego, osiągnięć naukowych oraz opisu zamierzeń badawczych - 10 punktów, (3) ocena dodatkowych kwalifikacji - 5 punktów, (4) ocena rozmowy kwalifikacyjnej - 8 punktów. Zdaniem organu odwoławczego, niezrozumiały jest zarzut braku uwzględnienia w punktacji dwóch dyplomów magisterskich oraz brak punktacji za dyplom doktorski. Ustalone kryteria nie przewidywały sumowania punktów w przypadku przedłożenia przez wnioskodawcę dwóch dyplomów magisterskich, nie przewidywały również punktów za dyplom doktorski. Zgodnie z § 3 ust. 4 lit. a) warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie w [...] w [...], za ocenę wpisaną na dyplomie ukończenia studiów kandydat na studia doktoranckie uzyskiwał następującą liczbę punktów: ocena dostateczny (3,0) - 2 punkty, ocena dobry (4,0) - 6 punktów, ocena bardzo dobry (5,0) - 10 punktów. P. T. przedłożył dyplom ukończenia studiów wyższych magisterskich na kierunku Rolnictwo w latach 1990/91 - 1995/96 na Wydziale Rolniczym [...] im. [...] - z wynikiem dobrym oraz dyplom ukończenia studiów wyższych magisterskich na kierunku psychologia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu [...] w [...] - z wynikiem dobrym. Wobec powyższego wzięto pod uwagę średnią ocenę z obydwu dyplomów, w wyniku czego za ten element kandydat uzyskał 6 punktów. W ocenie organu odwoławczego, niezrozumiałe są również zarzuty dotyczące braku docenienia przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną dorobku naukowego kandydata oraz braku wzięcia pod uwagę projektu planowanej pracy doktorskiej, bowiem za ten element postępowania kwalifikacyjnego skarżący otrzymał maksymalną liczbę -10 punktów. Odnosząc się do zarzutów sposobu przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej organ wskazał, iż rozmowa ta ma charakter dynamiczny i każdorazowo odmienny, co wiąże się z zainteresowaniami i sylwetką naukową kandydata. W przypadku skarżącego szczególnie istotne było wyjaśnienie, dlaczego zamierza on starać się o drugi dyplom doktorski. Sytuacja taka jest rzadkością, dlatego Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna chciała poznać przesłanki takiego działania. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku podpisu wszystkich członków Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej na zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstawy prawnej, która nakładałaby obowiązek podpisania decyzji o przyjęciu na studia doktoranckie przez wszystkich członków tego organu. Pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Rektora [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, iż brak wskazania z imienia i nazwiska oraz stanowiska członków komisji rekrutacyjnej oraz brak ich podpisów w decyzji organu I instancji stanowi kwalifikowane naruszenie regulacji prawnych o charakterze ustrojowym, ustalających strukturę organu kolegialnego. Tak samo należy zakwalifikować utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tego rodzaju kwalifikowaną wadą prawną. Ponadto skarżący wskazał, iż w decyzji I instancji nie podano ocen ani liczby punktów za poszczególne elementy postępowania kwalifikacyjnego. Tym samym uniemożliwiono mu zapoznanie się z wynikami rekrutacji oraz zajęcie stanowiska w tej materii. Skarżący zauważył, iż odstąpienie od uzasadnienia decyzji I instancji nie jest właściwe choćby z uwagi na fakt, że wynik rekrutacji jest podstawą do przyznania stypendium doktoranckiego, zwiększenia stypendium doktoranckiego oraz stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. W interesie prawnym kandydata leży zatem nie tylko przyjęcie na studia, ale również uzyskanie jak najlepszego wyniku w postępowaniu rekrutacyjnym. Nie ma zatem racji organ twierdząc, że decyzja organu I instancji w całości uwzględniała jego wniosek o przyjęcie na studia. Zdaniem skarżącego, decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - z uwagi na niepodanie poszczególnych elementów postępowania kwalifikacyjnego oraz uzasadnienia ocen cząstkowych. W decyzjach brak jest wyczerpującego uzasadnienia, z którego wynikałoby, na jakie elementy komisja rekrutacyjna zwróciła uwagę w toku postępowania. Powyższe braki powodują, że skarżący miał ograniczone możliwości weryfikacji wydanych w sprawie decyzji. Skarżący zauważył również, że rozmowa na temat wiedzy konfesyjnej jest zapisana w regulaminie studiów i regulaminie rekrutacji, odstąpienie przez komisję rekrutacyjną od tego elementu postępowania na rzecz mało istotnego dowiadywania się o motywy podjęcia kolejnych studiów doktoranckich, jest naruszeniem zasad rekrutacji. Istnieje przy tym możliwość, że w przypadku innych kandydatów rozmowa kwalifikacyjna przebiegała w inny sposób, co może oznaczać brak równego traktowania kandydatów. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] w [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Dodatkowo wskazał, iż nie jest trafne stanowisko skarżącego, zgodnie z którym wydanie decyzji tylko przez jednego członka organu kolegialnego, a nie przez ten organ kolegialny, zakwalifikować należy jako działanie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W dniu [...] września 2015 r. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna upoważniła bowiem Przewodniczącego Komisji to wydania w jej imieniu decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie na rok akademicki 2015/2016. Należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę uprawnioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Rektora [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej [...] w [...] z dnia [...] września 2015 r. są dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Stosownie do art. 196 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 tej ustawy rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna. Natomiast w myśl art. 207 ust. 1 ww. ustawy, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W świetle powyższych ustawowych regulacji nie ulega wątpliwości, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie są decyzjami organu kolegialnego, których zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. W konsekwencji skoro komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wraz z podpisami wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie, w decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] września 2015 r. nie wskazano jednak składu komisji, a pod decyzją podpisał się wyłącznie [...] J. P. jako Przewodniczący Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej (Wydziału Teologicznego [...] w [...]). Jak już wskazano powyżej, stosownie do art. 196 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, w formie uchwały. Uchwałę tę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia [...] kwietnia roku kalendarzowego. W dniu wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywała uchwała Senatu [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014r. w sprawie rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016. Z § 1 ust. 1 załącznika do ww. uchwały "Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie w [...] w [...] w roku akademickim 2015/2016" wynika, że postępowanie kwalifikacyjne na studia doktoranckie przeprowadza komisja rekrutacyjna ds. studiów doktoranckich powołana przez dziekana. Od decyzji komisji rekrutacyjnej ds. studiów doktoranckich służy odwołanie, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna (§ 4 ust. 2 załącznika do uchwały). Z powyższego uregulowania jednoznacznie wynika, że ta sama komisja prowadzi rekrutację na studia doktoranckie - w tym przypadku przeprowadza postępowanie rekrutacyjne na studia doktoranckie, oraz ta sama komisja rekrutacyjna wydaje w sprawie decyzję. Decyzja komisji rekrutacyjnej nie tylko powinna wymieniać imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, ale także wszyscy członkowie komisji powinni się pod tą decyzją podpisać. Pominięcie imion i nazwisk członków komisji, którzy wydawali decyzję jako organ I instancji i brak ich podpisów, stanowi rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., który stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję rekrutacyjną do spraw przyjęcia na studia doktoranckie, o której mowa w art. 196 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, co wynika z treści art. 207 ust. 1 ww. ustawy. Jakkolwiek w pracy każdego organu kolegialnego istotną rolę pełni jego przewodniczący, jednakże nie może on uzurpować sobie kompetencji samego organu, skoro przysługuje ona organowi kolegialnemu działającemu w pełnym składzie. Brak wskazania zatem z imienia i nazwiska oraz stanowiska członków komisji rekrutacyjnej i brak ich podpisów w decyzji organu I instancji stanowi, zdaniem Sądu, kwalifikowane naruszenie regulacji prawnych o charakterze ustrojowym, ustalających strukturę tego organu kolegialnego. Wydanie decyzji przez jednego tylko członka organu kolegialnego, a nie przez ten organ kolegialny, zakwalifikować należy jako działanie z rażącym naruszeniem wymienionych powyżej przepisów prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Tak samo należy zakwalifikować utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tego rodzaju kwalifikowaną wadą prawną. Organ II instancji, który nie dostrzegł powyższej wadliwości, dopuścił się bowiem rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy upoważnienie z dnia [...] września 2015 r. udzielone [...] J. P. - Przewodniczącemu Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej przez wszystkich członków Komisji do wydawania decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie na rok akademicki 2015/2016. Jako podstawę prawną upoważnienia wskazano art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 268a k.p.a. Przepis art. 268a k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie, które podziela Sąd w składzie orzekającym, z regulacji przewidzianej w ww. przepisie nie mogą korzystać organy kolegialne. Wprowadzenie w 1987 r. do k.p.a. art. 268a wiązało się ze stosowaniem w administracji terenowej zasady jednoosobowego kierownictwa. Realizacja tej zasady zmuszała do poszukiwania rozwiązań organizacyjnych i technicznych, zmierzających do usprawnienia procesów administrowania, poprzez powierzanie wykonywania niektórych kompetencji organów monokratycznych pracownikom podporządkowanych im urzędów. Odnosiło się to przede wszystkim do wydawania decyzji administracyjnych, których ze względów oczywistych nie mogły wydawać wyłącznie osoby piastujące funkcje organów. Sytuacja ta nie ma jednak miejsca w odniesieniu do funkcji orzeczniczych organów kolegialnych, np. zarządów w jednostkach samorządu terytorialnego. Uprawnienie do prowadzenia postępowania administracyjnego zostało przyznane im bowiem jako wyjątek od zasady, według której organami sprawującymi takie funkcje są organy monokratyczne. Skoro więc celem ustawodawcy było ograniczenie w ściśle określonych sprawach uprawnień organów monokratycznych i przekazanie tych uprawnień organom kolegialnym, to trzeba przyjąć, że uprawnienia te organ kolegialny winien wykonywać wyłącznie na zasadach określonych w ustawach i k.p.a. Niedopuszczalne jest stosowanie art. 268a k.p.a. jako podstawy do podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jednego z jego członków. Taką możliwość mogą natomiast stwarzać przepisy szczególne (por. Cz. Martysz, Komentarz do art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX, stan prawny na 2016 r.; uzasadnienia uchwał składu pięciu sędziów NSA z dnia 25 października 1999 r., sygn. akt OPK 28/99 i OPK 29/99, publ. ONSA 2000, nr 1, poz. 13, s. 135 i poz. 14, s. 142; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt III RN 135/03, publ. OSNP 2004, nr 16, poz. 274). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że żaden przepis ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie przewiduje możliwości podpisywania decyzji komisji rekrutacyjnej w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie przez jednego z jej członków. Przeciwnie, z cytowanego powyżej art. 196 ust. 3 i 4 ww. ustawy wprost wynika, że decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie wydają (a więc podpisują) komisje rekrutacyjne jako organy kolegialne. Uzyskały one zatem przymiot samodzielnego organu wydającego decyzje. Organ kolegialny, co należy podkreślić, działa in corpore, a zatem podpis na decyzji powinien być złożony przez wszystkich członków organu kolegialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż senat uczelni, określając - zgodnie z art. 196 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy, może zawrzeć w uchwale umocowanie dla członków komisji rekrutacyjnej do udzielania upoważnienia przewodniczącemu komisji do podpisywania decyzji jednoosobowo (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1449/15, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jednak taka sytuacja nie miała miejsca. Z treści powołanego wyżej załącznika do uchwały Senatu [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014r. w sprawie rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016 nie wynika bowiem, że takie umocowanie do upoważnienia przewodniczącego komisji rekrutacyjnej przez członków tej komisji zostało przewidziane. Na marginesie już tylko zauważyć należy, że również Regulamin studiów doktoranckich w [...] w [...], uchwalony uchwałą Senatu [...] z dnia [...] marca 2014 r., zmieniony uchwałą Senatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie zawiera stosowanych regulacji w tym zakresie. Przepis § 6 Regulaminu stanowi natomiast, że warunki i tryb rekrutacji oraz limit miejsc ustala senat [...] w formie uchwały i podaje do publicznej wiadomości. Senat [...] określa listę dokumentów, jakie powinna przedłożyć osoba starająca się o przyjęcie na studia doktoranckie (ust. 1). Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza komisja rekrutacyjna ds. studiów doktoranckich powołana przez radę Wydziału Teologicznego (ust. 2). Od decyzji komisji rekrutacyjnej ds. studiów doktoranckich służy odwołanie do rektora, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzja rektora jest ostateczna (ust. 3). Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Rektora [...] w [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - podpisana przez przewodniczącego Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w oparciu o prawnie nieskuteczne upoważnienie, są decyzjami wydanymi z rażącym naruszeniem powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisów postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę do stwierdzenia ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższa formalna wadliwość obu wydanych w sprawie decyzji powoduje, iż na obecnym etapie przedwczesną jest merytoryczna ocena pozostałych zarzutów skargi. Końcowo zaznaczyć należy, że eliminując wydane w sprawie decyzje Sąd miał na względzie, iż zakaz reformationis in peius nie dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt jest dotknięty naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną powyżej ocenę prawną i podejmie działania w celu wyeliminowania wskazanych uchybień. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.