II FSK 768/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 863/16 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 863/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K.G.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 7 lipca 2016 r. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za okresy: styczeń, od marca do lipca i od września do grudnia 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że podatnik do 30 września 2010 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą U. K. K.G., w zakresie usług konserwacji i naprawy maszyn biurowych, księgowych i sprzętu komputerowego. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych, organ podatkowy stwierdził, że podatnik wystawił na rzecz Z.E. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą E., szesnaście faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Uwzględniając ww. ustalenia organ pierwszej instancji decyzją ostateczną z 27 września 2012 r. określił stronie kwotę podatku do zapłaty. Wnioskiem z 17 lutego 2016 r. i pismem uzupełniającym z 11 marca 2016 r. podatnik zwrócił się do organu pierwszej instancji z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług ww. zakresie. W uzasadnieniu wniosku powołał się na brak możliwości ustalenia sprawcy fałszerstwa faktur VAT oraz trudną sytuację finansową i zdrowotną. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w S., powołując się na art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.), decyzją z 21 kwietnia 2016 r. odmówił K. G. umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 70.754 zł, z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 62.552 zł (obliczonymi na dzień złożenia wniosku, to jest: 22 lutego 2016 r.). Organ wyjaśnił, że niekorzystna sytuacja ekonomiczna podatnika nie może być argumentem przemawiającym za przyznaniem ulgi podatkowej. Działalność gospodarcza prowadzona przez podatnika była podejmowana na własną odpowiedzialność, własne ryzyko i na własny rachunek, stąd skutki indywidualnie podejmowanych decyzji przez podatnika, jak również sposób gospodarowania swoim majątkiem i swoimi przychodami nie mogą stanowić pozytywnej przesłanki zastosowania ulgi. Dodatkowo organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że podatnik nie wykazał, iż na powstałą zaległość miały wpływ zdarzenia losowe, niezależne od jego postępowania. Organ nie zanegował problemów zdrowotnych podatnika, jednakże stwierdził, że nie przeszkodziły one podatnikowi w prowadzeniu działalności gospodarczej. Ponadto wiek podatnika (44 lata), brak orzeczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do podjęcia pracy, jak również fakt, że znalazł zatrudnienie z umową o pracę na czas nieokreślony (pomimo skazania prawomocnym wyrokiem), pozwala stwierdzić, iż istnieje w przyszłości możliwość osiągnięcia przez podatnika jeszcze wyższych dochodów umożliwiających uregulowanie całej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. W odwołaniu od ww. decyzji, podatnik złożył wniosek o jej uchylenie i umorzenie zaległości w podatku VAT wraz z odsetkami, ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie decyzją z 7 lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 21 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu stwierdził, że podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2015 r. dochód po odliczeniach 20.745,68 zł, otrzymuje stały miesięczny dochód w kwocie ok. 1.615,44 zł netto (z tytułu umowy o pracę na czas nieokreślony), mieszka u matki Z.G., nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania, nie ponosi kosztów utrzymania gospodarstwa domowego. Podatnik pozostaje na utrzymaniu matki (jedzenie, chemia gospodarcza), nie posiada też żadnego majątku, oszczędności, kapitałów pieniężnych. Organ odwoławczy ustalił dalej, że miesięczne zobowiązania podatnika z tytułu świadczeń alimentacyjnych wynoszą 370 zł, a z tytułu kosztów sądowych i grzywny 300 zł. Podatnik nie miał zaciągniętych kredytów i pożyczek. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podatnik nie kwestionował oceny ustalonych okoliczności w zakresie jego sytuacji materialnej, finansowej i bytowej, podnosząc generalnie brak swojej winy za powstanie zaległości podatkowej. Odpowiadając na zarzut dotyczący braku w aktach sprawy sentencji wyroku Sądu Rejonowego w S., sygn. akt [...], organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych wszczynane jest na wniosek i to na podatniku ciążył obowiązek udowodnienia faktów (np. przedstawienia sytuacji materialnej, rodzinnej i finansowej), na które się powołuje i z których zamierza odnieść korzystne dla siebie skutki prawne. Organ podatkowy wskazał, że wezwał stronę do udokumentowania niektórych okoliczności sprawy, a w odpowiedzi podatnik przedstawił materiały dowodowe w takim zakresie jaki uznał za wystarczający. W skardze złożonej na powyższą decyzję pełnomocnik K. G., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił jej naruszenie: (1) art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przez odmowę umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowej przypisanej skarżącemu; (2) art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 i art. 191 w zw. z art. 235 O.p. przez: – prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych; – brak podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu okoliczności sprawy, zwłaszcza zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego o sentencję wyroku Sądu Rejonowego w S., sygn. [...]; – w konsekwencji zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego, niedopuszczalne rozpatrzenie sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy; – brak należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ pierwszej instancji załatwiający sprawę; (3) art. 180 § 1 w zw. z art. 235 O.p. przez posłużenie się przy ocenie sytuacji finansowej podatnika dowodem odnoszącym się do sytuacji materialnej osoby trzeciej (Z. G.), mimo braku decyzyjnego przypisania jej odpowiedzialności podatkowej w drodze decyzji; (4) art. 233 § 1 i 2 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy wnioski odwołania, precyzujące zakres wnioskowanych ulg podatkowych, uzasadniały wydanie bądź decyzji reformatoryjnej, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; (5) art. 210 § 4 w zw. z art. 235 O.p. przez nienależyte uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w chwili sporządzania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji pozostawał jeszcze w zatrudnieniu, jednak obecnie jest w okresie wypowiedzenia umowy o pracę i z końcem lipca (2016 r.) stanie się bezrobotnym. Ponadto skarżący obszernie odniósł się do okoliczności sfałszowania faktur, które miały zasadniczy wpływ na ostateczną wysokość jego zaległości podatkowych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu przyjął między innymi, że organy obu instancji przeprowadziły prawidłowo postępowanie, zgromadziły materiał dowodowy co do sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego, przy tym w zakresie w jakim było to możliwe przy postawie skarżącego oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawa oceny materiału dowodowego. Organy wzięły pod uwagę fakt, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, zwróciły uwagę na ustalenia co do tego, że ponosi stałe miesięczne wydatki z tytułu: świadczeń alimentacyjnych, kosztów sądowych i grzywny, zakupu miesięcznego biletu do pracy oraz zakupu leków. Ponadto ustaliły, że nie posiada: majątku ruchomego i nieruchomego, kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, nie posiada zobowiązań z tytułu pożyczek ani kredytów. Organy prawidłowo również ustaliły źródła i wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów. W ocenie Sądu, organy trafnie oceniły, że kwestionowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest skutkiem indywidualnych i subiektywnych odczuć skarżącego, wynikających z negatywnego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, ocena powyższych okoliczności dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej i stwierdzenie braku przesłanek dla umorzenia zaległości, nie nosiło cech dowolności naruszających zaufanie do organów podatkowych. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji majątkowej skarżącego, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonych postępowań. Okoliczność, że po wydaniu zaskarżonej decyzji zmieniły się okoliczności faktyczne w sprawie (skarżący obecnie nie pracuje, stan jego zdrowia uległ pogorszeniu), mogą być jedynie podstawą nowego wniosku. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że — z uwagi na treść art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) — Sąd nie był upoważniony do badania prawidłowości wyroku karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w S., w sprawie o sygn. akt [...]. W wyroku tym K. G. został skazany za czyn z art. 233 § 1 K.k., polegający na tym, że 23 czerwca 2010 r. w S. przy ul. [...], będąc uprzednio pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań bądź zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające stanowić dowód w postępowaniu karnym skarbowym prowadzonym przez [...] Urząd Skarbowy w S., przez wskazanie, iż jego wcześniej złożone tego samego dnia i w tym samym miejscu zeznania, że nie wystawiał faktur VAT dla Z. E. na łączną kwotę brutto 395.243 zł, są nieprawdziwe, co było niezgodne z prawda przez wskazanie, iż wystawiał faktury VAT dla Z. E. na łączną kwotę brutto 395.243 zł. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów rządzących postępowaniem dowodowym Sąd pierwszej instancji uznał je wszystkie za bezzasadne. Sąd w szczególności nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie naruszenia przez organy podatkowe art. 180 § 1 w zw. z art. 235 O.p. poprzez posłużenie się przy ocenie sytuacji finansowej skarżącego dowodem dotyczącym sytuacji majątkowej osoby trzeciej (Z. G.). Sąd przyznał, że organ w zaskarżonej decyzji wskazał jako dochód Z. G. kwotę 94.105,97 zł, jednakże — jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę — była to omyłka. Organ odwoławczy wskazał, że nie upatrywał w dochodach matki skarżącego źródła dla pokrycia zaległości podatkowych przypisanych podatnikowi. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej pełnomocnik K. G., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi z uwagi na dostatecznie wyjaśnioną istotę sprawy, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia: (-) art. 141 § 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku do argumentacji skarżącego w zakresie ważnego interesu strony i interesu publicznego, podnoszonej w toku rozprawy i zaprezentowanej w złożonym piśmie stanowiącym załącznik do protokołu z rozprawy; (-) art. 141 § 4 zdanie pierwsze oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe w niniejszej sprawie zgromadziły kompletny materiał dowodowy, podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpująco rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo go oceniły w zakresie niezbędnym do ustalenia czy w niniejszej sprawie zaistniał ważny interes podatnika lub interes publiczny; (-) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji pomimo naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; (-) art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez jego niezastosowanie w stosunku do skarżącego i przyjęcie, że nie zachodzi w jego przypadku ważny interes podatnika, a także że w niniejszej sytuacji nie zachodzi przesłanka interesu publicznego; (-) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji pomimo naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, wydana na podstawie art. 67a § 1 O.p., ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek otwiera tylko możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując organów podatkowych do uwzględnienia ulgi. Uznaniowy charakter decyzji organu podatkowego determinuje także sposób i zakres kontroli legalności takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy w toku postępowania zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wyjaśniono istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne oraz czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu zebranego materiału dokonano prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a § 1 O.p. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie zasadność i treść dokonanego rozstrzygnięcie. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Prawidłowa wykładnia przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że przesłankami do udzielenia przez organy podatkowe ulg w spłacie zobowiązań podatkowych przewidzianych w rozdziale 7a działu III Ordynacji podatkowej, są ważny interes podatnika lub interes publiczny. Do takich samych wniosków w procesie wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p. doszedł także sąd pierwszej instancji. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, itp. Przez interes publiczny rozumieć należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Przy jego ocenie należy również uwzględnić w danym przypadku zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Względy społeczne wymagają bowiem, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Zwroty ważny interes podatnika i interes publiczny odnoszą się do hipotezy normy prawnej i wskazują sytuacje faktyczne, w których można dokonać umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę. Stanowią one klauzulę generalną odsyłającą w procesie decyzyjnym do ocen pozaprawnych i określającą dyrektywy wyboru dla organu podatkowego. Organ podatkowy dysponuje, wynikającym z istoty uznania administracyjnego, pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania wskazując sytuacje, w których można dokonać umorzenia zaległości podatkowej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ocena decyzji organu podatkowego dokonana przez sąd pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń. Przedstawiona w zaskarżonym wyroku wykładnia mającego w sprawie zastosowanie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. - wbrew zarzutom kasacyjnym - jest prawidłowa i wyczerpująca. Analiza całokształtu okoliczności faktycznych sprawy oraz wniosków wypływających z ustaleń organów podatkowych jest właściwa. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował wyczerpujące ustalenia organów podatkowych badających zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika. Organy przeprowadziły szczegółową analizę sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego, ustalając źródła jego utrzymania i ponoszone koszty. Dotyczy to w szczególności ustaleń co do wysokości dochodów uzyskiwanych przez niego regularnie w chwili rozpatrywania wniosku. Poza sporem pozostaje też fakt pełnego ponoszenia kosztów utrzymania skarżącego przez jego matkę. Nie jest również kwestionowana wysokość ciążących na skarżącym zobowiązań, tak podatkowych, jak i z tytułu świadczeń alimentacyjnych. Sąd prawidłowo uznał przy tym, że zmiana okoliczności faktycznych zaistniała po wydaniu zaskarżonej decyzji (utrata pracy przez skarżącego i pogorszenie jego stanu zdrowia) nie mają wpływu na ocenę legalności decyzji, a mogą jedynie stanowić podstawę do złożenia nowego wniosku o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Strona skarżąca akcentuje w skardze kasacyjnej kwestie związane z powstaniem zobowiązań podatkowych, których umorzenia się domaga. Skarżący twierdzi, że padł ofiarą oszustwa ze strony swojego kontrahenta, a w związku z tym dowodzi, że organ podatkowy wydał wobec niego decyzję, którą zobowiązał go do zapłaty podatku wykazanego w fakturach niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, mimo że faktur tych nie wystawił. Skarżący dowodzi, że jego twierdzenia znajdują oparcie w opiniach dwóch niezależnych grafologów, a także w treści wyroku Sądu Rejonowego S. w S. [...]Wydział Karny z 14 czerwca 2012 r., sygn. akt [...]. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji trafnie jednak przyjął, że skoro zobowiązanie podatkowe skarżącego wynika z ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.S z 27 września 2012 r., to zarówno Sąd, jak i organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie mogą badać prawidłowości ustaleń, które stały się podstawą wydania tej decyzji. Do tego zaś sprowadzałoby się uwzględnienie żądań skarżącego, które zmierzają wprost do zdyskredytowania ustaleń podjętych w postępowaniu wymiarowym. Sąd słusznie przyjął zatem, że wszystkie zarzuty jakie skarżący podnosi przeciwko tej decyzji mogą być przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Twierdzenie skarżącego, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez niego zarzutów dotyczących ustaleń zawartych w ww. decyzji, jest przy tym pozbawione oparcia w treści uzasadnienia wyroku, w którym Sąd wyraźnie odniósł się do tych kwestii. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji ocena istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego przez organy podatkowe w sprawie niniejszej została dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organy należycie rozważyły podnoszone przez stronę okoliczności i zgromadzone dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułowały wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Stąd rozstrzygnięcie to trafnie zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji prawidłowo uznano, że zaskarżona decyzja nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego i podjęta została po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Na koniec — odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. — wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się wyczerpująco do argumentacji skarżącego w zakresie ważnego interesu strony i interesu publicznego w udzieleniu wnioskowanej przez niego ulgi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania z art. 141 § 4 p.p.s.a., to jest zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska drugiej strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W szczególności Sąd zasadnie nie podjął postulowanej przez skarżącego inicjatywy kwestionowania, w postępowaniu w przedmiocie przyznania ulgi podatkowej, okoliczności związanych bezpośrednio z zobowiązaniem podatkowym, ustalonym wcześniej w ostatecznej decyzji wymiarowej. Po analizie wszystkich zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż są one niezasadne. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.