II SA/Gd 361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Starosty na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego uchyla zaskarżone postanowienie. Starosta wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 13 maja 2016 r., nr [...], mocą którego utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2013 r. nakładające na Starostę obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu znajdujących się w ciągu drogi położonej na działce nr [...] w miejscowości C. obręb Ż. gmina G. w terminie do dnia 31 października 2013 r. Postanowienie organu pierwszej instancji uchylono natomiast w zakresie wyznaczonego terminu i określono nowy termin wykonania obowiązków na dzień 30 lipca 2016 r. Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego, na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2010 r., poz. 243 ze zm.), nałożył na Starostę Powiatu, jako organ reprezentujący Skarb Państwa, obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu znajdujących się w ciągu drogi położonej na działce nr [...] w miejscowości C. obręb Ż. gmina G. w terminie do dnia 31 października 2013 r. Rozstrzygnięcie powyższe podjęto w toku postępowania prowadzonego na wniosek B. B. w sprawie stanu technicznego obiektu mostowego w miejscowości C. gmina G., położonego w ciągu drogi gruntowej w obrębie Ż., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że stan techniczny budowli, budynku młyna i komory jazu jest niezadawalający. Organ ustalił, że nastąpiło przebicie hydrauliczne wody na połączeniu przyczółka mostu z żelbetową ścianą jazu, a zarządca mostu w ciągu drogi będącej własnością Skarbu Państwa nie przedstawił dowodów na dokonywanie konserwacji, napraw czy remontów przyczółków mostu i jazu. Organ pierwszej instancji stwierdził, że urządzenia znajdujące się w korycie rzeki B. nie są urządzeniami melioracji podstawowych, nie służą regulacji stosunków wodnych na gruntach rolnych, a wybudowane zostały w celu piętrzenia i kierowania wody na potrzeby młyna. Próg wypadowy został częściowo zniszczony (brak części, umocnienia z kamienia) oraz ścianka szczelna została częściowo zniszczona i jest skorodowana. Organ pierwszej instancji ustalił, że konstrukcja jazu jest ściśle powiązana z konstrukcją mostu i turbinowni, a jaz wraz z mostem jest położony na działce drogowej nr [...]. W tych okolicznościach organ stwierdził, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych i na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązał właściciela obiektu do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu znajdujących się w ciągu drogi położonej na działce nr [...] w miejscowości C. obręb Ż. gmina G. Rozpoznając zażalenie Starosty Powiatu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie nałożonego obowiązku przedłożenia ekspertyzy uznając je za zasadne, uchylił je wyłącznie w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku wyznaczając nowy termin do dnia 30 lipca 2016 r. W ocenie organu odwoławczego zaszły uzasadnione wątpliwości co stanu technicznego obiektu będącego przedmiotem postępowania tj. obiektu inżynierskiego stanowiącego most z elementami byłego (nieużywanego) jazu, zaś obowiązek nałożony na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożony jest prawidłowo na właściciela obiektu. Podkreślono, że przedmiotem postępowania jest most wraz z przyczółkami oraz jaz znajdujących się w ciągu drogi gruntowej. Obiekt ten stanowi całość techniczno-użytkową składającą się w integralną całość tj. przyczółek mostu przechodzi w ścianę jazu. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że nie ma możliwości wydzielenia poszczególnych części tej tworzącej jednolitą całość budowli. Podkreślono, że w chwili obecnej jedyną funkcją tej budowli jest funkcja mostowa. Zatem niezależnie od układu konstrukcyjnego całej budowli, z którego to układu nie da się wyodrębnić poszczególnych części ( w tym np. jazu) stwierdzić należy, że w chwili obecnej budowla ta jako całość stanowi most w ciągu drogi. Zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r., nr 204 poz. 286) droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego. Utrzymanie obiektu inżynierskiego znajdującego się w ciągu drogi, należy do zarządcy terenu, na którym zlokalizowana jest droga. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów właścicielem działki nr [...] (będącej drogą gruntową) jest Skarb Państwa reprezentowany przez starostę. Za utrzymanie obiektu znajdującego się w ciągu drogi odpowiada zarządca terenu, na którym zlokalizowana jest droga. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa droga nie została zaliczona do kategorii dróg gminnych ani publicznych, natomiast jest to droga wewnętrzna (lokalna). Odnosząc się do argumentów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt stanowi jednolitą całość, tzn. przyczółki mostu połączone są z żelbetową ścianą jazu. Konstrukcja jazu jest ściśle powiązana z konstrukcją mostu i turbinowni, a jaz wraz z mostem jest położony na działce drogowej nr [...]. Natomiast cały obiekt pełni tylko i wyłącznie funkcję mostową. Organ odwoławczy mając na uwadze fakt, że obiekty inżynierskie stanowiące całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, wchodzą w skład drogi podzielił stanowisko organu pierwszej instancji że właścicielem całego przedmiotowego obiektu jest Skarb Państwa, w imieniu którego występuje Starosta Powiatu. W powyższym kontekście organ za niezasadne uznał zarzuty odwołania, że Skarb Państwa w imieniu którego działa Starosta nie jest właścicielem jazu znajdującego się na działce nr [...]w miejscowości C. obręb Ż., a co za tym idzie nie powinien być nałożony na niego obowiązek sporządzenia ekspertyzy, zaś nakaz sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu winien być nałożony na właściciela młyna lub właściciela wód płynących. Ze względu na upływ terminu wykonania nałożonego obowiązku organ odwoławczy wyznaczył nowy termin do dnia 30 lipca 2016r. W skardze zaskarżono powyższe postanowienie w całości zarzucając, że zebrane dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się niewystarczające oraz, że w przedmiotowej sprawie zostały stanowiska zajęte przez organy orzekające są niezgodne ze stanem faktycznym. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie postanowienia obu organów administracji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość, tj. działki nr [...] wraz z działką gminną nr [...] i gruntami Lasów Państwowych, stanowi część drogi gruntowej łączącą miejscowości Ż. i S., w ciągu której znajduje się most na rzece B. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi publiczne ze względu na funkcję w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Każda kategoria dróg ma swojego zarządcę. Przedmiotowa nieruchomość stanowiąca drogę gruntową, oznaczoną w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr jako działka nr [...] o pow. 1,44 ha, KW nr [..]nie stanowi drogi kategorii powiatowej, gdyż nie spełnia warunku zawartego w zacytowanym wyżej art. 6a ustawy o drogach. Droga ta ma znaczenie lokalne, uzupełniające istniejącą w gminie sieć dróg i jako taka winna stanowić mienie komunalne gminy G. Przytoczono przepis art. 228 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którym w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa nie ewidencjonuje się nieruchomości, które na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) stały się, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. własnością gmin, lecz co do których nie zostały wydane ostateczne decyzje potwierdzające nabycie własności. W tym kontekście zaznaczono, że Wojewoda decyzją nr [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r., której kopię załączono do skargi, stwierdził nieodpłatne nabycie z dniem 27 maja 1990r. z mocy prawa przez Gminę własności nieruchomości Skarbu Państwa stanowiącej drogę, położonej na terenie Gminy, w obrębie ewidencyjnym Ż., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,44 ha , KW nr [...]. Decyzja nie jest ostateczna. Ustalono również, iż działki będące własnością Skarbu Państwa, położone w obrębie geodezyjnym Ż., gmina G., graniczące z działką drogową nr [...] (w ciągu której usytuowany jest przedmiotowy most), stanowią wody płynące (Wp) rzeki B. i zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo Wodne (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa istotnych do regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy wykonuje marszałek województwa. Zgodnie z załącznikiem nr 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2000 roku w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003r., Nr 16, poz. 149), rzeka B. (C.) wyszczególniona jest pod pozycją nr [...] i stanowi śródlądowe wody powierzchniowe oraz została zaliczone jako istotna dla regulowania stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa i jako taka przeszła zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 roku Nr 130, poz. 1087 ze zm.) z mocy prawa w trwały zarząd Marszałka Województwa, a w związku z powyższym przedmiotowa nieruchomość gruntowa, tj. działka nr [...] na odcinku graniczącym z działkami wyżej opisanymi pokryta jest również wodami rzeki B. (C.). Starosta nie zgodził się ze stanowiskiem nadzoru budowalnego, że jaz znajdujący się w korycie rzeki B., usytuowany jest w ciągu drogi oznaczonej numerem geodezyjnym [...], nie jest urządzeniem melioracji wodnych podstawowych, w związku z powyższym przynależy do drogi, której reprezentantem w imieniu Skarbu Państwa jest Starosta Powiatu. Organ nadzoru wskazując Starostę jako właściciela jazu oparł się jedynie na ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1626 ze zm.), gdzie zgodnie z art. 61 ust. 1 i art. 5 ust. 2 tej ustawy to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany utrzymać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymać w należnym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej oraz na art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce ruchomościami (tj.: Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Jednak w niniejszej sprawie mamy do czynienia z urządzeniami wodnymi oraz wodami płynącymi, do których zastosowanie ma ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo Wodne (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), zgodnie z którą (art. 11 ust. 1 pkt 4) prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa istotnych do regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy wykonuje marszałek województwa. Ponadto zwrócono uwagę, iż art. 21a ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje wyraźnie, iż w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, nie wchodzą grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, w rozumieniu ustawy - Prawo wodne. Przytoczono również stanowisko Wojewody wyrażone w piśmie z dnia 23 maja 2012 r., według którego przedmiotowa nieruchomość wraz z budynkiem mieszkalno-młyńskim oraz "siłownią wodną wytwarzającą energię" została w 1947 r. przekazana na własność J. B., na mocy dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Obiekt z przerwami był wykorzystywany przez właściciela do 1965 r., łącznie z jazem piętrzącym, jako elementem niezbędnym umożliwiającym pobór wody z rzeki do turbinowni. W okresie użytkowania obiektu właściciel nie posiadał pozwolenia wodnoprawnego, bowiem pierwsza po wojnie ustawa Prawo wodne została uchwalona dopiero w 1962 roku, później z urządzeniem młyńskich właściciel już nie korzystał. Zgodnie z dokumentami również żadnych z eksploatowanych urządzeń nie przekazał innemu podmiotowi, zatem stan prawny nie został uregulowany do dnia dzisiejszego. Wody płynące z dniem 12 grudnia 1962 r., czyli z wejściem w życie ustawy prawo wodne z 30 maja 1962 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 158) stały się własnością Skarbu Państwa. Zgodnie z w/w ustawą utrzymanie i konserwacja koryta tych wód stało się obowiązkiem właściciela wód płynących, jednakże obowiązek utrzymania urządzeń wodnych i budowli wykonanych na wodach należał i w obecnym stanie prawnym również należy do osób lub podmiotów posiadających prawa właścicielskie do budowli lub te budowle użytkujących na mocy umowy z właścicielem. Powyższe wskazuje, że decyzja o podjęciu robót remontowych lub konserwacji urządzeń wodnych i budowli znajdujących się na obiekcie młyńskim w C. leży po stronnie właściciela obiektu, szczególnie, że roboty te winny zabezpieczać budynki i całą nieruchomość tegoż właściciela. Skarżący zwrócił uwagę na sprzeczności w ustaleniach faktycznych orzekających organów, prowadzące do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., które raz stwierdzają, że turbinownia i jaz nie są urządzeniami melioracji podstawowych, nie służą regulacji stosunków wodnych na gruntach rolnych, a wybudowane zostały w celu piętrzenia i kierowania wody na potrzeby młyna, a drugi raz, że konstrukcja jazu jest ściśle połączona z konstrukcją mostu i turbinowni, a jaz wraz z mostem jest położony na działce drogowej nr [...]. Natomiast cały obiekt pełni tylko i wyłącznie funkcje mostową. Odwołując się do treści art. 4 ustawy o drogach publicznych Starosta nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że nie ma możliwości wydzielenia poszczególnych części tworzącej jednolitą całość budowli, że w chwili obecnej brak jest w przedmiotowej konstrukcji inżynierskiej funkcji piętrzenia wody i brak jest funkcjonującego jazu, gdyż wobec zaniechania funkcji piętrzenia wody, jaz jest nieużytkowany jako obiekt hydrotechniczny, a w związku z tym jedyną funkcją tej budowli jest funkcja mostowa. Zatem niezależnie od układu konstrukcyjnego całej budowli, z którego to układu nie da się wyodrębnić poszczególnych części (w tym np. jazu) stwierdził, że w chwili obecnej budowla ta jako całość stanowi most w ciągu drogi. Przepis art. 4 ustawy o drogach publicznych stanowi wprost, że droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, stanowiąca całość techniczno-użytkową, tak więc elementy takie jak konstrukcja jazu i konstrukcja inżynierska piętrzenia wody, które zostały wybudowane na potrzeby turbinowni nie stanowią drogowych obiektów inżynierskich i nie są niezbędne do funkcjonowania mostu, co podnosi w uzasadnieniu organ odwoławczy. Skarżący podkreślił, że konstrukcja jazu nie jest położona na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków w jako działka nr [...] o pow. 1,44 ha, tak więc utrzymanie i użytkowanie obiektu w należytym stanie technicznym nie należy do właściciela działki nr [...] tylko do właścicieli działki sąsiedniej, którzy wykorzystywali jaz na potrzeby własne, tj. funkcjonowania młyna. Tym samym obarczanie Starosty sporządzaniem ekspertyzy stanu technicznego jazu jest nieprawidłowe. W ocenie Starosty reprezentującego Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami, nakaz sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu winien być nałożony na właściciela młyna lub właściciela wód płynących. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2016 r. Marszałek Województwa tytułem ustosunkowania się do skargi stwierdził, że nie zgadza się z sugestią Starosty, że ekspertyzę powinien wykonać właściciel wód płynących. Wyjaśnił, że z mocy art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, prawa właścicielskie w stosunku do wód rzeki B. wykonuje w imieniu Skarbu Państwa Marszałek Województwa. Grunt pod rzeką stanowiący działki o nr [...] i [..] też stanowi własność Skarbu Państwa. Działki te są rozgraniczone działką nr [..], przez którą przebiega droga wraz z mostem. Działka ta jest własnością Skarbu Państwa, którą zarządza Starosta. Natomiast jaz jako integralny element mostu należy obecnie do zarządcy drogi, w ciągu której znajduje się most. Marszałek wskazał, że załączona do skargi decyzja Wojewody z dnia 29 kwietnia 2016 r. nie jest ostateczna, a Gmina wniosła odwołanie. Wobec powyższego stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2016 r. H. B. zaakceptowała stanowisko organu odwoławczego jednocześnie wnosząc o podjęcie w toczącym się postępowaniu próby rozwiązania kwestii właścicielskich związanych z budynkiem młyna, turbinownią, jazem i mostem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Przedmiotem skargi jest postanowienie nakładające na Starostę obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu znajdujących się w ciągu drogi położonej na działce nr [...] w miejscowości C. obręb Ż. gmina G., wydane na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powyższym przepisem organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Organy rozpoznające niniejszą sprawę opierając się na wypisie z rejestru gruntów uznały, że właścicielem działki nr [...] w miejscowości C. jest Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz.1774). Jednakże należy mieć na uwadze, że Wojewoda decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził nieodpłatne nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przez Gminę własności nieruchomości Skarbu Państwa stanowiącej drogę, położonej na terenie gminy, w obrębie ewidencyjnym Ż., oznaczonej jako działka nr [..]. Powyższą okoliczność organ odwoławczy pominął w wydanym rozstrzygnięciu. To zaś w ocenie Sądu świadczy, że ustalenia organu w istotnym dla sprawy zakresie dotyczącym własności drogi, na której znajduje się przedmiot żądanej ekspertyzy są co najmniej przedwczesne. Sąd podziela jednocześnie stanowisko organów nadzoru budowlanego, że podmiotem zobowiązanym do dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego mostu wraz z przyczółkami oraz jazu znajdujących się w ciągu drogi położonej na działce nr [...] w miejscowości C. obręb Ż. gmina G. jest właściciel tej drogi. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460) użyte w ustawie określenie "droga" oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Natomiast w myśl art. 4 pkt 13 tej ustawy określenie "obiekt mostowy" oznacza budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakadę, kładkę. Z powyższych przepisów wynika zatem, że most jest częścią drogi publicznej i stanowi budowlę. Tym samym przedmiotem żądanej ekspertyzy jest most jako budowla będąca częścią drogi publicznej. A zatem właściciel tej drogi winien być zobowiązany do dostarczenia stosownej ekspertyzy. Natomiast z ustaleń organów wynika, że żelbetowa ściana jazu jest elementem konstrukcyjnym mostu, a żądana ekspertyza ogranicza się wyłącznie do tej funkcji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.)uchylił zaskarżone postanowienie.