II SA/Wa 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant st. specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 6a pkt 3, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1005), po rozpatrzeniu odwołania [...] G. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o przydziale na czas pełnienia służby w [...] Oddziale Straży Granicznej, lokalu mieszkalnego nr [...] w [...] przy ul. [...]. Organ wskazał, że funkcjonariusz Straży Granicznej pełni obowiązki służbowe w Placówce SG w [...], a od dnia [...] października 2007 r. jest w służbie stałej. G. S. posiada prawo do 3 norm zaludnienia, co zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 21 czerwca 2002 r., odpowiada lokalowi o powierzchni mieszkalnej od 21m2 do 30m2. Organ przywołał treść art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, wskazując na obowiązek Straży Granicznej przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów, o których mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy. Szczegółowe warunki przydziału lokali mieszkalnych zostały określone w rozporządzeniu MSWiA, które przywołano w podstawie prawnej niniejszej decyzji. W dniu [...] września 2015 r. Komendant [...] Oddziału SG zawiadomił G. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie przydziału mieszkania w [...] oraz poinformował stronę o konieczności wyrażenia na piśmie zgody na prowadzenie postępowania w sprawie, a funkcjonariusz dnia [...] października 2015 r. wyraził zgodę na jego prowadzenie. Organ II instancji wskazał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przydzielił funkcjonariuszowi lokal o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej liczbie przysługujących mu normom zaludnienia (24,32m2) i położony w miejscowości pobliskiej, w stosunku do tej w której G. S. pełni służbę. Organ wskazał, że kwestie, co do których strona zgłosiła potrzebę przeprowadzenia dowodów nie wymagają dowodzenia. W postanowieniach: Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Komendant [...] Oddziału SG wyjaśnił stronie, że w budynku mieszkalnym w [...] w którym znajduje się przyznany stronie lokal, roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z dokumentacją projektową oraz pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] października 1999 r. Prócz tego wskazano, że stan techniczny budynku jest dobry, a instalacje i urządzenia, które w nim się znajdują nadają się do użytkowania, co zostało potwierdzone w protokołach nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. i w protokole zdawczo - odbiorczym lokalu z dnia [...] czerwca 2015 r. Organ II instancji stwierdził, że zgłoszone przez pełnomocnika strony w odwołaniu wnioski dowodowe nie zasługują na uwzględnienie, bo dotyczą faktów wynikających z akt sprawy i jako takie nie wymagają dowodzenia. Za niezasadny organ uznał zarzut nie informowania G. S. o okolicznościach prawnych i faktycznych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Wskazał, że stronie zapewniono udział w toczącym się postępowaniu na każdym jego etapie i zagwarantowano możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów z którego to uprawnienia skorzystali: funkcjonariusz (w dniu [...] stycznia 2016 r.) oraz jego pełnomocnik (w dniu [...] lutego 2016 r.). Odnosząc się do zgłoszonego przez pełnomocnika strony pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wniosku o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2015 r. PKS S.A. w [...] oraz rozkładów jazdy PKS S.A. na trasie [...] - [...] - [...] na okoliczność, że [...] i [...] nie są miejscowościami pobliskimi organ wskazał, że przedmiotowy wniosek nie może być uwzględniony. Organ przywołał definicję miejscowości pobliskiej wskazując, że wbrew wywodom pełnomocnika nie można uznać za celowe i potrzebne w świetle powołanego przepisu, sprawdzenia trasy, jaką będzie pokonywał funkcjonariusz środkami komunikacji publicznej oraz czasu dojazdu. Zdaniem organu II instancji decydującym jest, w granicach obowiązującego prawa, interes służby w ochronie granicy państwowej. Wskazał, że uprawnienia zawarte w rozdziale 12 ustawy o SG służą nie tylko ochronie interesów funkcjonariuszy, ale również realizacji interesów ogólnospołecznych. Organ wskazał, że odwołujący się nie musi przyjąć i zasiedlić przydzielonego mu lokalu mieszkalnego. Subiektywny wybór funkcjonariusza nie może jednak przesądzać o zgodności lub niezgodności z obowiązującymi przepisami decyzji administracyjnej realizującej przysługujące mu prawo do lokalu mieszkalnego. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi G. S., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 10, 136 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wszczęcia postępowania w uzasadnieniu, wskutek czego skarżący nie zna motywów rozstrzygnięcia, nieuzasadnienie w decyzji dlaczego organ II instancji nie uwzględnił dowodów w postaci zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2015 roku PKS S.A. w [...] oraz rozkładów jazdy z [...] do [...] i odwrotnie z dnia [...] grudnia 2015 roku dołączonych do pisma z dnia [...] stycznia 2016 roku, [...] nadanego do organu II instancji w trybie art. 10 kpa, powołanych na okoliczności wskazane w tym piśmie, jak również dlaczego wnioski dowodowe nieuwzględnione przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wnioskowane również w odwołaniu od decyzji do Komenda Głównego Straży Granicznej zostały przez ten organ nieuwzględnione; - naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których dowodom wnioskowanym oraz dołączonym przez stronę odmówił mocy dowodowej oraz nie odniesie się w uzasadnieniu decyzji do zasadności zaskarżonych przez stronę w trybie art. 142 kpa postanowień Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] oraz z dnia [...] listopada 2015 roku, nr [...]; - naruszenie art. 10 kpa w zw. z art. 7, 8, 77, 78, 80, 81, 75 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...] listopada 2015 roku oraz piśmie z datą [...] lipca 2015 roku (omyłkowo wskazano datę [...] lipca 2015 roku zamiast [...] października 2015 roku) nadanych do organu I instancji oraz dowodów w postaci zaświadczenia PKS S.A. [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku oraz rozkładu jazdy z [...] do [...] i odwrotnie z dnia [...] grudnia 2015 roku dołączonych do pisma z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...] nadanego do Komendanta Głównego Straży Granicznej w trybie art. 10 kpa na okoliczności tam wskazane, nieuwzględnienie wniosków dowodowych wnioskowanych przez stronę w odwołaniu od decyzji w trybie art. 136 kpa, wnioskowanych również przed Komendantem [...] Oddziału Straży Granicznej co powoduje, że stan faktyczny, a zwłaszcza stan techniczno- sanitarny przedmiotowego lokalu na dzień wydania decyzji nie został rzetelnie określony. Nie załączono do akt sprawy dowodów, na które powołują się organy orzekające - Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w uzasadnieniach postanowień z dnia [...] listopada 2015 roku, nr [...] i z dnia [...] października 2015 roku nr [...] oraz uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], natomiast Komendant Główny Straży Granicznej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], czym pozbawiono stronę możliwości zapoznania się z tymi dowodami, możliwości wypowiedzenia się co do tych dowodów oraz możliwości należytej obrony swoich praw, co powoduje, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i z naruszeniem słusznego interesu strony postępowania. Dlatego też należy uznać, że okoliczności, na które powołuje się organ nie zostały udowodnione; - naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 kpa poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego wyjaśnienia i rozważenia całokształtu sprawy. Organy przyjmując w uzasadnieniach decyzji interpretację "miejscowości pobliskiej" nie uwzględniły wniosku dowodowego strony o zwrócenie się do właściwych podmiotów w celu uzyskania informacji czy funkcjonariusz będzie miał możliwość dojazdu do pracy na czas środkami komunikacji publicznej, nie ustaliły jaką trasę będzie pokonywał funkcjonariusz środkami komunikacji publicznej oraz czasu dojazdu. Nie dokonały również analizy załączonego przez skarżącego dowodu. Komendant Główny Straży Granicznej pomimo, iż był w posiadaniu zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2015 roku PKS S.A. oraz rozkładów jazdy z [...] do [...] i odwrotnie pominął te dowody i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji; - naruszenie art. 78, 85 kpa poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz niezałączenie pełnej dokumentacji budowlanej zgodnie z wnioskiem strony, co powoduje, że nie został należycie ustalony stan faktyczny, a w szczególności techniczno-sanitarny przedmiotowego budynku i lokalu. Brak w aktach sprawy dowodów, na których oparły się organy określając stan techniczo – sanitarny przedmiotowego lokalu; - naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów państwa, mianowicie poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego przez obydwa organy wszystkich dowodów zgłoszonych przez stronę, istotnych dla ustalenia stanu faktycznego oraz z punktu widzenia strony, czym pozbawiono stronę możliwości obrony swoich praw oraz słusznego interesu strony; - naruszenie art. 81 kpa poprzez twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji, że zgłoszone przez pełnomocnika strony wnioski dowodowe nie zasługują na uwzględnienie gdyż wynikają z akt sprawy i jako takie nie wymagają dowodzenia, podczas gdy dowodów, na które powołuje się organ nie załączono do akt sprawy, okoliczności faktyczne nie zostały udowodnione, gdyż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do dowodów, na które powołują się organy w swoim uzasadnieniu. 2. naruszenie prawa materialnego: - art. 8, 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 92 i 94 ustawy o Straży Granicznej poprzez błędne przyjęcie na podstawie bliżej nieokreślonych i nie załączonych do akt sprawy dowodów, że stan techniczno – sanitarny lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...], położonego w [...], przy ulicy [...] numer [...] oraz budynku, w którym lokal ten się znajduje jest należyty. W aktach sprawy brak jest dowodów, na których oparł się organ wydając decyzję. Jak również poprzez błędne przyjęcie bez sprawdzenia odległości, że miejscowość [...] jest miejscowością pobliską do miejscowości pełnienia służby przez funkcjonariusza. Brak sprawdzenia odległości pomiędzy miejscowością [...], a [...] środkami komunikacji publicznej. Pominięcie załączonych do pisma dowodów w postaci zaświadczenia PKS S.A. w [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku oraz rozkładów jazdy z [...] do [...] i odwrotnie z dnia [...] grudnia 2015 roku załączonych do pisma z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...], zatem wydając decyzje organy nie i uwzględniły interesu ogólnospołecznego oraz konieczności zapewnienia możliwości przystąpienia przez funkcjonariusza do służby bez zbędnej zwłoki i przeszkód. Nierówne traktowanie funkcjonariuszy Straży Granicznej z funkcjonariuszami innych służb mundurowych poprzez bezzasadną odmowę sprawdzenia długości trasy, czasu dojazdu oraz możliwości dojazdu z [...] do [...] środkami komunikacji publicznej. Niewłaściwą wykładnię art. 92 ust 3 ustawy o Straży Granicznej; - naruszenie art. 92 ustawy o Straży Granicznej, art. 31 i następnych tejże ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Straży Granicznej (Dz.U. Nr 23, poz. 175 ze zm.) poprzez błędną interpretację art. 92 ustawy o Straży Granicznej w oderwaniu od art. 31 tejże ustawy oraz wskazanego wyżej rozporządzenia. Mianowicie pominięcie, że funkcjonariusz przyjmowany do służby nie musi posiadać prawa jazdy, a zatem być mobilnym. Brak bezpośrednich środków i komunikacji publicznej na trasie [...]-[...] powoduje, że funkcjonariusz, który nie posiada prawa jazdy, ani własnego pojazdu nie będzie mógł dojechać do pracy na czas. Dojazd środkami komunikacji publicznej odbywa się przez [...], trasa 98 km w jedną stronę co znacznie przekracza trasę wskazaną w art 92 ustawy o Straży Granicznej. Rozkład jazdy załączono do pisma z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...] nadanego do Komendanta Głównego Straży Granicznej w trybie art. 10 kpa, natomiast ogłoszenia dotyczące naboru do służby dołącza się do niniejszej skargi - naruszenie art. 92 ustawy o Straży Granicznej oraz pozostałych przepisów zawartych w rozdziale 12 tejże ustawy poprzez niewłaściwą interpretację art. 92 ustawy o Straży Granicznej sprzeczną z celem zawartym w przepisach rozdziału 12 tejże ustawy. Mianowicie błędne uznanie, że miejscowość [...] jest miejscowością pobliską w stosunku do [...] i uprawnienie do lokalu w tym stanie faktycznym umożliwia pogodzenie potrzeb funkcjonariuszy z potrzebami służby, powoduje stawienie się do służby bez zbędnej zwłoki, ma na celu realizację interesu społecznego. Podczas gdy jak wyżej wspomniano dojazd z [...] do [...] środkami komunikacji publicznej odbywa się przez [...] w sumie 98 km w jedną stronę, co znacznie przekracza trasę wskazaną w ustawie o Straży Granicznej. Brak jest komunikacji publicznej po skończeniu pracy przez funkcjonariusza oraz brak jest komunikacji z [...] do [...] również przed rozpoczęciem pracy przez funkcjonariusza, co uniemożliwia mu dojazd do pracy na czas. Brak możliwości dojazdu do pracy w soboty, niedziele i święta. Brak również możliwości dojazdu do pracy koleją. Powoduje to, że wbrew twierdzeniom organów funkcjonariusz niestety nie będzie mógł stawić się do pracy bez zbędnej zwłoki, co spowoduje, że zostanie poważnie zagrożony interes ogólnospołeczny oraz ochrony granicy państwowej. Dotyczy to również sytuacji, w której funkcjonariusz nie posiada prawa jazdy i pojazdu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] oraz wydanych w toku postępowania wyjaśniającego postanowień Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 roku, nr [...] z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] i umorzenie postępowania. Podała, że ewentualnie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz wydanych w toku postępowania wyjaśniającego postanowień Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 roku, nr [...] oraz z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym również kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik wskazała, iż z uwagi na to, że organy bezzasadnie odmówiły ustalenia możliwości dojazdu do pracy środkami komunikacji publicznej, długości trasy jaką będzie pokonywał tymi środkami oraz czasu dojazdu do pracy i z pracy (natomiast Komendant Główny Straży Granicznej pomimo, iż był w posiadaniu dowodu w postaci zaświadczenia PKS S.A. z dnia [...] grudnia 2015 roku oraz rozkładów jazdy z [...] do [...] i odwrotnie jednakże z nieznanych stronie przyczyn pominął ten dowód) wniosła o dopuszczenie przez Sąd dowodów z następujących dokumentów: - zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz szczegółowego rozkładu jazdy przedstawionego przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] wraz z opisem sporządzonym przez pełnomocnika Strony na okoliczność, iż brak jest pośredniego dojazdu z [...] do [...] i odwrotnie środkami komunikacji miejskiej oraz, że dojazd z [...] do [...] odbywa się przez [...] w sumie 98 km w jedną stronę co znacznie przekracza trasę wskazaną w ustawie o Straży Granicznej. Brak jest komunikacji publicznej po skończeniu pracy przez funkcjonariusza oraz brak jest komunikacji z [...] do [...] również przed rozpoczęciem pracy przez funkcjonariusza, co uniemożliwia mu dojazd do pracy na czas. Brak możliwości dojazdu do pracy w soboty, niedziele i święta. Brak również możliwości dojazdu do pracy koleją - co godzi w interes ogólnospołeczny, powoduje, że funkcjonariusz nie może się stawić do pracy bez zbędnej zwłoki oraz godzi w interes należytej ochrony granicy państwowej. - wydruków ze strony internetowej [...] Oddziału Straży Granicznej dotyczących zasad naboru do służby, warunków jakie powinien spełniać kandydat do służby w formacji Straży Granicznej na okoliczność, że organy Straży Granicznej nie wymagają, aby kandydat ubiegający się o przyjęcie do służby w Straży Granicznej posiadał prawo jazdy, pojazd mechaniczny i był mobilny. Brak również wymogów rangi ustawowej w tym zakresie. Zatem organy przydzielając lokale funkcjonariuszom Straży Granicznej powinny wziąć pod uwagę całokształt przepisów ustawy o Straży Granicznej i przepisów wykonawczych oraz to czy funkcjonariusz będzie miał czym do tej pracy dojechać. Ponadto pełnomocnik wniosła o: - zobowiązanie organów administracyjnych I i II instancji do załączenia do akt sprawy niniejszego postępowania oraz dopuszczenie dowodu z kompletnej dokumentacji budowlanej (książki obiektu, projektu budowlanego, pełnej dokumentacji dotyczącej rocznych oraz pięcioletnich przeglądów przedmiotowego budynku pozwoleń na budowę oraz pozostałej kompletnej dokumentacji budowlanej) budynku położonego w [...], przy ulicy [...] nr [...] na okoliczność sprawdzenia rocznych oraz pięcioletnich przeglądów budynku, w celu weryfikacji czy budynek położony w [...], przy ulicy [...] nr [...] nie zagraża bezpieczeństwu jego użytkowników, czy też mieszkańców oraz na okoliczność sprawdzenia czy budynek ten oraz poszczególne lokale, a w szczególności lokum nr [...] spełniają normy właściwe dla budynków oraz lokali mieszkalnych, czy budynek zostanie usytuowany zgodnie z projektem budowlanym, czy projekt budowlany nie zawiera wad, dokumentację tą należy skonfrontować z rzeczywistym stanem faktycznym, - zobowiązanie organów do załączenia do akt oraz dopuszczenie dowodu ze świadectwa charakterystyki energetycznej budynku położonego w [...], przy ulicy [...] ze szczególnym uwzględnieniem lokalu oznaczonego numerem [...] na okoliczność sprawdzenia strat energii cieplnej budynku oraz przedmiotowego lokalu. - zobowiązanie organów do wskazania wysokości czynszu za lokal mieszkalny położony w [...], przy ul. [...], oznaczony numerem [...] na okoliczność czy funkcjonariusz będzie w stanie biorąc pod uwagę jego sytuację zarobkową i majątkową oraz koszty eksploatacji lokalu utrzymać powyższy lokal. Wnoszę o załączenie stosownych dowodów na tę okoliczność. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponowiła argumentację zaprezentowaną wyżej, dodatkowo przedstawiła model najdogodniejszego możliwego dojazdu skarżącego do pracy wskazując przy tym, że dojazd z [...] do [...] odbywa się przez [...] (98 km w jedną stronę), co znacznie przekracza trasę wskazaną w ustawie o Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia. Organ wniósł o oddalenie wniosków dowodowych wskazując, że nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 22 września 2016 r., na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie uzupełniających dowodów wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Nie naruszają prawa także wydane w toku postępowania postanowienia Komendanta [...] Oddziału SG Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiające przeprowadzenia wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego dowodów w postępowaniu w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Także nieuwzględnienie przez organ II instancji wniosków dowodowych, o czym jest mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, było uprawnione, albowiem jak zasadnie wskazał organ okoliczności istotne dla sprawy zostały ustalone w prowadzonym postępowaniu. Wprawdzie organ II instancji powinien rozstrzygnąć w przedmiocie wniosków dowodowych postanowieniem, jednakże powyższe uchybienie nie wpływa na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w sprawie nie zostały naruszone ani przepisy prawa materialnego, w tym powołane w skardze: art. 92, art. 94 ustawy o Straży Granicznej, art. 8, art. 32 Konstytucji RP, ani prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zasadnie więc organ wskazał, że z art. 92 ust. 1 wynika obowiązek Straży Granicznej przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów, o których mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy. Z tak określonym prawem do lokalu mieszkalnego wiążą się przewidziane w ustawie resortowe sposoby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Straży Granicznej, w szczególności chodzi tutaj o przydział lokalu mieszkalnego (art. 92, 94 ust. 1, art. 99 ustawy), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 96 ust. 1 ustawy) i prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 98 ustawy). Oznacza to, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwojako: albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz Straży Granicznej stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej), albo zastępczo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych, m. in. równoważnika pieniężnego. Prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy stosownego przydziału nie dokonano, a funkcjonariusz w służbie stałej nie posiada lokalu, to przysługuje mu świadczenie pieniężne, w szczególności zaś pomoc finansowa (art. 98 ust. 1 ustawy) albo równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego (art. 96 ust. 1 ustawy). Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że to w jaki sposób zrealizowane będzie prawo do lokalu mieszkalnego, zależy wyłącznie od organu i jego zasobów lokalowych. Nie ma żadnego znaczenia w sprawie, czy funkcjonariusz posiada prawo jazdy i samochód. Bez znaczenia pozostaje także to, czy przy naborze do służby w SG było wymagane posiadanie prawa jazdy. W sprawie jest bezsporne, że skarżący złożył w dniu [...] października 2007 r. wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Skarżący posiada prawo do 3 norm zaludnienia, co zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1005) odpowiada lokalowi o powierzchni mieszkalnej od 21m2 do 30m2. Organ dysponując odpowiednim lokalem, spełniającym normy wynikające z rozporządzenia, lokal taki przydzielił skarżącemu, co jednoznacznie wynika z decyzji i jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zarówno Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, jak i Komendant Główny SG ustalili, że przydzielony lokal położony jest w miejscowości pobliskiej do miejscowości, w której skarżący pełni służbę. W decyzjach nie ma analiz w tym zakresie, jednakże Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego ustalenia, uznając je za prawidłowe. Zgodnie z art. 92 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, od której granic administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości pełnienia służby nie przekracza 30 km. Ustawodawca nie uzależnił zatem uznania określonej miejscowości za miejscowość pobliską od dokonania przez organ ustaleń, czy funkcjonariusz będzie miał możliwość dojazdu do pracy na czas środkami komunikacji miejskiej i jaką trasę będzie pokonywał. Odnosząc się zaś do kwestionowanego przez pełnomocnika skarżącego nieuwzględnienia przez organy wniosków dowodowych w zakresie badania stanu technicznego lokalu mieszkalnego przydzielonego funkcjonariuszowi SG, wskazania wymaga, że w aktach sprawy znajduje się protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] czerwca 2015 r. dotyczący lokalu mieszkalnego przydzielonego skarżącemu, którego treść w ocenie Sądu jednoznacznie potwierdza, że lokal jest w dobrym stanie i nadaje się do użytkowania. Istotna okoliczność w postępowaniu w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego została zatem ustalona. Fakt, że skarżący nie uczestniczył w czynności odnotowanej w tym protokole jest bez znaczenia w sprawie. Żaden przepis prawa nie wymaga, aby jakikolwiek funkcjonariusz przed przydzieleniem mu decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego uczestniczył w tego rodzaju czynności. Na gruncie niniejszej sprawy, wobec zarzutów podniesionych w skardze, podkreślenia wymaga nadto, że w postępowaniu o przydział lokalu mieszkalnego, to organ ustala, czy przydzielany lokal nadaje się do użytkowania. Wobec tego, że w aktach sprawy znajduje się protokół zdawczo-odbiorczy wskazujący szczegółowo jednoznacznie na stan lokalu mieszkalnego, nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy niezapoznanie strony z innymi protokołami (z dnia [...] maja 2015 r. i z dnia [...] maja 2015 r.), na które organ powołał się w niniejszej sprawie wskazując na dobry stan techniczny budynku. Oczywiście, w sytuacji, gdy organ powołuje się na określony protokół, to powinien on być dołączony do akt sprawy i udostępniony stronie, jednakże jego brak – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – nie wpływa na wynik postępowania. Nie każde uchybienie przepisowi art. 10 k.p.a. prowadzi do uchylenia decyzji, a tylko takie, które mogłoby wpłynąć na wynik sprawy. Wobec jednoznacznie ustalonego w protokole zdawczo-odbiorczym stanu użytkowego lokalu mieszkalnego przydzielonego skarżącemu, z którym strona została zapoznana, uchybienie art. 10 k.p.a. pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Raz jeszcze podkreślenia wymaga przy tym, że postępowanie w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego nie służy badaniu przez funkcjonariusza SG dokumentacji budowlanej i architektonicznej. Nieuprawnione jest przy tym żądanie powoływania, w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi SG, specjalistów spoza Straży Granicznej, którzy mieliby sprawdzać i oceniać m.in., czy projekt budowlany nie zawiera wad projektowych, a tym samym decydować o możliwości przydziału lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi. Trafnie organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że funkcjonariusz może przyjąć i zasiedlić przydzielony mu, odpowiadający normom i znajdujący się w dobrym stanie technicznym lokal, którego instalacje i urządzenia nadają się do użytkowania, bądź też nie przyjąć tego lokalu. Powyższe zależy od funkcjonariusza. Organ ma obowiązek przydzielenia lokalu mieszkalnego i jeśli tylko ma w dyspozycji lokal mieszkalny spełniający normy, tak jak w niniejszej sprawie, to powinien ten lokal przydzielić funkcjonariuszowi, co zostało prawidłowo dokonane w niniejszej sprawie. Organ ustalił wszystkie istotne okoliczności i należycie rozważył cały znajdujący się w aktach sprawy, a jednocześnie niezbędny do jej rozstrzygnięcia materiał dowodowy, dokonując jego trafnej oceny. Wszelkie podniesione w skardze niedogodności dla funkcjonariusza, wynikające z faktu zrealizowania prawa do lokalu poprzez jego przydzielenie przez organ, nie stanowią o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, albowiem w sprawie tej nie było żadnych istotnych wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.