II SA/Sz 903/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją wydaną w dniu [...] r., [...] w oparciu o przepis art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) dalej "K.p.a.", art. 3 pkt 11 w związku z art. 20 ust. 3, art. 17, art. 4, art. 8, art. 23a ust. 1, 2, 5 i 6, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), art. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2011 r., Nr 205, poz. 1212) Prezydent Miasta orzekł o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. orzekającej o uchyleniu z dniem [...]r. decyzji nr [...] dotyczącej przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności na okres od [...] r. na rzecz A. S W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ wywiódł, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. W dniu 2 lipca 2013 r. E. S. złożyła oświadczenie, iż od dnia 1 lipca 2013 r., w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej, rezygnuje w trybie art. 155 K.p.a. z pobierania zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz A. S. Wobec powyższego organ orzekł o uchyleniu decyzji przyznającej rzeczony zasiłek. W dniu 30 marca 2015 r. do organu wpłynęła informacja z Urzędu Marszałkowskiego Województwa, z której wynika, że w stosunku do E. i J. S. od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ dodał, że zgodnie z treścią art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku, gdy marszałek województwa w sytuacji, o której mowa w ust. 2 ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem E. S. wniosła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła jej naruszenie: - art. 107 K.p.a. w związku z art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn przyjęcia daty 1 maja 2010 r., od której organ uchylił decyzję, - art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, - art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji z mocą wsteczną. W ocenie E. S., organ powołując się na treść art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych i uchylając decyzję z dnia [...] r. ze skutkiem od dnia 1 maja 2010 r. popełnił błąd, bowiem (jak przyjął w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł.) uchylenie lub zmiana decyzji przyznającej świadczenie rodzinne nie może nastąpić z mocą wsteczną. Ponadto zdaniem strony, jeżeli organ uznaje, że konieczność uchylenia decyzji przyznającej świadczenie rodzinne wynikała z przesłanki pobierania świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, winien wskazać ją w drodze decyzji. Jeżeli natomiast wskazuje, że podstawą uchylenia decyzji przyznającej świadczenie rodzinne jest zmiana sytuacji dochodowej rodziny w okresie zasiłkowym nie może uchylić tej decyzji z mocą wsteczną. Skarżąca podkreśliła, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego organ przyjął, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 30 czerwca 2013 r., dlaczego z datą 1 maja 2010 r. uchyla decyzję z dnia [...] r.. Nie ma także wyjaśnienia, ani wskazania czy doszło do zbiegu pobieranych świadczeń, czy też nie i na jakiej podstawie organ przyjął, że doszło. Organ nie wskazał również, czy ojciec dziecka faktycznie pobierał świadczenia rodzinne tożsame ze świadczeniami pobieranymi przez skarżącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [..] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2, 23a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił, że z dniem 18 września 2015 r. weszła w życie nowelizacja przepisu art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którą rozszerzono zakres kompetencji organu I instancji do uchylenia decyzji przyznającej stronie świadczenia rodzinne w okresie w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 23a ust. 1 powołanej ustawy w przypadku, gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust.2 art. 23a). Po ustaleniu powyższego, zgodnie z art. 23a ust. 5 ustawy, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jednocześnie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. W niniejszej sprawie Marszałek Województwa ustalił, że koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do strony zachodzi od dnia 1 maja 2010 r., zatem zgodnie z art. 23a ust. 5 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ I instancji był uprawniony do uchylenia decyzji ostatecznej z dniem, w którym stwierdzono, że zachodzi konieczność zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Powyższą decyzję A. S. reprezentowany przez pełnomocnika E. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo w ocenie skarżącego, podstawy prawne wydanej decyzji należy oceniać nie w brzmieniu przepisów z chwili rozpatrywania odwołania, ale z chwili wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpatrywanej przez Sąd skargi jest opisana w sentencji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana w wyniku rozpatrzenia przez ten organ odwołania E. S. od wskazanej w niej decyzji Prezydenta Miasta. Kontrolując przedmiotowe postępowanie, Sąd z urzędu dostrzegł, że odwołanie wniesione przez E. S. w dniu [...] r. nie zostało podpisane, czego organ odwoławczy nie dostrzegł. Odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 K.p.a. i powinno zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3 K.p.a., a co najmniej wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu i żądania, a wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis wskazuje, iż podanie (odwołanie) pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie (odwołanie). Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Brak podpisu strony, który nie został usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania. W przypadku odwołania oznacza to niemożność jego rozpoznania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym odwołanie bez podpisu, czyli niespełniające wymogów określonych art. 63 § 3 K.p.a. nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 K.p.a. Pismo nie zawierające podpisu w istocie nie wszczyna postępowania odwoławczego, zaś decyzja wydana w związku z odwołaniem, które nie zostało podpisane zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 63 § 3 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1075/14). Stosownie do brzmienia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd ma obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. Z uwagi na powyższe, Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekł jak w sentencji. Będąc zobligowany do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Sąd nie miał możliwości merytorycznej oceny zarzutów skargi.