I SAB/Wa 334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie błędów pisarskich oddala skargę. P. S.pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o sprostowanie błędów pisarskich w postanowieniu Kolegium z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", połączyło do wspólnego rozpoznania wnioski skarżącego o sprostowanie błędów pisarskich w postanowieniach tego organu o numerach; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. odmówiło sprostowania tych postanowień. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że P. S. domagał się sprostowania omyłki pisarskiej w imieniu "M." G.. Skoro jednak przy wydawaniu ww. postanowień nie brała udziału M. G., to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego poprzez ich sprostowanie. W dniu 5 maja 2015 r. P. S. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do usunięcia naruszenia prawa, w sprawie sprostowania błędów pisarskich w postanowieniu nr [...]. Z kolei dnia 8 maja 2015 r. P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę (uzupełnionej pismem z dni 5 sierpnia 2016 r.) organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący nadsyła do Kolegium liczną korespondencję, w której występuje z wnioskami o: sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenie nieważności decyzji, wygaśnięcie decyzji, wznowienie postępowań. Z uwagi jednak na to, że każde wydawane przez organ rozstrzygnięcie, generowało kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej (od grudnia 2013 r. do 27 kwietnia 2015 r. wpłynęło 281 spraw), po analizie podań wnoszonych przez skarżącego, postanowiono o nienadawaniu im dalszego biegu. Takie działanie miało na celu uniemożliwienie całkowitej dezorganizacji pracy organu. W ocenie organu podania te, nie dotyczyły przy tym spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.). Skoro więc nie istniała sprawa administracyjna, nie istnieje również bezczynność organu, która mogłaby być przedmiotem skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wskazać należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami K.p.a. W niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności organu odwoławczego, w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2015 r. o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 K.p.a, postanowienia Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. [...]. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosków P. S. o sprostowanie 20 postanowień tego organu (w tym postanowienia nr [...]), połączyło powyższe wnioski do wspólnego rozpoznania i odmówiło sprostowania wskazanych w nich orzeczeń, uznając je za bezzasadne. Powyższe oznacza, że nie tylko na dzień orzekania, ale już na dzień wniesienia skarg tj. 8 maja 2015 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Wniosek skarżącego rozpoznany też został bowiem przed upływem 30 – dniowego terminu o którym mowa w art. 35 § 1 K.p.a. W konsekwencji skoro SKO w [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skarg na bezczynność załatwiło sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącemu, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna. Ponadto wskazać należy, że w orzeczeniu nr [...] odmowę sprostowania postanowienia nr [...] (podobnie jaki 19 pozostałych) organ uzasadnił tym, że skarżący wnioskował o sprostowanie imienia członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], który w wydaniu ww orzeczeń nie brał udziału – na co wskazują również akta sprawy. W ocenie Sądu tego typu działania skarżącego jednoznacznie wskazują, że nie chodzi mu o urzeczywistnienie prawa obywateli do obrony swych praw przed organem administracji. Działania strony nie służą bowiem rozstrzygnięciu realnego sporu między stronami bądź kontroli legalności działania (bezczynności administracji), czy której rozstrzygnięcie nie będzie rzutowało na prawa lub obowiązki stron, ale nastawione jest w istocie na nękanie podmiotu zobowiązanego do rozpoznawania spraw z zakresu administracji publicznej, co stoi w sprzeczności z funkcjami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei instytucja przewidziana w art. 149 § 1 P.p.s.a., służyć ma obronie praw obywatela przed brakiem działania organu. Niniejsza natomiast sprawa jest jedną z kilkuset spraw zainicjowanych przez skarżącego w organie, czego konsekwencją były wnoszone do Sądu skargi na bezczynność organu, czy wnioski o wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem tych skarg (od 22 września 2014 r. do dnia 7 września 2016 r. w Sądzie zarejestrowano 2487 spraw zainicjowanych przez P.S.). Skoro zatem działania skarżącego, jak już wykazano powyżej, mają na celu inicjowanie jak największej liczby postępowań, a nie obrony swoich praw, to również i z tego powodu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.