II SA/Rz 815/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej –[...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej [...] Sp. z o.o. w [....] kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 815/16 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 28 maja 2015 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z/s w [...] zwróciło się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie bloku energetycznego opalanego paliwem alternatywnym, na działce nr 2746/1, położonej przy ul. [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ustalił lokalizację wskazanej we wniosku inwestycji celu publicznego, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Zdaniem Kolegium, inwestycja polegająca na budowie bloków energetycznych opalanych paliwem alternatywnym nie została zaliczona do katalogu inwestycji celu publicznego, zawartego w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", natomiast organ I instancji dokonując zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, nie uzasadnił w żaden sposób tak dokonanej kwalifikacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bloku energetycznego opalanego paliwem alternatywnym, na działce nr 2746/1, położonej przy ul. [...], wskazując w postawie prawnej przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity opubl. w Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a.". W ocenie organu I instancji wnioskowane przedsięwzięcie zaliczyć należy do inwestycji, o których mowa w art. 6 pkt 3 u.g.n., tj. inwestycji związanych z budową i utrzymywaniem publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Ponadto planowana inwestycja jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, gdyż będzie współpracować z Zakładem Unieszkodliwiania Odpadów w [...] (posiadającym status regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych) w zakresie zagospodarowania odpadów palnych, a przetwarzanie opadów przyczyni się do zabezpieczenia gmin korzystających z ww. Zakładu w zakresie zagospodarowania frakcji palnej odpadów, której w przyszłości, w świetle rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach (Dz.U. z 2015 r. poz. 1277), nie będzie można składować. Ponadto przetwarzanie odpadów w planowanym bloku energetycznym przyczyni się do redukcji odpadów ulegających biodegradacji, co z kolei przyczyni się do realizacji przez gminy celu wynikającego z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, oraz do realizacji celów i kierunków działań mających służących ochronie środowiska, wyznaczonych w krajowym i wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Zatem planowane przedsięwzięcie jako realizujące jeden z celów, o którym mowa w art. 6 u.g.n. i zaliczające się do działań o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, stanowi inwestycję celu publicznego. Tym samym wobec kompletności złożonego przez inwestora wniosku oraz stwierdzonej zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, organ był zobligowany do wydania wnioskowanej decyzji. Od tej decyzji odwołania wnieśli: W Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w [...], Stowarzyszenie Mieszkańców Miasta [...] oraz Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla [...]. Zasadniczym zarzutem odwołujących Stowarzyszeń był brak należytego informowania społeczności lokalnej o prawdziwych zagrożeniach inwestycji, która jak wynika z opisu procesu technologicznego będzie w rzeczywistości spalarnią odpadów. Nazywanie inwestycji "budową bloku energetycznego" stanowi w ocenie odwołujących celowe wprowadzanie społeczeństwa w błąd, by ukryć niebezpieczeństwa jakie ze sobą niesie budowa spalarni odpadów. W odwołaniu spółki W zarzucono brak odniesienia się organu do kwestii oddziaływania inwestycji na pobliską zabudowę mieszkaniową, zarówno istniejącą, jak i przewidywaną, w odległości nawet mniejszej niż 500 m, tym bardziej, że spółka prowadząca działalność deweloperska przed podjęciem zamierzeń budowlanych zwracała się o udzielenie informacji na temat przewidzianych inwestycji w promieniu 1 km od nieruchomości, a na której planowała takie zamierzenia i uzyskała stosowne informacje z Urzędu Miasta [...]. Nie było wśród nich informacji o zamiarze budowy bloku energetycznego na działce nr 2746/1 przy ul. [...]. Ponadto zarzucono skierowanie decyzji do niewłaściwego podmiotu – "Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej [...] sp. z o.o", w sytuacji gdy nazwa wnioskodawcy zgodnie z wpisem do KRS to Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej – [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w skrócie MPGK [...] Sp. z o.o. lub Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. Zakwestionowano również zakwalifikowanie inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 50 ust. 1 i art. 52 ust. 1 u.p.z.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również SKO) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2016 r. i umorzyło postępowanie I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Prezydenta w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium o ile budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowanie niewątpliwie należy do inwestycji celu publicznego, co wynika z literalnej treści art. 6 pkt 3 u.g.n., to budowa obiektów i urządzeń służących do wytwarzania energii nie mieści się w katalogu inwestycji wymienionym w tym przepisie. W świetle powyższego budowa objętego wnioskiem inwestorów nie mogła zostać uznana za inwestycję celu publicznego, gdyż sam fakt wykorzystywania odpadów do produkcji energii nie może stanowić podstawy do uznania inwestycji za cel publiczny. Podstawowym bowiem celem realizacji takiego przedsięwzięcia jest wytwarzanie odpadów, a nie odzysk odpadów, o którym mowa w art. 6 pkt 3 u.g.n. Wnioskowana inwestycja nie mogła zostać również zaliczona do katalogu inwestycji, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż przepisem tym nie została objęta budowa urządzeń wytwarzających energię, a jedynie inwestycje polegające na budowie i utrzymaniu urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W tym stanie rzeczy w ocenie Kolegium zasadne było uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania, gdyż objęta wnioskiem inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, a zatem postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu jej lokalizacji było bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na tę decyzję Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej – [...] wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że budowa urządzenia służącego do odzysku i unieszkodliwiania odpadów nie może zostać uznana za inwestycję celu publicznego jeżeli celem prowadzonego odzysku jest wytwarzanie energii, podczas gdy taki dodatkowy warunek nie znajduje podstawy prawnej, a przy tym stoi w sprzeczności z przepisami określającymi definicję odzysku, tj. art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.) oraz hierarchię postępowania z opadami, określoną w art. 17 tej ustawy, które wskazują w sposób jednoznaczny, że użyteczne zagospodarowanie odpadów stanowi istotę procesu odzysku. W ocenie skarżącej Spółki użyte w art. 6 pkt 3 u.g.n. pojęcia "odzysku i unieszkodliwiania odpadów" zostały zdefiniowane w ustawie o odpadach (art. 3 ust. 1 pkt 14 i 30), a wobec niewyczerpującego wykazu procesów odzysku i unieszkodliwiania zamieszczonego w załączniku nr 1 i 2 do tej ustawy, odzyskiem (R1) określono wykorzystanie odpadów głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii. Alternatywnie analogiczny proces może zostać określony jako unieszkodliwianie (D10) tj. przekształcanie termiczne na lądzie. Spalanie odpadów jest zatem jednym z procesów przetwarzania odpadów i może być zakwalifikowane jako odzysk przez wykorzystanie energii lub unieszkodliwianie przez przekształcenie termiczne, a różnica pomiędzy tymi procesami polega na tym, że w wyniku procesu odzysku odpad służy użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, takich jak tradycyjne paliwo. Tym samym problem głównego celu instalacji ma znaczenie dla zaklasyfikowania jej do jednego z dwóch typów instalacji przetwarzania odpadów: spalarni lub współspalarni, niemniej oba typy stanowią przy tym, zgodnie z ich ustawowymi definicjami, urządzenia służące do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, a tym samym stanowią realizację celu publicznego w myśl art. 6 pkt 3 u.g.n. Jednocześnie istotą wprowadzenia kategorii współspalarni było wsparcie powstawania instalacji zagospodarowujących odpady w sposób efektywny, czyli zachowania priorytetu odzysku przed unieszkodliwianiem. Taki charakter przedsięwzięcia nie powinien zatem prowadzić do traktowania go w sposób mniej korzystny, niż instalacji służącej wyłącznie do utylizacji odpadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawowana przez sądy administracyjne w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1066) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiąc, że sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i uwzględnienie skargi, skutkujące w przypadku zaskarżenia decyzji – jej uchyleniem, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - albo skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przyczyny przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten umożliwia organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Nie określono w nim jednak przesłanek umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem I instancji, co oznacza, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem I instancji - art. 140 k.p.a. (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 1996, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 2011). W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe, przy czym chodzi tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1. Oznacza ona, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 mamy do czynienia wówczas, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, tj. gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, które mogą być spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, po.cit.s. 623 i powołany tam wyrok NSA z dnia 18.04.1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2/80, w którym przyjęto, że " z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy"). Należy przy tym rozróżnić bezprzedmiotowość postępowania od bezzasadności żądania strony. Umorzenie postępowania w I instancji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie to było lub stało się bezprzedmiotowe. Jeśli jednak istnieje stan faktyczny, podlegający uregulowaniu przez organ administracji państwowej, na wniosek strony, bądź z urzędu, postępowanie I instancji nie może być uznane za bezprzedmiotowe (wyroki NSA z dnia 29.09.1987 r., IV SA 220/87, ONSA 1987/2/67, z dnia 10.01.1988 r., SA/Wr 957/88, ONSA 1989/1/22). W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNAPiUS 1996/11/150, sformułowano tezę, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1, przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (por. wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10, LEX nr 794506, W rozpoznawanej sprawie za bezprzedmiotowe uznano postępowanie z wniosku inwestora - Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o., który dotyczył ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia ocenionego przez SKO w [...] jako nie będące inwestycją celu publicznego. Zasadą, wynikającą z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) jest ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 5) zostało zdefiniowane pojęcie "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Cele publiczne wymienione zostały w tym przepisie w pkt 1-10. Wśród nich w pkt 2 wymieniono budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a w pkt 3 budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że "budowa bloku energetycznego opalanego paliwem alternatywnym" nie mieści się zarówno w pkt 2 jak i 3 art. 6 u.g.n., a zatem nie stanowi celu publicznego, co skutkuje koniecznością umorzenia postepowania. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Po pierwsze nawet gdyby uznać ocenę charakteru tego przedsięwzięcia jak nie realizującego celu publicznego, to wątpliwa jest możliwość umorzenia postepowania tylko z tej przyczyny. Należy pamiętać, że organ związany jest wnioskiem strony dopóki wniosek ten nie zostanie zmieniony czy cofnięty. W przypadku postępowania w zakresie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu wniosek ten może dotyczyć zarówno wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika z powołanego wcześniej art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p, przy czym wybór rodzaju decyzji nie zależy od woli strony, lecz jest uwarunkowany rodzajem inwestycji. MPGK [...] sp. z o.o. biorąc pod uwagę części składowe instalacji i jej charakterystykę uznała, że stanowi ona inwestycję celu publicznego i złożyła swój wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację takiej inwestycji. W decyzji umarzającej postępowanie pierwszoinstancyjne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało jedynie, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi inwestycji celu publicznego, natomiast nie wypowiedziało się co do tego czy inwestycja wymaga ustalenia sposobu zagospodarowania w drodze decyzji o warunkach zabudowy, czy też w ogóle nie wymaga ustalenia sposobu zagospodarowania w formie decyzji, zgodnie z art. 4 u.p.z.p. Tylko w tym ostatnim przypadku zasadne byłoby uznanie postępowania za bezprzedmiotowe i umorzenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podziela jednak poglądu Kolegium w zakresie przyjęcia, że planowana inwestycja nie stanowi realizacji celu publicznego. We wniosku skarżąca spółka wskazała części składowe instalacji – hale: wyładunkową, magazynową oraz technologiczną oraz pomieszczenia : ORC, chłodni wentylatorowej, komina i silosów, w których odbywać się będą kolejno procesy wyładunku, rozdrabniania odpadów, ich magazynowania, a następnie mieszania i termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem energii. W załączonej do wniosku decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla "budowy bloku energetycznego opalanego paliwem alternatywnym w [...]" scharakteryzowano to przedsięwzięcie i wskazano procesy technologiczne, jakie będą miały miejsce w trakcie eksploatacji inwestycji, określając je również szczegółowo w decyzji organu I instancji wydanej w objętej kontrolą Sądu sprawie. Z treści tych dokumentów wynika, że planowana instalacja służyć będzie odzyskowi i unieszkodliwianiu odpadów, a celem odzysku będzie wytwarzanie energii. Budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowanie stanowi jeden z celów publicznych wskazanych w art. 6 pkt 3 ustawie o gospodarce nieruchomościami. Pojęcia "odzysku i unieszkodliwiania odpadów" nie zostały doprecyzowane w tej ustawie przy określaniu celów publicznych, zostały natomiast zdefiniowane w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy odzyskiem jest jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Przez unieszkodliwianie odpadów, według art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy o odpadach, rozumie się natomiast proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Do tych definicji odwołują się również autorzy komentarzy, analizując poszczególne cele publiczne wskazane w art. 6 u.g.n. (por. J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. CH Beck, Warszawa 2015). Z pojęciami "odzysku" i "unieszkodliwiania" odpadów wiążą się ściśle pojęcia "spalarni" i "współspalarni’ odpadów. Biorąc pod uwagę definicje ustawowe (art. 3 ust. 1 pkt 26 i 31 ustawy o odpadach) słusznie podkreśla skarżąca spółka, że spalanie odpadów jest jednym z procesów przetwarzania odpadów i może być zakwalifikowane jako odzysk przez wykorzystanie energii lub unieszkodliwianie przez przekształcenie termiczne, a różnica pomiędzy tymi procesami polega na tym, że w wyniku procesu odzysku odpad służy dalszemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, takich jak tradycyjne paliwo. Sąd podziela również wyrażony w skardze pogląd, że ustalenie głównego celu instalacji ma znaczenie dla zaklasyfikowania jej do jednego z dwóch typów instalacji przetwarzania odpadów: spalarni lub współspalarni, niemniej oba typy stanowią, zgodnie z ich ustawowymi definicjami, urządzenia służące do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, a tym samym stanowią realizację celu publicznego w myśl art. 6 pkt 3 u.g.n. W ocenie Sądu nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja powinna być zaliczona po przedsięwzięć realizujących zadania o charakterze lokalnym pub ponadlokalnym, skoro współpracować będzie z Zakładem Unieszkodliwiania Odpadów w [...] w zakresie zagospodarowania odpadów palnych wyodrębnionych w wyniku przetwarzania odpadów w tym Zakładzie, który ma status RIPOK (regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych). Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za wadliwą, bo wydaną z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w powiązaniu z przepisami art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 3 u.g.n.. Rzeczą Kolegium będzie ponowne rozpatrzenie sprawy i ocena merytoryczna decyzji organu I instancji, a także wnikliwe rozpoznanie podniesionych w odwołaniach od tej decyzji zarzutów. Sąd do tych zarzutów nie mógł się ustosunkować, bowiem na obecnym etapie postępowania, przed rozpoznaniem sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy, byłoby to przedwczesne i nieuprawnione. Uznając, że stwierdzone naruszenie przepisu postępowania- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.