II OZ 968/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1837/16, o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 20 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1837/16, Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał M. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia 30 czerwca 2016 r. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") i § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie"). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę przez zarządzenie zwrotu kwoty 200 zł uiszczonej od skargi znakami opłaty sądowej. Zdaniem skarżącego Sąd winien w pierwszej kolejności zwrócić mu kwotę 200 zł opłaconą znakami opłaty sadowej, a dopiero potem wzywać do uiszczenia wpisu w inny sposób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art.214 § 1, art.220 § 1 i art.230 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. M. S. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia 30 czerwca 2016 r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 18 kwietnia 2016 r. o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W tej sytuacji należało wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu w określonej wysokości stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. Na podstawie § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu kombatantów wynosi 100 zł. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że w zarządzeniu prawidłowo określono wysokość opłaty sądowej, do której uiszczenia zobowiązana była strona skarżąca. Odnosząc się do argumentów wskazanych w zażaleniu wskazać trzeba, że stosownie do art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową można uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Treść powyższego przepisu jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty, wyklucza on uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. Zatem Sąd nie może zarządzić zwrotu skarżącemu kwoty 200 zł uiszczonej z naruszeniem tego przepisu w znakach opłaty sądowej, skoro nie wpłynęła ona do kasy Sądu ani na jego rachunek bankowy. Ponadto okoliczność, iż faktycznie przesłane znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi – nie ma wpływu na prawidłowość wydanego zarządzenia. Bezskuteczność czynności polegającej na naklejeniu znaków opłaty sądowej na pismo stanowiące skargę powodowała obowiązek skierowania do strony wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.