I SA/Gd 725/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sadowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi A. Domu Zdrowia w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 11 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania "A", od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 3 marca 2015 r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 kwietnia 2014 r. do 30 listopada 2014 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z 3 marca 2015 r. Burmistrz Miasta określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości położonej w [...], za okres od 1 kwietnia 2014 r. do 30 listopada 2014 r., w następujących wysokościach: za kwiecień 2014 r. – 968 zł, za maj 2014 r. - 1.895 zł, za czerwiec 2014 r. - 6.751 zł, za lipiec 2014 r. - 8.593 zł, za sierpień 2014 r. - 7.315 zł, za wrzesień 2014 r. - 5.320 zł, za październik 2014 r. -1.572 zł i za listopad 2014 r. - 1.320 zł. Wysokość opłaty wyliczono zgodnie z Uchwałą Nr XLIII/331/2013 Rady Miasta z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawą do wydania decyzji było ustalenie, iż podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył korekty deklaracji z uwagi na różnicę w ilości odbieranych pojemników w stosunku do deklarowanej. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła dowolność w ustaleniu ilości odebranych pojemników z odpadami komunalnymi, niezgodnych ze złożoną deklaracją i bez potwierdzenia odebranych ilości. W uzasadnieniu odwołania przyznano, iż w deklaracji, złożonej w dniu 23 stycznia 2014 r. zadeklarowano odbiory odpadów wymienione w pkt 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż odbiory w zadeklarowanej wysokości zostały wykonane i opłata za deklarowaną liczbę pojemników nie jest kwestionowana. Podniesiono, iż zarządca nieruchomości nie otrzymał żadnego dokumentu potwierdzającego podaną w decyzji ilość rzekomo odebranych pojemników ze śmieciami. Zarzucono, iż dokument taki nie był wystawiony, co podatnik ustalił przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż w tej sytuacji nie będzie ponosił kosztów dowolnie wystawianych i niemających pokrycia w rzeczywistości rachunków. Rozpatrując sprawę na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, (j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ), zwaną dalej "ustawą", w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Przepis ten uprawnia organ do określenia tej opłaty, w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji np. w sytuacji gdy faktyczna ilość odebranych odpadów jest odmienna od zadeklarowanej. Przepis art. 6q ust. 1 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. W przypadku złożenia korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stwierdza się nadpłaty w tej opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona. - (ust. 3) Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje - w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 (tj. nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne) - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 6k ustawy, Rada Miasta w dniu 25 listopada 2013 r. podjęła Uchwałę Nr XLIII/331/2013 w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2013 r., poz. 4714). Stosownie do § 3 pkt 1 ww. Uchwały, miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy Miasta powstającymi wyłącznie na nieruchomościach, na których nie zamieszkują mieszkańcy stanowi sumę iloczynów deklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi w miesiącu na danej nieruchomości oraz odpowiedniej dla pojemnika o określonej objętości stawki jednostkowej określonej w ust. 2 lub w ust. 3 w zależności od sposobu zbierania odpadów. Stawka jednostkowa za gospodarowanie odpadami komunalnymi zmieszanymi zbieranymi przez właściciela nieruchomości w sposób nieselektywny wynosi: dla pojemników o objętości od 120 l do 240 l - 70,40 zł za pojemnik, zaś od 240 l do 1100 l - 322,60 zł za pojemnik ( 3 pkt 3 Uchwały). Jak wynika z akt sprawy, strona w dniu 23 stycznia 2014 r. złożyła deklarację w sprawie zmiany danych zawartych w pierwszej deklaracji, ze wskazaniem liczby i rodzaju pojemników od odbioru na zmieszane odpady komunalne wraz z wyliczeniem opłaty miesięcznej. W związku z ustaleniem przez organ, na podstawie sprawozdań dostarczonych przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne z terenu gminy J., w tym z miejscowości J., firmę "B" Sp. z o.o. , iż faktyczne ilości odbieranych pojemników nie pokrywają się z ilością wskazaną w deklaracji, organ wezwał skarżącą pismem z dnia 21 listopada 2014 r. do samodzielnego złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu wezwania organ przedstawił podatnikowi wykaz ilości i rodzaj odebranych pojemników w poszczególnych miesiącach w okresie od lutego do października 2014 r. Różnica pomiędzy ilością zadeklarowanych do odbioru pojemników, a faktycznie odebranych z przedmiotowej nieruchomości wyniosła 46 sztuk pojemników o pojemności 1100 l i 71 sztuk pojemników o pojemności 240 l. Pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie skarżąca nie złożyła korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres. Z akt sprawy wynika, iż organ już pismem z dnia 24 października 2014 r. informował stronę o różnicach pomiędzy deklarowaną ilością pojemników do odbioru a ilością faktycznie odebraną, wskazując jednocześnie na obowiązek dokonania korekty deklaracji. Kolegium wyjaśniło, że przedsiębiorca wyłoniony w drodze przetargu do wywozu odpadów jest zobowiązany do opracowywania dokumentacji i comiesięcznych sprawozdań ze zbiórki i zagospodarowania odpadów. Sprawozdania są jawne i na wniosek osoby zainteresowanej mogą być w każdej chwili udostępnione. Z akt sprawy nie wynika, aby strona kwestionowała przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ilość wywożonych z jej posesji pojemników. Kolegium stwierdziło, iż w aktach sprawy znajdują się sprawozdania firmy dokonującej wywozu pojemników, tj. "B", z terenu miasta J., w tym "A", za poszczególne miesiące w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 30 listopada 2014 r. Sprawozdania te wpływały do organu w miesiącu następującym po miesiącu, w którym dokonano wywozu śmieci. Zgodnie z treścią cyt. wyżej § 3 ust. 1 ww. Uchwały, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na terenie nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy stanowi sumę iloczynów deklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi w miesiącu na danej nieruchomości oraz odpowiedniej dla pojemnika o określonej objętości stawki jednostkowej Postanowienia ww. Uchwały są obowiązujące na terenie J. Burmistrz J. ma obowiązek stosowania postanowień ww. uchwał. Uchwały te stanowią bowiem prawo miejscowe i dotyczą wszystkich mieszkańców gminy czy właścicieli posiadających na terenie gminy nieruchomości ( bądź użytkowników czy zarządców nieruchomości) bez względu na ich ocenę zawartych w niej zapisów. Wobec niezłożenia przez skarżącą korekty deklaracji, Burmistrz J. zobowiązany był do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wydania decyzji określającej. Burmistrz J. w toku postępowania ustalił ilość odebranych pojemników odpadów komunalnych i według tej ilości określił wysokość opłaty. Ustalenia te nie budzą wątpliwości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 9n ust. 1, 2 i 3 oraz art. 9p ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez niezweryfikowanie wysokości wywiezionych od skarżącej odpadów pomimo zarzucanej nierzetelności sporządzenia sprawozdania i zakwestionowania go przez stronę, oraz dowolność w ustaleniu ilości odebranych pojemników z odpadami komunalnymi, niezgodnych ze złożoną deklaracją i bez potwierdzenia odebranych ilości oraz uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów i ich przedstawienia przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że przedmiotem sporu była kwestia dotycząca opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sytuacji, gdy wytwórca odpadów deklarował ich odbiór w określonej liczbie pojemników, zaś organ ustalił, iż doszło do różnic w zakresie ilości wywożonych odpadów w stosunku do deklarowanych, opierając się na informacjach podmiotu odbierającego te odpady. Strona skarżąca podnosiła, że sprawozdania dostarczone przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne nie były rzetelne. Wskazane w nich ilości odebranych pojemników były dwukrotnie wyższe niż w analogicznych miesiącach poprzednich i kolejnych lat, mimo że nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające aż tak znaczne zwiększenie ilości wytwarzanych odpadów (a nawet w 2015 r. działalność turystyczna nie tylko zmniejszyła się w stosunku do 2014 r. ale była większa z uwagi na dobre warunki pogodowe). Organy podatkowe natomiast nie znalazły podstaw do kwestionowania raportów przedstawionych przez przedsiębiorcę odbierającego odpady i określiły wysokość opłaty na danych wynikających z tych raportów. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, (j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 250) w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Przepis ten uprawnia organ do określenia tej opłaty, w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji np. w sytuacji gdy faktyczna ilość odebranych odpadów jest odmienna od zadeklarowanej. Przepis art. 6q ust. 1 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Jak wynika z powyższego w niniejszym postępowaniu stosuje się przepisy ww. ustawy Ordynacja podatkowa, zatem podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Jednakże analogiczne uregulowania, których zarzucenie skarżąca podnosiła w skardze, zawiera Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią art. 120 i art. 121 § 1 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, zaś postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. "Materiał dowodowy jest zupełny, jeżeli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzać wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów" (tak wyrok NSA z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14). W myśl art. 9n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzanie półrocznych sprawozdań, przekazywanych wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po opływie półrocza, którego dotyczy. Stosownie do treści art. 9u ust. 1, ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że decyzja o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy jest wydawana tylko wówczas, gdy nie została złożona stosowna deklaracja albo wystąpiły uzasadnione wątpliwości, co do danych w niej zawartych. Określając wysokość tej opłaty uwzględnia się dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę miasta metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym co do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z powyższego wynika również, że sporna opłata dotyczy odpadów komunalnych wytworzonych na danej nieruchomości, oraz że ustawodawca ustanowił specjalny tryb weryfikacji deklarowanych danych w zakresie ustalenia tej opłaty wskazując na "dostępne dane" i "uzasadnione szacunki", które stosuje się przy braku deklaracji lub "zasadnych wątpliwości" co do zawartych w nich danych. O ile deklaracja jest prawidłowa, decyzji z art. 6o ust. 1 ustawy, nie wydaje się. Sąd zauważa, że wydając decyzje organy nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznając z góry, że jedynym wiarygodnym dowodem w sprawie są sporządzone przez firmę wywozową sprawozdania, w których wykazano odebranie pojemników w odmiennych niż zadeklarowane przez stronę ilościach. Różnica pomiędzy ilością zadeklarowanych do odbioru pojemników, a wykazaną w sprawozdaniach wyniosła 46 sztuk pojemników o pojemności 1100 l i 71 sztuk pojemników o pojemności 240 l. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że strona przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie kwestionowała ilości wywożonych z jej posesji pojemników. Twierdzenie Kolegium nie jest zgodne z prawdą, gdyż jak wynika z akt sprawy storna skarżąca już w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. wskazywała, że nie złoży korekty deklaracji, gdyż nie stwierdzono wywozu większej liczby pojemników. W 2014 r. nie zwiększyła się "produkcja śmieci", ani w okresie letnim, ani w pozostałych miesiącach, wobec powyższego zadeklarowano taką ilość śmieci do wywiezienie jak w latach poprzednich (2011-2013). Skarżąca nie stwierdziła, aby wywóz śmieci zwiększył się ponad dwukrotnie a nikt z pracowników strony nie był proszony o potwierdzenie podpisem, jaka jest wywożona liczba pojemników, a wręcz przeciwnie – pracownik firmy odbierającej odpady zapytany o to powiedział, że nie ma potrzeby podpisywania, gdyż wywożą tyle ile zadeklarowano w Urzędzie Miasta. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu w sporze rację należy przyznać stronie skarżącej odnośnie naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Co prawda w skardze błędnie zarzucano naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy postępowanie reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jednakże ogólne zasady prowadzenia postępowań znajdują również odzwierciedlenie w ww. ustawie. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie będąc związany zarzutami skargi uznał, że organy podatkowe wydając przedmiotowe decyzje naruszyły przepisy art. 120 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p. w zw. z art. 9n ust. 1, 2 i 3 oraz art. 9p ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazać bowiem należy, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Sąd wskazuje, że sporne sprawozdania podmiotu dokonującego odbioru odpadów nie mają waloru dokumentu urzędowego a organ administracji uprawniony jest do ich weryfikacji i wezwania przedsiębiorcy do przedłożenia dokumentów potwierdzających dane w nich wykazane. W sytuacji gdy strona kwestionuje dane wykazane w sprawozdaniach organ obowiązany był do ich weryfikacji w trybie wskazanego przepisu art. 9n ustawy tym bardziej, że argumenty strony wydają się uzasadnione. Graniczy wręcz z nieprawdopodobieństwem aby tylko w spornych miesiącach, których dotyczy decyzja ilość odpadów odbieranych od skarżącej była aż dwukrotnie wyższa aniżeli w analogicznych okresach w latach 2011-2013 i 2015, przy prowadzeniu działalności na zbliżonym poziomie (w wręcz wyższym w 2015 r.). Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że złożone sprawozdania nie zawierają danych co do: numerów rejestracyjnych pojazdu odbierającego odpady, daty i godziny ich odbioru, danych osób wykonujących odbiór odpadów, na podstawie których można by dokonać ich weryfikacji. Tak zebrany materiał dowodowy nie był, w ocenie Sądu, wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń. Zasadny okazał się również zarzut naruszenia przez SKO obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika aby organ odwoławczy wyznaczył stronie termin, o którym mowa w art. 200 O.p., mimo iż postępowanie prowadził ponad rok. Rozpatrując sprawę ponownie organ uzupełni materiał dowodowy w sposób, który pozwoli w jednoznaczny sposób ustalić czy dane zawarte w sprawozdaniach odbiorcy odpadów są zgodne z rzeczywistością. W szczególności dokona ich weryfikacji w trybie art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a gdyby otrzymane informacje nie były wystarczające, przesłucha pracowników odbiorcy odpadów jak i pracowników strony a następnie oceni tak zgromadzone dowody w świetle wszystkich, w tym wskazanych przez stronę okoliczności. Przed wydaniem decyzji organ wyznaczy stronie termin w trybie art. 200 O.p. Z tych przyczyn z uwagi na naruszenie przepisów procedury Sąd stosując przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania.