II SA/Bk 1082/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu [...] maja 2014r. skarżący młodszy aspirant T. D. wezwał Komendanta Powiatowego Policji w S. do wydania decyzji w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego zwolnienia ze służby w Policji dokonanego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2014r. Komendant Powiatowy Policji w S. w reakcji na opisane wyżej wezwanie, wystosował do skarżącego pismo opatrzone datą [...] maja 2014r. informujące, że odszkodowanie się nie należy, albowiem wobec uchylenia w trybie odwoławczym rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby (rozkazem personalnym P. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2014r.) nie doszło do zwolnienia skarżącego ze służby a w konsekwencji nie zaistniało też "przywrócenie do służby" w związku z którym przyznane być może policjantowi przywróconemu do służby, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, odszkodowanie za okres pozostawania poza służbą. Pismo powyższe opatrzone podpisem Komendanta Powiatowego Policji w S. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2014r. W dniu [...] września 2014r. wpłynęło do organu I instancji odwołanie skarżącego od powyższego pisma. W odwołaniu tym skarżący stwierdził, że pismo zawierało konieczne elementy decyzji i tak zostało potraktowane przez stronę. Merytorycznie ze stanowiskiem organu skarżący się nie zgodził twierdząc, że z uwagi na nadany rozkazowi personalnemu organu I instancji rygor natychmiastowej wykonalności, pozostawał poza służbą w okresie pomiędzy dniem wydania rozkazu personalnego I instancji a dniem wydania rozkazu personalnego II instancji. Postanowieniem z dnia [...] września 2014r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. powołując się na art. 134 K.p.a. stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od pisma z dnia [...] maja 2014r., które – zdaniem strony, z którą to oceną organ odwoławczy się zgodził – odpowiadało cechom decyzji administracyjnej jako zawierające datę, oznaczenie organu, podpis osoby upoważnionej do reprezentowania organu, adresata aktu i rozstrzygnięcie sprawy. Termin do wniesienia odwołania od decyzji wynosi dni 14 od daty jej doręczenia, który to termin w niniejszym przypadku został przekroczony. Brak w piśmie, spełniającym cechy decyzji, pouczenia o sposobie zaskarżenia, nie otworzył policjantowi uprawnienia do wniesienia odwołania w dowolnym czasie. Brak pouczenia dawał natomiast prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący swego odwołania nie połączył z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie ubiegał się także o uzupełnienie pisma traktowanego jako decyzja, o element pouczenia o środku odwoławczym, mimo, że instytucja żądania uzupełnienia decyzji była mu znana. W konsekwencji złożenia odwołania z przekroczeniem ustawowego terminu, mimo jego dopuszczalności przedmiotowej i podmiotowej, organ II instancji nie mógł rozpatrzeć sprawy merytorycznie a zmuszony był stwierdzić wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. W skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego T. D. zarzucił postanowieniu naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie. Zdaniem strony skoro pismo organu I instancji, będące decyzją administracyjną, nie zawierało pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania, organ II instancji nie miał prawa stwierdzać wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] maja 2014r. stanowiące odpowiedź na żądanie skarżącego wydania decyzji w sprawie przyznania mu odszkodowania za okres pozostawania poza służbą, posiadało cechy pozwalające na potraktowanie go jako decyzji administracyjnej, mimo, iż formalnie nie zostało ono nazwane decyzją. O tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną przesądza zawarcie w nim koniecznych elementów decyzji administracyjnej, wymienionych w art. 107 par. 1 K.p.a, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu wypowiedziane zostało stanowisko, że tylko cztery z wymienionych w powołanym przepisie elementów decyzji mają charakter "konstytutywny" tzn. ich istnienie decyduje, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną (vide: Jan Zimmermann "Polska jurysdykcja administracyjna" Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1996 i wyrok NSA z 20.07.1981r. sygn. SA 1163/81 – OSPiKA 1982, poz. 169, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18.04.2013r. sygn. IISA/Kr 128812, postanowienie NSA z 22.07.2014r. sygn. II GSK 1683/14). Są to: oznaczenie organu administracji wydającego akt (wskazuje na kompetencję i właściwość organu do wydania decyzji), wskazanie adresata aktu (przesądza o skierowaniu aktu na zewnątrz - do strony postępowania), rozstrzygnięcie o istocie sprawy (przesądza o prawnych konsekwencjach normy prawnej w danej sytuacji faktycznej i jest wyrazem załatwienia sprawy) oraz podpis osoby reprezentującej organ (wskazuje, czy decyzja została podpisana przez osobę piastującą funkcję organu administracji publicznej). Bezspornym jest, że pismo skierowane do skarżącego przez Powiatowego Komendanta Policji w S. z dnia [...] maja 2014r. zawierało cztery wyżej omówione elementy. Zawierało oznaczenie organu i opatrzone było pieczęcią imienną osoby piastującej funkcję organu, skierowane było do skarżącego T. D. w odpowiedzi na jego wniosek o wydanie decyzji i rozstrzygało w sposób odmowny sprawę przyznania skarżącemu odszkodowania za okres pozostawania poza służbą ze wskazaniem przyczyn niemożności zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. W ujęciu materialnym pismo organu stanowiło przejaw woli organu administracyjnego, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnej osoby. W ujęciu procesowym pismo organu kończyło postępowanie zapoczątkowane wnioskiem strony o przyznanie odszkodowania za okres pozostawania bez pracy. Brak zamieszczenia w treści pisma pouczenia o prawie do wniesienia odwołania, nie dyskwalifikowało go jako decyzji administracyjnej. Brak pouczenia o trybie weryfikacji decyzji daje stronie - stosownie do treści art. 111 par. 1 K.p.a. - podstawę do domagania się uzupełnienia decyzji w tej części i nie stanowi przeszkody do wniesienia przysługującego ustawowo środka odwoławczego. Terminy do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej wynikają z ustawy Kodeks postępowania odwoławczego. Z art. 129 par. 2 K.p.a. wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tego organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji. Terminy do wniesienia odwołania biegną od daty doręczenia aktu niezależnie od tego, czy zawiera on pouczenie co do prawa odwołania. Upływ terminu do wniesienia odwołania uzasadnia ubieganie się przez stronę o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego. Skarżący odwołanie od pisma będącego decyzją administracyjną wniósł po upływie 2 miesięcy od daty jego doręczenia i nie połączył odwołania z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ, do którego wpływa odwołanie, jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać jego dopuszczalność oraz stwierdzić, czy nie nastąpiło uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia. W sytuacji, gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Przepis ten stanowi o obowiązku stwierdzenia w takim przypadku, postanowieniem (mającym walor postanowienia ostatecznego) uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Takie właśnie postanowienie, zgodne z treścią powyższego przepisu i wydane w okolicznościach wypełniających dyspozycję powyższego przepisu, zostało wydane w kontrolowanej przez sąd sprawie. Zarzuty skargi są zatem bezpodstawne. Mając powyższe na uwadze skargę Sąd oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)