VI SAB/Wa 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w C. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę w całości M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "skarżącą") złożyła skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zwanego dalej "Przewodniczącym KRRiT" przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Przebieg postępowania miał miejsce w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 14 kwietnia 2016 r. w Monitorze Polskim (poz. 376) opublikowano Ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 31 marca 2016 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w sposób analogowy rozsiewczy o zasięgu lokalnym i o charakterze wyspecjalizowanym muzycznym tj. prezentującym muzykę polską i wiedzę o tej muzyce, który zawierać będzie audycje słowne i słowno-muzyczne (informacyjne, publicystyczne, edukacyjno-popularyzatorskie, poświęcone krytyce muzycznej itp.), dotyczące muzyki polskiej tj. utworów i wykonawców, kierunków i prądów muzycznych, historii muzyki oraz aktualnych wydarzeń muzycznych w Polsce. Ogłoszenie przewodniczącego KRRiT z dnia 31 marca 2016 r. stanowiło podstawę do składania wniosków o udzielenie jednej koncesji na okres 10 lat. Pismem z dnia 30 maja 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" o zasięgu lokalnym i charakterze muzyczno-sportowym. Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. organ powiadomił o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. W dniu 7 lipca 2016 r. Przewodniczący KRRiT ogłosił listę wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze wyspecjalizowanym muzycznym (województwo śląskie, lokalizacja: [...] MHz) w związku z ogłoszeniem z dnia 31 marca 2016 r. (M.P. z 2016 r. poz. 376), na której znalazło się pięć podmiotów. Następnie skarżąca pismem z dnia 12 lipca 2016 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wszczęcie postępowania, przyjęcie i rozpatrzenie wniosku z dnia 30 maja 2016 r. W dniu 22 sierpnia 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga na bezczynność Przewodniczącego KRRiT w sprawie z wniosku z dnia 30 maja 2016 r. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, złożonego w związku z ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 31 marca 2016 r. (M.P. z 2016 r. poz. 376). W skardze skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, którego dotyczy skarga oraz wstrzymanie wykonania uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2016 r. o nr [...]. Zarzuciła organowi naruszenie art. 35 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym pomimo wezwań do wszczęcia postępowania (rozpoznania wniosku) o możliwość uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Ponadto zarzuciła organowi naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - polegające na działaniu przez organ nie na podstawie i nie w granicach prawa; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 k.p.a. - przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu strony skarżącej; 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 8. k.p.a. - przez przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; 4) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 12 k.p.a. - przez działanie organu w niniejszej sprawie bez dostatecznej wnikliwości i z rażącą opieszałością mającą na celu wyeliminowanie skarżącego z procesu koncesyjnego i doprowadzenia przedmiotowymi czynnościami do nieodwracalnych skutków prawnych tak, aby wyeliminować koncesjonariusza, 5) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej czynności, a w szczególności brak odniesienia się organu do treści pisma przewodniego oraz wymienionych w nim załączników, z którego to pisma wynika, że wszystkie wymienione w nim załączniki zostały do pisma załączone i złożone w KRRiT, 6) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania mimo, złożenia wszelkich żądanych przez organ dokumentów, a więc wobec braku ustawowych przesłanek do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uchwałą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., podpisaną przez jej Przewodniczącego pozostawiony został bez rozpoznania wniosek skarżącej z dnia 30 maja 2016 r. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego złożony w związku z Ogłoszeniem Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 31 marca 2016 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Podstawę takiego rozstrzygnięcia organu stanowił § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., nr 5, poz. 41). Organ uznał bowiem, że wniosek skarżącej jest niezgodny z warunkami określonymi w Ogłoszeniu Przewodniczącego KRRiT z dnia 31 marca 2016 r. (MP z 2016 r. poz. 376). Stanowisko organu nie narusza prawa. Ogłoszenie, o którym mowa wyżej stanowiło podstawę do składania wniosków o udzielenie jednej koncesji na okres 10 lat na rozpowszechnianie programu radiowego o zasięgu lokalnym i o charakterze wyspecjalizowanym muzycznym prezentującego muzykę polską i wiedzę o tej muzyce. Definicja programu wyspecjalizowanego zawarta jest w art. 4 pkt 13 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r., poz. 636), który stanowi, że programem wyspecjalizowanym jest program, w którym nie mniej niż 70% czasu nadawania programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6-23 stanowią audycje i inne przekazy realizujące przyjętą specjalizację programu. Skoro skarżąca we wniosku o udzielenie koncesji zadeklarowała muzyczno-sportową specjalizację projektowanego programu a zatem planowany udział audycji realizujących zakładaną przez skarżącą specjalizację w miesięcznym czasie nadawania w godz. 6.00 – 23.00 odnieść należy zarówno do muzyki jak i sportu. W tym stanie rzeczy udział audycji realizujących muzyczny charakter programu nie osiągnie minimum wskazanego w art. 4 pkt 13, gdyż zadeklarowane 70% audycji w ramach przyjętej przez skarżącą specjalizacji dotyczy zarówno audycji muzycznych jak i sportowych. Z tych względów zaproponowany przez skarżącą program o nazwie "[...]" nie spełnia specjalizacji podanej w Ogłoszeniu z dnia 31 marca 2016 r., a więc w świetle § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącej było zasadne. W tym stanie rzeczy organ nie pozostawał w bezczynności i nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze art. 35, 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP, art. 7, 8, 11, 12, 107 § 3 k.p.a. Należy nadmienić, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 64 k.p.a., gdyż powołany przepis § 17 ust. 1 pkt 2 stanowi samodzielną podstawę pozostawienia wniosku w postępowaniu koncesyjnym bez rozpoznania. Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. (Dz. U. 2007, nr 5 p. 41) zostało wydane na podstawie i w granicach art. 37 ust. 4 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i Telewizji (Dz. U. z 2004 r., nr 253, poz. 2531 z późn. zm.), stąd Sąd nie był władny do jego niezastosowania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.