II SA/Kr 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2016 r. sprawy ze skargi S.J. j i M.J. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 czerwca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala. Uzsadnienie Postanowieniem nr [...] z dnia 18 kwietnia 2016 r. (znak: [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. , po rozpoznaniu wniosku S. i M.J. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przedmiocie doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 marca 2011 r. (znak: [...] ). W uzsadnieniu organ administarcyjny wyjaśnił, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (zwanego dalej MWINB) z dnia 31 marca 2011r., w której orzeczono wobec S. i M.J. wykonanie rozbiórki murowanego budynku gospodarczego o wymiarach 9,80 x 3,90 m zlokalizowanego w pobliżu północnej granicy działki nr [...] w m. P. . Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 919/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na ww. decyzję MWINB z dnia 31 marca 2011 r. W ocenie organu I instanji w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uprawniajace do zawieszenia toczącego się wobec zobowiązanych postępowanai egzekucyjnego. Na ww. postanowienie PINB w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, strony wniosły zażalenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. (znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności przytoczył podstawy zawieszenia postępowania wyszczególnione w art. 56 § 1 upea. Wyjaśnił, że przepis ten zawiera enumeratywne wyliczenie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, czyli tylko zaistnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że przywołanie we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego innej okoliczności niż te wymienione wyżej nie powoduje po stronie organu egzekucyjnego obowiązku wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wśród okoliczności wymienionych w art. 56 § 1 upea, a stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie ma jednak okoliczności polegającej na uruchomieniu przez zobowiązanego administracyjnych nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji takich jak wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną (na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy), na którą to okoliczność powołały się strony. Uznano także, że wśród przesłanek z art. 56 § 1 u.p.e.a. brak jest również okoliczności złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. S.J. i M.J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępownaia, tj.: 1. art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie w wyniku stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie występuje żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie przy jednoczesnym całkowitym pominięciu, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że jedna z nich - wstrzymanie wykonania - w bliskiej przyszłości zaistnieje, tym samym pomijając ratio legis funkcjonowania instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego, co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego postanowienia; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 56 § 1 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez uwzględnienie jedynie interes organu administracji i pominięcie interesu skarżących, którzy mieli prawo przypuszczać, że ich wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zostanie rozpoznany przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego postanowienia; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń skarżących lub uczynienie tego na tyle zdawkowo, pojedynczymi słowy, że w gruncie rzeczy nic one nie znaczą, co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd nie jest związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie dokonać należy oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 3) p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ponieważ zgodnie z przepisem art. 56 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie – skarga jest dopuszczalna. Stosownie do treści art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wyliczenie przesłanek ma charakter zamknięty. Zgodzić się należy z poglądem organu, że wśród okoliczności wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a., a stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie ma tej okoliczności, na którą powołali się S.J. i M.J. Złożenie przez strony wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją MWINB z 31 marca 2011r., z której wynika egzekwowany obowiązek, a także wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu tego postępowania, nie stanowią podstawy do zawieszenie postępowania. Również złożenie przez strony wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji MWINB z 31 marca 2011r. (do dnia wydania zaskarżonego postanowienia wniosek ten nie został rozpatrzony), nie mieści się w podstawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Niezasadny jest zarzut skargi, że w sprawie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art.56 § 1 pkt 1 ustawy, z uwagi na, że "istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że (...) wstrzymanie wykonania – w bliskiej przyszłości zaistnieje". Toczące się postępowanie egzekucyjne ulega bowiem zawieszeniu w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Jak wynika z przepisu art. 56 § 1 pkt 1 ww. ustawy, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, z której wynika obowiązek, nie stanowi podstawy do wstrzymania czy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym brak jest podstaw do zaniechania prowadzenia tego postępowania. Innymi słowy, nie stanowi przesłanki wstrzymania czy też zawieszenia postępowania egzekucyjnego toczące się postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Dopiero wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania jest podstawą do tego, by postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone (tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r., I FSK 675/09). Organ odwoławczy ma również rację, wskazując, że fakt podejmowania działań w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym (poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) sam w sobie nie powoduje zawieszenia, bądź trwałej przeszkody w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Jedynie wydanie w toku takiego nadzwyczajnego postępowania, postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji, obliguje organ do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, bez znaczenia w postępowaniu egzekucyjnym pozostają argumenty dotyczące wadliwości decyzji, która stała się tytułem wykonawczym i poprzedzającego jej wydanie postępowania. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem, gdyż okoliczności wskazywane przez skarżących nie stanowiły podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nadto Sąd ocenił, że w postępowaniu administracyjnym - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie doszło do naruszenia art. 77 § 1, art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału. Uzasadnieniom organów obu instancji nie można zarzucić naruszenia art. 107 k.p.a. Oczywiście zawsze można wysuwać postulat wobec uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracyjnego, że winno ono być bardziej rozbudowane czy głębiej omówić pewne kwestie. Niemniej nie można doprowadzić do sytuacji, w której będzie ono tak rozbudowane, że utraci cechę zrozumiałości. Uzasadnienie decyzji/postanowienia winno zawierać omówienie stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie, jaki jest istotny dla rozstrzygnięcia i takie cechy ma uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Dlatego też Sąd uznał, że zarzuty skarżących są nieuzasadnione. Organ II instancji rozpatrzył sprawę w warunkach postępowania odwoławczego, a swoje ustalenia prawidłowo ujął w formę uzasadnienia postanowienia. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.