II SA/Bk 465/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji kierującej na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę; W dniu [...] lipca 2016 r. w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Z. K. złożył skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie wskazując, ze skarżący nie posiada zdolności do czynności prawnych z uwagi na całkowite ubezwłasnowolnienie. Osobą uprawioną do wniesienia odwołania od ww. decyzji był opiekun skarżącego – K. Ś., który tego jednak nie uczynił. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2016 r. wezwano K. Ś. do usunięcia braku formalnego skargi wniesionej przez całkowicie ubezwłasnowolnionego Z. K., poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie, na wskazany w zaświadczeniu Sądu Rejonowego w Ł. z [...] października 2014 r. sygn. [...] adres opiekuna K. Ś. doręczono skutecznie w dniu 3 sierpnia 2016 r. (k. 15). W wyznaczonym terminie opiekun prawny nie uzupełnił wspomnianego braku formalnego skargi złożonej przez całkowicie ubezwłasnowolnionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718) sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto sąd odrzuca skargę, jeśli jedna ze stron nie posiada zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie posiada zdolności procesowej a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). Stosownie do art. 26 § 1 i § 2 p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, a osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Równocześnie w myśl art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może podejmować czynności procesowe tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Z. K. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, a tym samym, stosownie do art. 26 § 1 p.p.s.a., nie posiada zdolności do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, co oznacza ze nie mógł działać sam, a jedynie przez swego przedstawiciela ustawowego. W myśl art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy. Jednakże, z mocy z art. 58 § 2 p.p.s.a., z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci skargę - dopiero wówczas - jeżeli brak nie zostanie uzupełniony. W związku z powyższym Sąd wezwał opiekuna prawnego skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego wezwania K. Ś. nie podpisał w wyznaczonym terminie skargi wniesionej przez całkowicie ubezwłasnowolnionego Z. K. W tej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skargi Z. K., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.