I OZ 1558/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II SO/Po 2/16 o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Poznań za nieprzekazanie skargi w sprawie ze skargi W.K. na bezczynność Miasta Poznań postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek W. K. o wymierzenie Prezydentowi Miasta Poznań grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność organu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny przekazany został organowi, celem ustosunkowania się. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 lipca 2016 r., Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania, wyjaśnił, że przesłany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przy piśmie z 22 października 2015 r. oryginał skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Poznania przekazano wraz z aktami sprawy [...] (załatwionej w 2013 r.), Wojewodzie Wielkopolskiemu celem jej rozpoznania. O powyższej czynności powiadomiono W. K. oraz WSA w Poznaniu pismem z 28 kwietnia 2016 r. Wojewoda zwrócił się do W. K. o udzielenie wyjaśnień dotyczących skargi, jednakże z powodu braku odpowiedzi sprawę pozostawił bez rozpoznania i zwrócił akta sprawy. Ponadto pismem z 18 sierpnia 2016 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, w związku z wezwaniem do przekazania WSA w Poznaniu pełnych akt administracyjnych dotyczących sprawy W. K., dodatkowo wyjaśnił, że W. K. pismem z 21 października 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Prezydenta Miasta Poznania. Przedmiotowe pismo zostało uznane przez Sąd za mylnie skierowane i w związku z tym przesłane do Prezydenta Miasta Poznania. Prezydent przekazał zatem sprawę do Wojewody Wielkopolskiego, natomiast Wojewoda zgodnie z właściwością przedmiotową sprawę przekazał do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Powołując się na treść zarzutów wnioskodawcy zawartych w piśmie z 21 października 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przyjął, że przedmiotem sprawy jest faktyczne naruszenie granicy własności gruntu Skarbu Państwa (stanowiącego obszar ul. Niecałej) pod zarządem Zarządu Dróg Miejskich. Pismo z 21 października 2015 r. zostało uznane za zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Poznania w rozumieniu art. 37 K.p.a. Zdaniem Inspektora Nadzoru informacje zawarte w tym piśmie i w pismach późniejszych, jak również w pismach przekazanych przez Zarząd Dróg Miejskich i Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego w Poznaniu do Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego nie pozwoliły na sprecyzowanie przedmiotu sprawy. W związku z tym na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. W. K. został kolejnymi pismami wezwany do usunięcia braków złożonego wniosku poprzez jego sprecyzowanie. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi na te wezwania, zatem pismo skarżącego pozostawiono bez rozpoznania. Pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 18 sierpnia 2016 r. wniesiono do Sądu w tym samym dniu wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi. Sąd wskazał, że w sprawie miały miejsce pewne uchybienia, bowiem zarówno Prezydent Miasta Poznań jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie uznali skargę W. K. z dnia 21 października 2015 . za zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa, a przekazanie tej sprawy Wojewodzie Wielkopolskiemu było niezasadne. Ponadto, zdaniem Sądu, Prezydent Miasta Poznań, przekazując skargę wraz z aktami sprawy w dniu 28 kwietnia 2016 r. uchybił terminowi na dokonanie tej czynności, który upływał z dniem 25 listopada 2015 r. Jednocześnie Sąd wskazał, iż uchybienie to wynikało bezpośrednio z działań skarżącego. Organ wyjaśnił, że podejmował działania służące załatwieniu sprawy. Ze względu na liczne i nieprecyzyjne pisma skarżącego co do treści jego żądania, przekazał je do rozpoznania, właściwym w ocenie organu - Zarządowi Dróg Miejskich w Poznaniu, Wojewodzie Wielkopolskiemu, a ten Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego - celem ich załatwienia. Okoliczności te wskazywały na brak potrzeby stosowania sankcji wobec organu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Wprawdzie, co do zasady, przyjmuje się, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., zaś to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje w istocie bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Zauważyć jednak trzeba, na co zwrócił także uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż wymierzenie grzywny nie ma charakteru obligatoryjnego i – nawet w przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki materialnoprawne – Sąd ma swobodę w korzystaniu z tego środka restrykcji, w zależności od okoliczności sprawy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta Poznań przekazał skargę W. K. z dnia 21 października 2015 r. z uchybieniem ustawowego terminu, jednak podkreślenia wymaga, że opóźnienie to wynikało bezpośrednio z działań, jakie podejmował skarżący. Składane przez niego pisma są bowiem bardzo nieczytelne, mają charakter chaotyczny, a ich treść nie wskazuje w żaden sposób na to, jakie są wnioski i żądania strony. Liczne próby uzyskania informacji co do rzeczywistych intencji skarżącego, jakie przeprowadziły organy działające w niniejszej sprawie, pozostawały bez skutku, co doprowadziło w konsekwencji do podjęcia przez Prezydenta błędnych działań, między innymi niewłaściwego zakwalifikowania pisma z dnia 21 października 2015 r. jako zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa, a to prowadziło z kolei do sytuacji, w której skarga W. K. przekazana została Sądowi I instancji z uchybieniem terminu. Działania te, jakkolwiek błędne i nieprawidłowe, wynikały jednak w znacznej mierze z faktu, iż nie istniała możliwość dokładnego ustalenia treści pism strony, zatem nie były one w pełni zawinione przez organ. W tej sytuacji słuszne było odstąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny od wymierzenia Prezydentowi grzywny. Mając na uwadze powyższe i uznając, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi