I SAB/Wa 387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu nr [...] postanawia: odrzucić skargę. P.S. pismem z dnia [...] maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu nr [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej odrzucenie wskazując, że wniosek P.S. o uzupełnienie pouczenia nie wykreował rzeczywistej sprawy administracyjnej. Zdaniem organu było to kolejne żądanie, które miało na celu wygenerowanie następnych wniosków i żądań mających wprawdzie formalna podstawę w przepisach procedury administracyjnej ale nieprowadzących do załatwienia sprawy w rozumieniu przepisów kpa. W ocenie organu ponieważ nie istniała sprawa administracyjna, nie istnieje również bezczynność która mogłaby się stać przedmiotem skargi do Sądu. W związku z brakiem w nadesłanych przez organ aktach administracyjnych wezwania do usunięcia naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wezwał skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, odpisu pisma z dnia [...] maja 2015 r., którym - jak twierdził w skardze- wezwał organ usunięcia naruszenia prawa. Pismo niniejsze zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 13 akt sądowych), natomiast w aktach brak jest odpowiedzi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "ppsa" skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej "kpa". Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżący złożył takie wezwanie przed wniesieniem skargi do Sądu. Brakuje go w nadesłanych przez organ aktach administracyjnych. Natomiast wystosowane do skarżącego przez Sąd pismo, wzywające do nadesłania odpisu tego pismo pozostało bez odpowiedzi. W tej sytuacji uznać należało, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił aby przed złożeniem skargi do Sądu na przewlekle prowadzenie przez SKO postępowania w niniejszej sprawie, wyczerpał tryb przewidziany we wskazanym wcześniej art. 37 kpa. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.