II SA/Po 545/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Rektora Akademii w P. z dnia [...] czerwca 2016r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Rektora Akademii w P. z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...], II. zasądza od Rektora Akademii w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]zł [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rektor decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 10, art. 16, art. 17 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) oraz art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2016 r. nr l.dz. [...] w sprawie domowy udzielenia informacji publicznej Stowarzyszeniu [...]". W uzasadnieniu organ podał, że pismem z dnia 13 maja 2016 r. Stowarzyszenie [...]" złożyło do Rektora - dalej jako "Rektor Akademii" wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci aktualnych umów o stałą obsługę prawną Akademii [...] w P. oraz umów w zakresie jednorazowego zlecenia do prowadzenia konkretnej sprawy, zawartych w 2016 r. z podmiotami świadczącymi pomoc prawną (kancelarie radcowskie, adwokackie, radcowie prawni, adwokaci). Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr l.dz. [...] Rektor [...] odmówił wnioskodawcy udzielania informacji publicznej w zakresie wskazanym powyżej. W związku z otrzymaną decyzją, pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zarzucił Rektorowi Akademii: 1) brak dostatecznego uzasadnienia, dlaczego przedmiotowa informacja nie może zostać udostępniona, 2) brak wystąpienia wyjątkowych przypadków wyłączających jawność umów zawartych pomiędzy podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej a podmiotami wykonującymi obsługę prawną Akademii 3) błąd polegający na wystąpieniu do Kancelarii współpracujących z Akademią o wskazanie istnienia tajemnicy przedsiębiorcy. Ponownie rozpoznając wniosek organ nie zgodził się z takim stanowiskiem argumentując, że .zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r., (I OSK 511/13, LEX nr 1368966): "Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się «tajemnicą», kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie, w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań." Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. (II SAB/Lu 85/13, LEX nr 1313732) wskazał, że: "Dla uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.ip., należy wykazać, że przedsiębiorca podjął niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej w poufności. " Wskazać należy, iż wystąpienie do Kancelarii współpracujących z Akademią [...] o zajęcie stanowiska w sprawie udostępnienia umów zawartych pomiędzy w/w podmiotami nie wskazuje, iż umowy te nie zawierają klauzuli poufności. Zgodnie z przytoczonym powyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego "na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy; materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. " Przedsiębiorca, pomimo zawarcia klauzuli poufności w umowie ma prawo, w odniesieniu do konkretnej sprawy, rezygnacji z przysługującego mu prawa do zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Dlatego też Rektor Akademii zwrócił się do podmiotów zajmujących się obsługą prawną czy wyrażają zgodę na ujawnienie treści umów z nimi zawartych pomimo istnienia klauzuli poufności. Podmioty te nie wyraziły zgody na ujawnienie treści ich umów zawartych z Akademią [...] Tym samym zostały spełnione przesłanki do nieudostępnienia treści umów zawartych pomiędzy Akademią [...] a podmiotami zajmującymi się jej obsługą prawną. Jednocześnie nie sposób się zgodzić z wnioskodawcą, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. nie została dostatecznie uzasadniona. W decyzji tej zostały przedstawione wszystkie okoliczności wraz z wyjaśnieniem, dlaczego przedmiotowa informacja publiczna nie może zostać udostępniona. W zaistniałej sytuacji faktycznej, z uwagi na ograniczenie wynikające z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Rektora [...], działając przez fachowego pełnomocnika złożył Stowarzyszenie [...] wnosząc : I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 czerwca 2016 r. w całości, a nadto na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie decyzji Rektora Akademii [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w całości, wskutek wydania ich z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także wskutek innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; ewentualnie: na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, tj. bez wszystkich wymaganych składników określonych w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 kpa II. zobowiązanie Organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie; III na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości stawki minimalnej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł; Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że żądana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy; art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj.: brak udziału strony, bez jej winy, w postępowaniu przeprowadzonym przez Organ, tj. naruszenie prawa określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy powinna ona zostać uchylona, 2. art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, poprzez zwrócenie się przez Organ do Uczestników o wskazanie czy informacja publiczna objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy, pomimo, że u.d.i.p. takiego trybu nie przewiduje; wydanie jej z naruszeniem prawa, poprzez: niewskazanie w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, tj. nie zawarcie w niej wszystkich składników decyzji wskazanych w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.; niewskazanie przy podpisie decyzji stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, czym naruszono dyspozycję art. 107 § 1 k.p.a.; niewskazanie w zaskarżonej decyzji oznaczenia strony, tj. W., B. i Wspólnicy Kancelaria Adwokacka Spółka Komandytowa, [...] czym naruszono dyspozycję art. 107 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona chociaż nie wszystkie zarzuty są trafne. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718,.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej .Przedmiot tego postępowania szczegółowo reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. 2014.782 ) daleu u.o.d.ip Żądane przez skarżącego informacje zmierzające do poznania treści stałych umów o obsługę prawną oraz umów w zakresie jednorazowego zlecenia do prowadzenia konkretnej sprawy , które w 2016 r. były zawierane przez Rektora Akademii [...] mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania majątku publicznego przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 u.f.p. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt II SA/Gd 828/13, LEX nr 1470199). Organ nie kwestionuje tego faktu i przyznaje, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ – Rektor Akademii [...] – mógł odmówić udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę interesu przedsiębiorcy. Argumentacja organu, że taka sytuacja występuje jest nieprzekonywająca ponieważ jest niekompletna i sąd nie może dokonać jej weryfikacji. Zgodnie zaś z art. 133 p.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że akta muszą być tak skompletowane aby zawierały wszystkie dowody i dokumenty, które były brane pod rozwagę przy wydawaniu decyzji. Z treści decyzji odmawiającej wynika, że organ odmówił udzielenia informacji publicznej kierując się pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. dwóch Kancelarii Prawnych zajmujących się obsługa prawną Akademii [...] które nie wyraziły zgody na udostępnienie treści umów zawartych pomiędzy Kancelariami a Akademią ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd nie zapoznał się z treścią tegoż pisma trudno więc ustalić jakimi motywami kierował się podmiot zastrzegając klauzulę poufności . Sąd nie wzywał do uzupełnienia tych danych jak również nie widział potrzeby zapoznawania się z treścią zawartych umów ze względów wskazanych poniżej. W ocenie Sąd na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia przepisu art. 5 ust.2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Art. 5. ust. 1cyt.ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z ust.2.art.5 prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przesłanką wyłączającą dostęp do informacji publicznej jest, zgodnie z art. 5 ust.2 u.d.i.p. tajemnica przedsiębiorcy. Pojęcie to wywodzi się z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503, ze zm.), który stanowi, że tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W orzecznictwie wskazuje się, że tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa) (wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1483/13; podobnie wyroki: NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 193/13, WSA w Warszawie: z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 622/14, z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 690/14). Tajemnica przedsiębiorcy w istocie zawiera się w tajemnicy przedsiębiorstwa, a jedyna różnica polega na złagodzeniu wymogów formalnych tajemnicy poprzez brak konieczności wystąpienia przesłanki jej gospodarczego znaczenia dla przedsiębiorcy. Tak rozumiana tajemnica przedsiębiorcy zawiera dwa elementy: materialny (np. (szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13; podobnie wyroki: WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1450/13, WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 542/13). Na definicję tajemnicy przedsiębiorcy składają się więc dwa elementy: materialny i formalny. Element materialny dotyczy danych o charakterze technicznym lub handlowym, których ujawnienie mogłoby pogorszyć położenie przedsiębiorcy na rynku. Z kolei element formalny oznacza, że przedsiębiorca w sposób niebudząoy wątpliwości wyraził wolę utajnienia danych technicznych lub handlowych, ponieważ w ramach sądowoadministracyjnej kontroli odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji z uwagi na powołane wyżej tajemnice konieczne jest zatem badanie przesłanek materialnych i formalnych tajemnicy przedsiębiorcy. W okolicznościach niniejszej sprawy organ odmawiając udzielenia informacji publicznej powołał się i istnienie przesłanki formalnej. Oprócz faktu ,że Sąd orzekający nie mógł tego zweryfikować bo pisma w nadesłanych aktach nie było , to istotniejszy jest iż samo powołanie się na zastrzeżenie tajemnicy przez kontrahenta zobowiązanego podmiotu nie jest wystarczające. Zobowiązany do udostępnienia informacji organ bez dołożenia należytej staranności i przyjął za trafne wypowiedzi podmiotów którym zleca obsługę prawną, że informacje o treści umów stanowią tajemnicę. Nie wystarczy ogólnikowe wskazanie, iż dane zawarte w umowach zawierają tajemnicę przedsiębiorcy (wyrok NSA z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2631/13; podobnie wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3076/12). Organ zobligowany do udostępnienia informacji publicznej powinien skontrolować istnienie obu elementów, oceniając, czy informacje objęte klauzulą "tajemnica przedsiębiorcy" zawierają się w tym zakresie. Sąd nie można w tym przypadku poprzestać na stwierdzeniu, że utajnienie informacji powoduje sam w sobie brak możliwości jej udostępnienia. W ramach kontroli Sąd powinien posiadać całość dokumentacji pozwalającej na rzeczywiste zbadanie przesłanek objęcia danej informacji klauzulą tajemnicy przedsiębiorcy (wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., o sygn. akt: I OSK 193/13, I OSK 195/13). Sąd wyraża więc ocenę, że brak w zaskarżonej decyzji wykazania, jakie dane o charakterze technicznym lub handlowym, które gdyby zostały ujawnione mogłyby pogorszyć położenie przedsiębiorstwa . Sąd orzekający kierując się poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stoi na stanowisku, że nie można jednak poprzestawać jedynie na zbadaniu przesłanek materialnych i formalnych tej tajemnicy, ale również uwzględnić konstytucyjną zasadę proporcjonalności i wynikającą z art.. 7 k.p.a., zasadę ważenia interesów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2014, nr 1, s. 23). - stwierdza że, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie uchylenia decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej objętej klauzulą tajemnicy przedsiębiorcy, nie może koncentrować się tylko na kwestii istnienia przesłanek omawianego rodzaju tajemnicy, ale powinien również rozważyć, na ile interes publiczny może przeważyć na interesem przedsiębiorcy, który postanowił, że dana informacja nie może zostać ujawniona. Próba takiego wyważenia znalazła się w zdaniu odrębnym złożonym do wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2810/13. Sąd orzekający podzielając ten pogląd wskazuje, że to nie kwestia nieujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa jest ważna, jako wyłączająca informację publicznej ale informacja publiczna, dotycząca wydatkowania środków publicznych jakimi dysponuje organ . Innymi słowy Rektor [...] wydatkujący środki publicznej jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej co do tego jak środki publiczne wydatkuje. W sprawie istotnym jest więc przede wszystkim problem kontroli wydatkowania środków publicznych, który powinien mieć decydujące znaczenie dla kontroli zgodności z prawem objęcia żądanych informacji klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa. Wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę ,że zwrócenie się przez Rektora do podmiotów świadczących pomoc prawną miało na celu uzyskanie informacji czy podmioty te zrezygnowały z przysługującego im prawa czy nadal mają wole utajnienia informacji jest nowa okolicznością, która nie znajduje odzwierciedlenia w podjętej decyzji. Podobnie dalsze wyjaśnienie organu, że dla podmiotów zajmujących się obsługa prawną wartością gospodarczą stanowi szczegółowy opis wykonywanych przez nich usług, a także koszt tych usług, a wartości te mają istotne znaczenie gospodarcze w uwagi na wysoką konkurencję na rynku usług prawniczych. Natomiast nietrafny jest zarzut naruszenia art. 107 §1 kpa poprzez niewskazanie przy podpisie decyzji stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Organem upoważnionym do reprezentacji Akademii [...] jest Rektor tej uczelni, a z treści decyzji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że to właśnie rektor jako organ decyzje wydał i podpisał. Natomiast formułowanie zarzutu naruszenia art. 16 ust.2 ustawy o dostępie informacji poprzez niewskazanie nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej jest przedwczesne jeśli zważyć, że organ ponownie będzie musiał ocenić i rozważyć możliwość udostępnienia żądanych informacji. Ponownie rozpoznając sprawę organ będąc związany zawartymi powyżej wskazaniami chcąc odmówić udostępnienia żądanej informacji wyraźnie wskaże, opisze i nazwie ,która to informacja ma charakter tajemnicy przedsiębiorcy oraz dokona rozważenia czy z racji, że w istocie chodzi o dostęp do informacji jak są wydatkowane środki publiczne, interes Kancelarii prawnej obsługującej organ, która chce utajnić swoje informacje przeważa nad interesem publicznym pozwalającym zapoznać się jak środki publiczne są wydatkowane. Niewystarczająca w tym zakresie jest kontrola ograniczona jedynie do prawidłowości nadania klauzuli tajemnicy przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy jak każda tajemnica ,ustawowo chroniona, ma charakter obiektywny, nie można jej subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby- z istoty rzeczy nie będą zainteresowane ujawnieniem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazać jednak należy, że podmiot, który wchodzi w relacje z drugim podmiotem korzystającym z finansów publicznych musi liczyć się z faktem, że informacja o charakterze wzajemnych relacji może podlegać publicznemu udostępnieniu. Jak sąd wyżej uzasadnił zasadą jest udostępnianie informacji publicznej przez podmioty do tego zobowiązane, a wszelkie wyjątki od tej zasady muszą być bardzo szczegółowo uzasadnione i w żadnym razie nie mogą być interpretowane szeroko. Reasumując skarga jest zasadna wobec naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 5 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną jego wykładnie co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit.a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a