II SA/Wa 1093/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant specjalista spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego - oddala skargę - Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2016 r. o obniżeniu [...] D. R. z dniem [...] kwietnia 2016 r. dodatku funkcyjnego do kwoty 2.300 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał co następuje: Organ pierwszej instancji obniżył policjantowi dodatek funkcyjny na podstawie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.). Rozstrzygnięciu temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie ustalono, iż rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. mianował [...] D. R. na stanowisko zastępcy [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w S. ustalając, z uwzględnieniem przywołanej regulacji, wysokość dodatku funkcyjnego na 1.400 zł. Następnie dodatek ten był podwyższany: w 2013 r. do kwoty 1.450 zł., w 2014 r. do kwoty 1.550 zł., z kolei rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. policjantowi podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 1.700 zł. Ponadto policjantowi podwyższano dodatek funkcyjny m.in. na czas określony: od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r. do kwoty 2.000 zł., od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. do kwoty 2.170 zł., od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] listopada 2013 r. do kwoty 1.950 zł., od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. do kwoty 2.150 zł. oraz od dnia [...] czerwca 2015 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. do kwoty 1950 zł. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. podwyższył policjantce dodatek funkcyjny od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 2.550 złotych miesięcznie. Organy obu instancji w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć wskazały, iż z rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że podwyższenie policjantowi dodatku funkcyjnego z dniem [...] marca 2016 r. zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z uzasadnienia powołanego rozkazu personalnego. W szczególności brak jest racjonalnych podstaw do uznania, że przy niezmienionej randze zajmowanego stanowiska służbowego, zakresie ponoszonej odpowiedzialności i poziomie posiadanych przez wymienionego policjanta kwalifikacji zawodowych, dokonana po raz kolejny w okresie około sześciu miesięcy (od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r.) ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych stanowiła wyłączną przesłankę ustalenia dodatku funkcyjnego w wysokości 2.550 złotych miesięcznie, a więc w kwocie o 850 złotych wyższej niż dotychczas należna na stanowisku zastępcy [...] Laboratorium Kryminalistycznego KWP w S. Twierdzenie o istnieniu innych, niewymienionych w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r., przesłanek dokonania omawianej podwyżki dodatku funkcyjnego i niewskazanych w rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatkowo znajduje potwierdzenie w fakcie, że w okresie od dnia mianowania, tj. dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. wysoka ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, na którą powoływano się w kolejnych rozkazach personalnych o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, stanowiła przesłankę podwyższenia policjantowi danego dodatku o łączną kwotę 300 złotych miesięcznie. Należy zauważyć, że kwota 2.550 zł odbiega też od kwot, do których uprzednio podwyższano policjantowi dodatek funkcyjny na czas określony (2.000 zł., 2.170 zł., 1.950 zł., 2.050 zł.). Brak jest również przesłanek przemawiających za uznaniem, iż w rzeczywistości doszło do planowanego zwiększenia liczby realizowanych zadań i czynności służbowych policjantki, o których mowa w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie negując wysokiej oceny wywiązywania się przez [...] D. R. z obowiązków oraz realizacji przez nią zadań i czynności służbowych, brak jest przesłanek uzasadniających dalsze utrzymywanie policjantce dodatku funkcyjnego w kwocie 2.550 zł. i dlatego zasadne było jego obniżenie z dniem [...] kwietnia 2016 r. do kwoty 2.300 zł. Uzasadniając obecną wysokość dodatku funkcyjnego (2.300 zł.) organ wskazał na wysoką ocenę służby policjanta i podkreślił, iż obecnie przyznana kwota jest należnego policjantowi na zajmowanym stanowisku zastępcy [...] Wydziału Kontroli KWP w S. dodatku funkcyjnego jest o 600 złotych wyższa, niż przysługująca przed dniem [...] marca 2016 r. Organ dokonał omówienia przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i podkreślił, iż rozstrzygnięcie opiera się na treści ust. 7 tego przepisu. Daje on możliwość obniżenia dodatku funkcyjnego w razie zmiany obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, uzasadniających przyznanie dodatku w dotychczasowej wysokości. W ocenie organu pierwszej instancji, która została w całości podzielona przez Komendanta Głównego Policji, w niniejszej sprawie ustały okoliczności, które wcześniej uzasadniały przyznanie dodatku w dotychczasowej wysokości, to jest w wysokości ustalonej rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Główny Policji wskazał także na uprawnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do podejmowania wszelkich decyzji z zakresu spraw osobowych, przyznanych przez przepisy prawa i na swobodę w ocenie służby policjanta. Polemizując z zarzutami odwołania Komendant Główny Policji wskazał na ich niezasadność. W jego ocenie brak jest w kwestionowanym rozkazie personalnym naruszenia przepisów § 8 ust.7 omawianego wyżej rozporządzenia oraz naruszenia przepisów art. 6, art. 7 , art. 9, art. 77 z wz. art. 80 Kpa. D. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w której wyżej opisanemu rozstrzygnięciu Komendanta Głównego Policji zarzucił: naruszenie norm prawa materialnego - poprzez błędne zastosowanie § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat. od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego; rażące naruszenie norm prawa procesowego, tj.: a) art. 6 Kpa - poprzez naruszenie zasady praworządności, nakazującej organom administracji publicznej działanie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa; tymczasem błędne zastosowanie § 8 ust. 7 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. skutkowało wprowadzeniem do obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej; b) art. 7 Kpa - poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony; c) art. 8 Kpa - poprzez tolerowanie stanu, w którym Komendant Wojewódzki Policji w S. zaniechał przeprowadzenia postępowania administracyjnego i poprzestał na wydaniu i doręczeniu stronie spornego rozkazu personalnego (w dodatku negatywnie oddziałującego na sferę przyznanych wcześniej uprawnień poprzez obniżenie należnego uposażenia), co w istotnym stopniu naruszyło jej zaufanie do organów władzy publicznej obu instancji; d) art. 9 Kpa - poprzez tolerowanie stanu, w którym Komendant Wojewódzki Policji w S. w ogóle zaniechał realizacji obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; e) art. 10 § 1 Kpa - poprzez tolerowanie stanu, w którym Komendant Wojewódzki Policji w S. uchybił zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, między innymi poprzez nie zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania, jak również pozbawienie jej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co niewątpliwie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia (organy obu instancji de facto w ogóle nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania dowodowego, poprzedzającego wydanie spornych rozkazów personalnych); f) art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7Kpa - poprzez tolerowanie stanu, w którym Komendant Wojewódzki Policji w S. zaniechał wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a także nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji doprowadziło do rozstrzygnięć nie znajdujących oparcia w stanie faktycznym sprawy; g) art. 107 § 3 Kpa - poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek oraz wyczerpującego uzasadnienia dowodów, na których organ oparł swoją decyzję oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom; h) art. 108 § 1 Kpa - poprzez zaniechanie wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej przyczyny uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność utrzymania nadanego przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi D. R. nadmieniła, iż obniżając dodatek funkcyjny organ nie dokonywał żadnej oceny ani analizy wywiązywania się policjanta z zadań w szczególności w rozumieniu § 8 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 wyżej cytowanego rozporządzenia. Wydany w dniu [...] marca 2016 r. rozkaz i zaskarżony rozkaz Komendanta Głównego Policji noszą cechy dowolności, zaś strona nie miała możliwości czynnego udziału w sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Zaznaczył, że przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nie wydano również oficjalnej oceny służbowej. Uzasadnienie dla podwyższenia dodatku funkcyjnego wynikało jedynie z treści tego rozkazu personalnego. Jedyną istotną okolicznością, która miała miejsce w dacie wydawania tego rozkazu personalnego był fakt, iż do organu wpłynął raport policjantki o zwolnienie jej ze służby z dniem [...] kwietnia 2016 r. Jest to jedyna istotna okoliczność, która miała miejsce w tym okresie. Organ podkreślił prawidłowość zastosowania w zaskarżonym rozkazie § 8 ust. 7 rozporządzenia. Przepis ów należy interpretować w oparciu o związek z ust. 4 i ust. 5 pkt 1 w/w jednostki redakcyjnej. Umiejscowienie przepisów o podwyższaniu dodatku funkcyjnego i przepisów o jego obniżaniu w jednym paragrafie musi prowadzić do wniosku, że prawidłowa wykładnia powinna uwzględnić nierozerwalne związki normatywne pomiędzy nimi. Innymi słowy, dokonując interpretacji § 8 ust. 7 rozporządzenia należy poza regułami wykładni językowej odwołać się również do zasad wykładni funkcjonalnej oraz systemowej i uwzględnić przy podwyższeniu dodatku konglomerat okoliczności. Przełożony służbowy jeśli dojdzie do wniosku, że uległy zmianie okoliczności, które przemawiały za podwyższeniem dodatku funkcyjnego lub wystąpiły inne znaczące fakty, może w każdej chwili dodatek ten obniżyć, chociażby ze względu na określenie nieodległej daty zwolnienia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy uzupełnić okoliczności sprawy o istotne dane, które wynikają z akt osobowych skarżącego a nie znalazły się w treści uzasadnienia zaskarżonych rozkazów personalnych oraz w treści skargi. Otóż skarżąca złożyła raport o zwolnienie jej ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. podwyższono skarżącej dodatek funkcyjny do kwoty 2.550 zł. miesięcznie od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. i następnie rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. zwolniono ją ze służby, zgodnie z jego żądaniem z dniem [...] kwietnia 2016 r. Oba te rozkazy stały się prawomocne i zostały wykonane. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. dodatek funkcyjny został skarżącej obniżony z kwoty 2.550 zł. do kwoty 2.300 zł. od dnia [...] kwietnia 2016 r., zaś w dniu [...] kwietnia 2016 r. Komendant Główny Policji wydał zaskarżony niniejszą skargą rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozstrzygniecie z dnia [...] marca 2016 r. W niniejszej sprawie istotne jest wydanie ostatecznego rozkazu personalnego (tu rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.) w sprawie kształtowania dodatku funkcyjnego skarżącej w trakcie trwania jej służby w Policji. Prawo od kształtowania uposażenia policjanta, w tym także dodatku funkcyjnego, zgodnie z treścią art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) wygasa bowiem wraz z zakończeniem służby w Policji. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Wysokość dodatku funkcyjnego policjanta kształtowana jest przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wydaje w tym zakresie decyzje administracyjne, przy czym zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego jest dokonywana przez jego podwyższenie lub obniżenie, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową jego wysokość, co wynika wprost z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236). Przełożony w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 rozporządzenia, może podwyższyć lub obniżać przedmiotowy dodatek. Dla prawidłowości rozpoznania niniejszej sprawy należy dokonać analizy przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Przepis ten reguluje zasady przyznawania (podwyższania i obniżania) dodatku funkcyjnego funkcjonariuszom Policji. Jak stanowi ust. 1 przepisu dodatek ten może być przyznany jedynie policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Kolejne dwa ustępy określają kategorię dodatku (I, II, III) oraz stanowiska uprawniające do tego dodatku, określone z kolei w załączniku do rozporządzenia. Ustęp 4 uszczegóławia w skali procentowej wysokość dodatku wskazanego w kategoriach, w zależności od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej oraz kwalifikacji zawodowych policjanta. Z kolei w ust. 5 zawarto możliwość kształtowania wysokości dodatku w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań służbowych. Przepis ten umożliwia także podwyższanie jak i obniżanie dodatku na stałe lub czasowo ustalając górne granice obniżenia do 30 % otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 8. Ust. 6 zawiera gwarancje ochronną dla policjanta przed ponownym obniżeniem dodatku, ustanawiając 6 miesięczny okres umożliwiający dokonanie ponownej oceny i w rezultacie umożliwiający ewentualne ponowne obniżenie dodatku dopiero po tym terminie. W ust. 7 uregulowano zasady obniżania dodatku także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby, bądź ustania innych przesłanek, uzasadniających przyznawanie dodatku w dotychczasowej wysokości. W ust. 8 uregulowano granice % obniżania dodatków w przypadkach istotnych zastrzeżeń świadczących o nagannym wykonywaniu służby (naruszenie dyscypliny służbowej, potwierdzone w opinii niewywiązywanie się z obowiązków albo stwierdzona w niej nieprzydatność policjanta na zajmowanym stanowisku w okresie służby przygotowawczej. Analiza powyższego przepisu pozwala uznać, iż z jednej strony wysokość dodatku funkcyjnego jest uznaniowa i zależy od przełożonego, jednakże uznanie to nie nosi cech dowolności a jest wyraźnie ograniczone poprzez wyrażone w kolejnych ustępach omawianego przepisu konkretne przesłanki, wyznaczające granice tego uznania. Takie rozumienie sposobu kształtowania wysokości dodatku funkcyjnego mieści się z jednej strony w granicach "imperium" przyznanego przełożonemu danego funkcjonariusza (tu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji), stanowiącym między innymi prawo do kształtowania polityki kadrowej w podległej mu jednostce i wpływania na jakość zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy mu podległych i jednocześnie pełniących w tej jednostce istotne funkcje kierownicze. Z drugie zaś strony przepisy § 8 stanowią o pewnych regulaminowych zasadach kształtowania tego dodatku, o czym wspomniano wyżej. W niniejszej sprawie podstawą do obniżenia skarżącemu dodatku służbowego był przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia a ściślej, zawarta w nim możliwość zmiany dodatku służbowego w związku z ustaniem innych przesłanek uzasadniających jego przyznanie w dotychczasowej wysokości. Wyjaśnienia wymaga jak należy rozumieć zawarte w tym przepisie sformułowanie "innych przesłanek". Pojęcie to odnosi się do innych, czyli do nieujętych w tym ustępie oraz w pozostałych ustępach przepisu § 8 przesłanek, które wcześniej legły u podstaw uzasadniających przyznanie dodatku funkcyjnego w określonej wysokości, a obecnie już nie występują. Zatem będą to inne niż określone w ust. 4 albo 5 przyczyny warunkujące przyznanie poprzedniego dodatku w określonej wysokości. Za takim rozumieniem możliwości kształtowania przez przełożonego (tu Komendanta Wojewódzkiego Policji) dodatków funkcyjnych przemawia wcześniej wskazane uprawnienia wynikające w tzw. "imperium" - kształtowania polityki kadrowej, polityki wynagradzania, oraz wynikające z granic możliwości budżetowej danej jednostki, jak i z powierzonych zadań i sposobu ich realizacji. Gdyby przełożonego pozbawić możliwości kształtowania polityki kadrowej i polityki wynagradzania, to dodatek funkcyjny stał by się jedynie dodatkiem ściśle regulaminowym. Rozumowanie takie było by sprzeczne z istotą dodatku funkcyjnego. Dodatek ten łączący w sobie cechy regulaminowe z uznaniowymi, co wprost wynika z analizy wszystkich postanowień § 8 rozporządzenia i co zostało dowiedzione wyżej. Powyższe oznacza, że przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest wyłącznie zakres dokonanego przez organ uznania w ramach norm § 8 rozporządzenia oraz zastosowana przez organ argumentacja, uzasadniająca aktualną wysokość dodatku. W szczególności, w kontroli tej sąd administracyjny nie może wpływać na politykę kadrowa i płacową organu, albowiem wykracza to poza granice jego kontroli. Kontrola sadu administracyjnego jest sprowadzona jedynie do kontroli legalności rozstrzygnięcia, co wynika nadto z treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Dla właściwego rozumienia przepisu § 8 ust. 7 rozporządzenia, zwłaszcza w jego części dotyczącej możliwość zmiany dodatku służbowego w związku z ustaniem innych przesłanek uzasadniających jego uprzednie przyznanie w dotychczasowej wysokości, niezbędne jest także dokonanie porównania przez przełożonego argumentacji uzasadniającej wcześniej przyznany dodatek, zwłaszcza w aspekcie czy nadal są aktualne przesłanki warunkujące jego uprzednie przyznanie. W niniejszej spawie przesłanek warunkujących uprzednie przyznanie dodatku funkcyjnego należało upatrywać w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. w uzasadnieniu swojego rozkazu z dnia [...] marca 2016 r. o obniżeniu dodatku funkcyjnego, odniósł się do uzasadnienia poprzedniego rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. Odniesienia takiego dokonał także Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zważyć w tym aspekcie spawy należy, iż w uzasadnienie rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. nie odwołuje się do konkretnego zwiększenia obowiązków ani do konkretnej zmiany ich zakresu czy zmiany zadań. Zatem w istocie w uzasadnieniu tym brak odwołania się do konkretnych przesłanek wskazanych w § 8 w ust. 4 albo ust. 5 rozporządzenia i warunkujących zmianę wysokości dodatku funkcyjnego. Wskazano tu jedynie na wysoką ocenę realizacji zadań policjanta. Zaznaczyć należy, iż oceną taką policjant cieszy się od dawna. W szczególności okoliczność tę podkreślano także w poprzednich rozkazach warunkujących bieżące kształtowanie dodatku funkcyjnego skarżącej na stanowisku zastępcy [...] Laboratorium Kryminalistycznego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. Z kolei Komendant Wojewódzki Policji w S. (i później Komendant Główny Policji), uzasadniając dlaczego dokonał obniżenia dodatku funkcyjnego, wyraźnie wskazuje na nieustannie wysoką ocenę skarżącej jako policjanta, która jednak w ich mniemaniach nie uzasadnia otrzymywania nadal dodatku funkcyjnego w wysokości wskazanej w rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. Argumentację tą organ wzmacnia, odwołując się do dotychczasowych wysokości ostatnio otrzymywanych przez skarżącą dodatku funkcyjnego na niezmienionym stanowisku oraz do średnich wysokości dodatku funkcyjnego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. (wskazano tu na wysokość tego dodatku na przestrzeni kilku lat pełnienia przez skarżącej funkcji zastępcy [...] Laboratorium Kryminalistycznego) i konstatuje, iż przyznany rozkazem z dnia [...] marca 2016 r. dodatek funkcyjny i tak należy do wyższych dodatków i jest wyższy niż ten, który obowiązywał wcześniej, przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. Zatem, pomijając zagadnienia krytyczne co do uzasadnienia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r. wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy rozkazu, istotą obniżenia wysokości dodatku funkcyjnego rozkazem z dnia[...] marca 2016 r. było "ustanie innych przesłanek", do których odwołuje się § 8 ust. 7 rozporządzenia. Chodzi tu konkretnie o ustaniu dalszego podzielania przez obecnego przełożonego zasadności otrzymywania przez policjanta dodatku w wysokości 2.550 zł. po dniu 1 kwietnia 2016 r. W ocenie obecnego przełożonego, przy uwzględnieniu nadal dobrej opinii o funkcjonariuszu i przy uwzględnieniu wysokości wcześniej (przed dniem [...] lutego 2016 r.) przyznawanego D. R. dodatku na niezmienionym stanowisku służbowym oraz przy uwzględnieniu średniej wysokości dodatków funkcyjnych w Komedzie Wojewódzkiej Policji – dodatek ten powinien obecnie wynosić 2.300 zł. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższa argumentacje wypełnia treść normy § 8 ust. 7 rozporządzenia w zakresie możliwość zmiany dodatku służbowego w związku z ustaniem innych przesłanek uzasadniających jego przyznanie w dotychczasowej wysokości. Nadto w niniejszej sprawie brak jest naruszenia przez organy obu instancji innych postanowień § 8 rozporządzenia, dotyczących ograniczeń w kształtowaniu przez przełożonego wysokości dodatku funkcyjnego jak np. zakaz kolejnej obniżki tego dodatku (ust. 6), czy % albo kwotowe ograniczenia w kształtowaniu jego wysokości np. ust. 4, czy ust. 5 pkt 2). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dla ustalenia dodatku funkcyjnego, w ramach uprawnień wynikających z § 8 ust. 7 rozporządzenia, zwłaszcza w zakresie możliwość zmiany dodatku służbowego w związku z ustaniem innych przesłanek uzasadniających jego uprzednie przyznanie w dotychczasowej wysokości, wystarczające jest jedynie wykazanie dlaczego przesłanki takie ustały. W niniejszej sprawie oba organy wykazały z jakich powodów obecnie nie akceptują dodatku funkcyjnego w poprzedniej wysokości (o czym wyżej) i taka argumentacja jest w tego typu sprawach wystarczająca, zwłaszcza iż rozkazy personalne w zakresie kształtowania dodatku funkcyjnego nie powinny być nadmiernie rozbudowane i winny odnosić się jedynie do istotnych przesłanek warunkujących wysokość przyznawania tego dodatku. Dlatego nie można podzielić zasadności skargi donośnie naruszenia przez organ normy § 8 ust. 7 rozporządzenia (pierwszy zarzut skargi). Zaskarżony oraz utrzymany im w mocy rozkaz personalny nie naruszają również zapisów § 8 ust. 4 i 5, albowiem są oparte na "ustaniu innych przesłankach" wskazanych w § 8 ust. 7 rozporządzenia, umożliwiających obniżenie dodatku funkcyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także zasadności pozostałych zarzutów skargi. Kwestionowany rozkaz personalny został wydany w oparciu o konkretnie wskazany przepis obowiązującego prawa, czyli zgodnie z art. 6 Kpa. Organ nie naruszył także art. 7 Kpa albowiem przyznany dodatek mieścił się i tak w górnej wysokości takich dodatków w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S., dlatego nie można podzielić zarzutu o rażącym naruszeniu interesu strony. Takie rozumienie normy § 8 ust. 7 rozporządzenia, jak przedstawiono w skardze, w ogóle uniemożliwiało by obniżania funkcjonariuszowi dodatku funkcyjnego poza wypadkami przewidzianymi w ust. 8 i prowadziło by do uznania instytucji tego dodatku za dodatek czysto regulaminowy bez elementów uznaniowych. Organ wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na przesłanki, którymi się kierował, powyższe wskazuje zatem na wypełnienie normy art. 8 Kpa Trudno także podzielić zasadność zarzutu wskazującego na naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 Kpa, albowiem skarżąca nie wykazała w czym konkretnie, w zakresie uprawnień strony został pozbawiony i co chciał zaprezentować organowi w trakcie postepowania co z kolei mogło by zmienić osąd organu w niniejszej sprawie. Zważywszy, iż organ w rozpatrywaniu niniejszej sprawy bazował na tym samym materiale dowodowym co podczas wydania rozkazu personalnego z dnia 17 lutego 2016 r. i którego to materiału wówczas skarżąca nie kwestionowała w ogóle, trudno podzielić zasadność zarzutów skargi, wskazujących na naruszenie art. 77, art. 80 Kpa. Zaskarżone rozstrzygnięcia zawierają także uzasadnienie, wskazujące dlaczego zapadło takie a nie inne rozstrzygniecie, brak zatem podstaw do zarzucania organowi naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Opatrzenie rozkazu z dnia [...] marca 2016 r. w rygor natychmiastowej wykonalności, miało swoje uzasadnienie w zachowaniu dyscypliny budżetowej jednostki, czyli interesu publicznego, ponieważ istota rozkazu odnosiła się do zagadnień finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa natomiast niewłaściwe proporcje uzasadnienia obu kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć. Organy obu instancji zbytnio eksponują wadliwe, w ich ocenie, przyznanie wysokości dodatku funkcyjnego w poprzednim rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. w zakresie argumentacji zawartej w tym rozkazie. Taka argumentacja jest zbędna, albowiem w żaden sposób nie wpływa na pozostawanie krytykowanego rozkazu w obrocie prawnym i nadto narusza prawa ówczesnego przełożonego do uznaniowo-regulaminowego kształtowania dodatku funkcyjnego. Nadto taka argumentacja, zwłaszcza iż jest podnoszona w większej części obu uzasadnień, czyni uzasadnienia te mało czytelnymi i przesłania istotne i wskazane przez organy obu instancji przesłanki podjętych rozstrzygnięć z dnia [...] marca 2016 r. i z dnia [...] kwietnia 2016 r. Reasumując, kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu z dnia [...] marca 2016 r., dokonana w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie daje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy obu instancji prawa materialnego, ani prawa procesowego, które mogłoby skutkować stwierdzenia nieważności tych rozstrzygnięć, albo ich uchyleniem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.