II OSK 996/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 761/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i odmowy, we wznowionym postępowaniu, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiat stalowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 761/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i odmowy, we wznowionym postępowaniu, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiat stalowych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 474 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją Starosty Oleśnickiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 150 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 5 w zw. z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, uchylono decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2013 r., zmienioną decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., oraz odmówiono [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę wiat stalowych na działce nr ewid. [...],[...] w M. Na skutek odwołania wniesionego przez inwestora decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zasadnie wznowiono z urzędu postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...], zmienioną decyzją tego organu nr [...], albowiem zaszła podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zaś stwierdzenie, że podstawa wzruszenia wystąpiła, uzasadnia z kolei przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej kontrolowaną w toku wznowionego postępowania decyzją administracyjną. Rozstrzygając sprawę ponownie organ uznał, że planowana inwestycja nie jest zgoda z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia 30 stycznia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w M. i w K. w części obejmującej obszar miasta M. i K. pod M. (Dz.Urz. Woj. Doln. Nr 62, poz. 1387 ze zm.). Podstawowym przeznaczeniem terenu obejmującego działkę nr [...] w M. jest teren usług zdrowia – szpital powiatowy. Według art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.) szpitalem jest przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne. Miejscowy plan dopuszcza na tym terenie lądowisko dla helikopterów pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z przepisów szczególnych. Natomiast w projekcie budowlanym inwestycję określono jako budowę wiat stalowych nad istniejącymi urządzeniami spalarni odpadów. Podano, że projektowane obiekty będą pełniły funkcję zadaszeń nad istniejącymi urządzeniami (filtry, zbiorniki) spalarni odpadów medycznych oraz rampą załadunkową. Dalej organ podkreślił, że z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] sierpnia 2014 r., której nieważność stwierdzono decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], nakazującej [...] sp. z o.o. dokonać rozbiórki urządzeń instalacji technicznej spalarni odpadów zamontowanych samowolnie poza obrysem budynku spalarni wynika, że w dniu 19 maja 2014 r. organ nadzoru budowlanego dokonał kontroli na terenie spalarni odpadów medycznych. W trakcie oględzin ustalono, że inwestor posiadał zezwolenie właściwego organu na budowę dwóch wiat stalowych na działce nr [...], natomiast samowolnie dokonał montażu instalacji termicznego unieszkodliwiania odpadów pod wiatami. W związku z tym inwestycję należy uznać jako budowę wiat stalowych na terenie ww. działki, na którym nie dokonano legalnej instalacji urządzeń spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych. Nadto organ wskazał, że przedmiotem działalności [...] sp. z o.o. nie jest działalność lecznicza w rodzaju świadczeń szpitalnych, a jedynie zbieranie, przetwarzanie i unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne. Tym samym zamiar budowlany przewidziany przez ten podmiot na działce nr [...], polegający na budowie wiat stalowych, których przeznaczeniem będzie ochrona instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, a więc mieszczący się w działalności obejmującej gospodarowanie odpadami, jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za taką wykładnią przepisów planu przemawia również okoliczność, że plan miejscowy w sposób niezwykle szczegółowy określa przeznaczenie terenów określonych symbolem A (A1UZ podstawowe: tereny usług zdrowia - szpital powiatowy, dopuszczalne - lądowisko dla helikoptera, A2ZP podstawowe: teren zieleni urządzonej - park leśny stanowiący zaplecze rekreacyjne dla szpitala). Na powyższą decyzję skargę wywiódł inwestor, zarzucając jej naruszenie art. 145 pkt 3 k.p.a., art. 138 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 24 k.p.a. oraz § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szeroko argumentując zasadność swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu pierwszej instancji ją poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy prawidłowo uznały, iż w sprawie zaszła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem "zostało uprawdopodobnione zaistnienie okoliczności nie wymienionych w § 1 art. 24 kpa, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika". Oceniając zaś prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia co do istoty, we wznowionym postępowaniu, Sąd zwrócił uwagę na przedmiot decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Przedmiotem decyzji z dnia [...] września 2013 r., zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę wiat stalowych na działce nr [...]. Dokonując zatem wznowienia postępowania w zakresie tej decyzji organ może procedować jedynie we wskazanym zakresie. Bez znaczenia dla wyniku postępowania pozostają rozważania tak organów jak i skargi w zakresie instalacji technicznej spalarni odpadów. W konsekwencji Sąd uznał, że oba orzekające w sprawie organy uznały, że inwestycja obejmująca wiaty stalowe jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania terenu, bowiem zapisy planu dla działki zainwestowanej stanowią tereny oznaczone symbolem A1UZ, czyli tereny o podstawowym przeznaczeniu "tereny usług zdrowia - szpital powiatowy". Ta okoliczność doprowadziła organy do wniosku, że "budowa wiat stalowych na działce [...]" jest sprzeczna z miejscowym planem, a co za tym idzie nie wypełnia normy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu taka konkluzja, w świetle dotychczas ustalonego stanu faktycznego jest co najmniej przedwczesna. W ocenie Sądu organy nie wskazały i nie rozważyły (w zakresie wszystkich unormowań planu) czy wiaty stalowe o gabarytach wskazanych w projekcie nie mogą się znajdować na działce nr [...] w ramach np. przeznaczenia uzupełniającego terenu. Brak ustaleń organów w tym zakresie powoduje, że kwestionowane decyzje nie mogą pozostać w obrocie prawnym (naruszenie art. 7 k.p.a.). A zatem ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów będzie uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie prawidłowego ustalenia czy inwestycja objęta ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę istotnie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ta przesłanka, w ocenie Sądu, ma bardzo istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jako że badanie zgodności inwestycji z planem jest obowiązkiem ustawowym organu architektoniczno-budowlanego w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Dolnośląski kwestionując go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1. w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez brak wskazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, których naruszenia dopuściły się orzekające w sprawie organy pierwszej i drugiej instancji, a przez to brak wyjaśnienia podstaw prawnych oraz przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest pozbawienie organu jako strony postępowania sądowoadministracyjnego pełnej informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, jak i utrudnienie zarówno polemiki ze stanowiskiem Sądu, jak i kontroli instancyjnej wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w sytuacji gdy orzekające w sprawie organy w sposób rzetelny i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie w sposób prawidłowy zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, w szczególności organy te dokonały wszechstronnej i rzetelnej oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkującej uzasadnionym stwierdzeniem przez orzekające w sprawie organy niezgodności zamierzenia budowlanego z tym planem miejscowym; 2. w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż ocena zgodności inwestycji polegającej na budowie wiat stalowych na działce nr [...] powinna zostać przeprowadzona w oderwaniu od określonego w planie miejscowym przeznaczenia terenu oraz w oderwaniu od celu (funkcji) jaki zamierzenie to ma pełnić wobec istniejącej na tej działce spalarni odpadów. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wskazanego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. organ oświadczył, iż zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor [...] sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za usprawiedliwiony, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem rację ma organ, iż Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w stopniu dostatecznym podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę do uchylenia kontrolowanego orzeczenia wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zasadniczo może to mieć miejsce m.in. w sytuacji gdy sąd nie wskaże i nie wyjaśni podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem oprócz stron jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej, gdy ewentualnie zażąda tego, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, strona postępowania (porównaj: wyrok NSA z 13.01.2016 r. II GSK 847/14 publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). I taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku, jako przyczynę uchylenia decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej, wskazał w sposób lapidarny, iż konkluzja organów w świetle dotychczas ustalonego stanu faktycznego, że budowa wiat stalowych na działce nr [...] jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie nie wypełnia normy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest przedwczesna, a to z tego powodu, iż zdaniem Sądu organy nie rozważyły, czy wiaty te nie mogą znajdować się na przedmiotowej działce w ramach np. przeznaczenia uzupełniającego. Przy czym z treści uzasadnienia nie wynika, z jakich powodów Sąd zajął takie stanowisko. Stanowisko to nie zostało bowiem poparte wymaganymi w tym zakresie rozważaniami, gdy jednocześnie we wstępnej części tego uzasadnienia przedstawiając stan sprawy zamieszczono obszerne wywody, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] września 2013 r., zmienioną następnie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia polegającego na budowie wiat stalowych na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Zauważyć trzeba, że na działce tej znajduje się budynek spalarni odpadów wybudowy legalnie i posiadający pozwolenie na użytkowanie decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Powyższe wynika z twierdzeń skarżącej spółki i załączonej do odpowiedzi na skargę kasacyjną decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Jednocześnie z kontrolowanej w tej sprawie decyzji wynika, że na przedmiotowej działce spółka samowolnie zainstalowała (poza obrysem budynku) instalację termiczną unieszkodliwiania odpadów. W sprawie niesporne jest, iż działka na której posadowione są przedmiotowe wiaty, wg ustaleń miejscowego planu położona jest w jednostce "A" na terenie oznaczonym symbolem "A1UZ", gdzie przeznaczenie podstawowe to: tereny usług zdrowia – szpital powiatowy; na terenie tym dopuszczono lokalizację lądowiska dla helikopterów pod warunkiem spełnienia przepisów szczególnych dla tego rodzaju inwestycji. W ramach tej jednostki "A" mamy jeszcze tereny oznaczone symbolem A2ZP (tereny zieleni) i A3D (ulica dojazdowa). Kolejne regulacje w tym akcie prawa miejscowego dotyczą już innych obszarów podzielonych na jednostki od "B" do "F". W uzasadnieniu kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wojewoda podniósł, iż przeznaczeniem przedmiotowych wiat będzie ochrona instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, które to urządzenia zostały zainstalowane samowolnie. Tym samym, zdaniem organu, zamiar budowy spornych wiat jako ochrony instalacji spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych przed warunkami atmosferycznymi, a więc mieszczący się w ramach działalności obejmującej gospodarowanie odpadami, jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z projektu budowlanego – opisu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wynika, że zaprojektowano dwie wiaty o konstrukcji stalowej. Wiata nr 1 stanowi zadaszenie nad rampą załadunkową, zaś wiatę nr 2 zaprojektowano jako zadaszenie nad elementami instalacji (filtra, zbiorników) utylizacji odpadów – str. 4 projektu budowlanego (taki sam zapis znajduje się w projekcie budowlanym zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] – str. 4). W tej sytuacji rolą Sądu pierwszej instancji, przy kontroli decyzji w niniejszej sprawie, było wyjaśnienie, czy zasadnie organ uznał, że funkcja przedmiotowych wiat sprawia, iż omawiany zamiar ich budowy powoduje, że jest on niezgodny z miejscowym planem czy też ich realizacja opisana w projekcie, wobec przyjęcia prawa miejscowego (uchwała nr V/26/03 Rady Miejskiej w M. z dnia 30 stycznia 2003 r.) już po wybudowaniu i uruchomieniu spalarni miała wyłącznie na celu utrzymanie funkcjonującej spalarni w odpowiednim stanie, a następnie ewentualna ocena, czy taka inwestycja jest zgodna z wskazywanym wyżej miejscowym planem. W niniejszej sprawie takich rozważań zabrakło. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, by Sąd pierwszej instancji analizował projekt zagospodarowania działki pod kątem celu w jakim przedmiotowe wiaty powstały. Ustalenia te winny być skonfrontowane ze stanowiskiem organu, że funkcja wiat stalowych będących przedmiotem zamierzenia wyklucza ich realizację w ramach przeznaczenia terenu w miejscowym planie. Przypomnieć jedynie należy, iż organ pierwszej instancji uznał, że sporne wiaty wraz z instalacją spalarni zamontowaną samowolnie tworzą całość techniczno-użytkową, a zatem stanowią rozbudowę tego zakładu, a w konsekwencji taka inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym na tym terenie prawem miejscowym. Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż uchybienie przez Sąd pierwszej instancji przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkować musiało w tej sprawie uchyleniem zaskarżonego wyroku. Konsekwentnie przyjąć należy, iż zasadnie Wojewoda podniósł, że Sąd pierwszej instancji uchybił także przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., gdyż przedwcześnie wyeliminował z obrotu zarówno decyzję zaskarżoną jak i decyzję ją poprzedzającą z powodu naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie przeprowadzając prawidłowej kontroli legalności kwestionowanych skargą rozstrzygnięć. Jednocześnie z uwagi na przyczynę uchylenia wyroku, tj. wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na tym etapie postępowania niecelowe jest odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 13 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu. Reasumując z powodu zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżony wyrok należy uchylić i przekazać sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Natomiast skoro kwestia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. została przez Sąd pierwszej instancji przesądzona w zaskarżonym wyroku i stanowisko to nie jest kwestionowane skargą kasacyjną, to przy ponownej ocenie legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest rozważenie czy we wznowionym postępowaniu, po uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., możliwa była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, mając na uwadze powyższe rozważania. Dlatego też, rozpoznając skargę kasacyjną w oparciu o normę art. 182 § 2 p.p.s.a na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.