II GZ 517/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2078/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia postanawia postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 4 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2078/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. F. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r., uchylającego postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z [...] maja 2016 r. złożył skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2016 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na zagrożenie poniesieniem olbrzymiej szkody polegającej na konieczności zamknięcia prowadzonej działalności regulowanej bez możliwości odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że ze względu na swój charakter zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego obowiązków, które podlegałyby wykonaniu w sposób dobrowolny bądź też w drodze przymusu państwowego. Jednocześnie WSA zaznaczył, że konieczność zamknięcia działalności regulowanej, na którą powołuje się skarżący, wynikać może z faktu cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności regulowanej w drodze decyzji organu koncesyjnego, a nie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji czy też postanowienia Komendanta Głównego Policji wydanego na skutek rozpatrzenia zażalenia od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2016 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia tj. art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. nr 2016, poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) poprzez błędną jego wykładnię. W ocenie skarżącego Sąd I instancji błędnie stwierdził, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu. Skarżący podniósł, że uchylenie postanowienia o negatywnym zaopiniowaniu wniosku o cofnięcie koncesji otworzyło organowi możliwość (z której skorzystał) do podjęcia kolejnych działań, w tym postanowienia pozytywnie opiniującego cofnięcie koncesji. Powyższe zdaniem skarżącego uzasadnia pogląd, że zaskarżone postanowienie podlegało wykonaniu w sferze prawnej, gdyż spowodowało możliwość wydania innego postanowienia, niekorzystnego dla strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ochroną tymczasową mogą być objęte wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, ze w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia uchylającego postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania jego wykonania. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.