II SA/Gl 727/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję. Wydaną na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 5 stycznia o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta S. cofnął Z. G. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B z powodu stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. nr [...] istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W odwołaniu od tej decyzji Z. G. zakwestionował zasadność orzeczenia lekarskiego na podstawie którego została ona wydana oraz bezterminowe stwierdzenie w tym orzeczeniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stwierdził, że dnia [...] r. wyrokiem sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w S. został skazany za czyn określony w art. 178 § 1 k.k. Wyrokiem tym został też orzeczony zakaz prowadzenia przez niego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Po rozpoznaniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 pkt 2 w zw. z art. 105 Kpa uchyliło powyższą decyzję Prezydenta Miasta S. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W omawianej sprawie zdaniem SKO wystąpiła wyżej wskazana przesłanka bezprzedmiotowości. Należało bowiem wziąć pod uwagę, iż wyrokiem z dnia [...] r. Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt [...]) wobec Z. G. został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Z informacji uzyskanych od organu I instancji wynika przy tym, że uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostały stronie przywrócone. Tym samym orzeczenie o cofnięciu uprawnień z uwagi na przedstawienie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania do kierowania pojazdami jest bezprzedmiotowe, jako że strona owych uprawnień nie posiada. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. Z. G. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz orzeczenie o zwrocie prawa jazdy w zakresie kategorii "B". W uzasadnieniu skargi opisał przebieg postępowania w sprawie, wskazując m.in., iż w/w wyrokiem karnym został skazany za kierowanie w stanie nietrzeźwości (0,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) w dniu [...] r. w S. samochodem osobowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej. Podkreślono, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami było bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy w dacie orzekania takich uprawnień nie posiadał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja ostać się nie mogła albowiem została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, w tym z punktu widzenia mających w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego. W tym też zakresie uzasadnienie decyzji nie odpowiada treści art. 107 § 3 Kpa. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i umarzając postępowanie przed tym organem nie rozważyło SKO w ogóle czy istotnie przestał istnieć przed tym organem przedmiot postępowania w oparciu o treść art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy o kierujących pojazdami, na którym oparta była decyzja tego organu z dnia [...] r., a to w odniesieniu tej regulacji do zakazu prowadzenia pojazdów jako środka karnego orzeczonego w postępowaniu karnym. Powołując się na pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami wyrokiem karnym, SKO w ogóle nie wyjaśniło czy istotnie fakt taki miał miejsce. Na tę okoliczność organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego dowodu. W szczególności w aktach administracyjnych brak jest odpisu wyroku sądu karnego na który SKO się powołało. Należy zatem domniemywać, że ustaleń w tym względzie SKO poczyniło jedynie w oparciu o odwołanie, które pomijając już jego wartość dowodową, jest w tym względzie (gdy chodzi o podstawę skazania i orzeczony środek karny) mało precyzyjne i niepełne. Nie mogło zatem stanowić podstawy dokonywania wiążących ustaleń. Już tylko z tego powodu decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Nawet gdyby jednak przyjąć, że istotnie wyrokiem karnym z dnia [...] r. wymierzono skarżącemu środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres jednego roku, to należało rozważyć w jakiej relacji pozostaje ta okoliczność do obowiązku cofnięcia skarżącemu uprawnień na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy o kierujących pojazdami. W oparciu o ten przepis uprawnienia są cofane z uwagi na zupełnie inną przyczynę niż ta, która stanowi podstawę orzeczenia środka karnego w postępowaniu karnym, mianowicie z uwagi na stwierdzenie ostatecznym orzeczeniem lekarskim uprawnionej placówki społecznej służby zdrowia, przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Następuje to przy tym, w odróżnieniu od zakazu orzeczonego jako środek karny (co do zasady), bezterminowo. Z uwagi na te zasadnicze różnice co do podstawy prawnej, powodów i czasookresu pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami Sąd nie podziela stanowiska SKO, że bezprzedmiotowe jest w takiej sytuacji orzekanie w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy o kierujących pojazdami. Za stanowiskiem Sądu przemawia też jednoznacznie treść art. 103 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy, zgodnie z którą starosta ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami również w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, co następuje w postępowaniu karnym. W odniesieniu do treści skargi należy stwierdzić, że z przedstawionych sądowi akt administracyjnych nie wynika aby podstawą pozbawienia skarżącego przez Prezydenta Miasta S. uprawnień do kierowania pojazdami, miało być jakieś niekorzystne dla niego orzeczenie psychologiczne. Nadto należy skarżącemu wyjaśnić, że w świetle utrwalonego i jednolitego orzecznictwa organy orzekające i sąd administracyjny są związane w takich sprawach ostatecznymi (od których nie przysługuje żadem środek odwoławczy) orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez uprawnione do tego placówki społecznej służby zdrowia. Taki charakter posiada zaś orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...], na które powołał się w swojej decyzji Prezydent Miasta S. Trafność tego orzeczenia skarżący mógł kwestionować jedynie przez złożenie w terminie 14 dni od jego otrzymania wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego przez odpowiedni instytut jako placówkę orzeczniczą wyższego stopnia. O uprawnieniu tym skarżący był przy doręczaniu mu w/w orzeczenia lekarskiego pouczony, ale z tego uprawnienia nie skorzystał. Z powyższych względów Sąd nie będąc związany zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wnioskami i zarzutami, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c tej ustawy. Przy ponownym rozpoznawaniu odwołania SKO ponownie rozpozna sprawę co do meritum, mając na uwadze przedstawioną wyżej ocenę prawną mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. ec