I SAB/Wa 193/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia oddala skargę. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 18 maja 2015 r., uzupełnioną pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r., na bezczynność i przewlekłość SKO w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 kwietnia 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2015 r., nr [...]. Domaga się wymierzenia organowi grzywny i stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że, mimo wezwania organu do zaprzestania naruszenia prawa, do dnia 18 kwietnia 2016 r. organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia. Uważa, że Kolegium naruszyło w jego sprawie obowiązki wynikające z przepisów art. 35 i art. 36 Kpa, a ilość spraw oczekujących w Kolegium nie jest powodem niedotrzymywania terminów załatwiania spraw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Z wniosku P. S. wniesionego do organu za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 12 kwietnia 2015 r. wynika, że skarżący domaga się uzupełnienia pouczenia w postanowieniu SKO w [...] z dnia 1 kwietnia 2015 r., nr [...], w zakresie prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 Kpa i rozstrzyga o sprostowaniu nazwiska jednego z członków Kolegium oraz o odmowie sprostowania nazwiska drugiego z członków Kolegium. Poza sporem jest to, że organ nie załatwił wniosku P. S. z dnia 12 kwietnia 2015 r. Jednakże Sądowi wiadomym jest z urzędu, choćby z odpowiedzi organu na wnioski udzielonych do spraw o sygn. akt I SO/Wa 1460/16 i I SO/Wa 593/16 że skarżący wnosi do SKO w [...] szereg podań. Kolegium wskazało, że od grudnia 2013 r. do 2 lutego 2016 r. wpłynęły 763 wnioski, których liczba stale rośnie. Ze stanowiska prezentowanego przez organ wynika, że skarżący pozostaje w permanentnym kontakcie z SKO w [...] i składa podania wedle określonego z góry scenariusza. Najpierw wnosi liczne wnioski domagając się od organu wydania rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ takiego rozstrzygnięcia nie wyda, skarżący wnosi skargi na bezczynność lub przewlekłość organu albo obydwie tego rodzaju skargi. Gdy zaś organ wyda rozstrzygnięcie, skarżący wnosi od takiego aktu zwykłe środki zaskarżenia (np. wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy), wnioski o rektyfikację aktu (np. sprostowanie, uzupełnienie, wykładnię), nadzwyczajne środki zaskarżenia (np. wnioski o stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania, stwierdzenie wygaśnięcia). Dodatkowo w toku uruchomionego postępowania zwykłego lub nadzwyczajnego składa jeszcze wnioski incydentalne (np. o wyłączenie pracowników organu, udostępnienie uwierzytelnionej kopii akt). Skarżący wnosi podania drogą elektroniczną, w wielu przypadkach swoje wnioski uzupełnia dalszymi pismami. W dalszej kolejności skarżący wnosi za pośrednictwem organu skargi do sądu administracyjnego kwestionując zaskarżony akt, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W szeregu spraw domaga się następnie ukarania organu grzywną za nieprzekazanie Sądowi skargi. Skalę tego zjawiska niech zobrazuje to, że w informatycznym systemie ewidencyjnym WSA w Warszawie, w okresie od 22 września 2014 r. do 30 listopada 2016 r., zarejestrowano, jako wpływających do Wydziału I, 177 spraw w symbolu SA, 1090 spraw w symbolu SAB i 1455 spraw w symbolu SO, co daje ogółem 2722 sprawy. Sądowi jest wiadomym z urzędu, że składanie przez skarżącego środków prawnych w szerszym, niż wyżej wskazany lub węższym zakresie trwa kilka lat. Taki sposób działania jest powielany w setkach spraw, ponieważ skarżący wnosi podania w sprawach z zakresu pomocy społecznej, które nie podlegają żadnej opłacie. Z powyższego wynika, że celem P. S. nie jest dochodzenie praw materialnych, lecz uporczywe wikłanie organu w szereg postępowań, aby następnie wnosić różnego rodzaju środki prawne. Skoro tak, to skarżący winien liczyć się z tym, że jego pisma nie zawsze będą rozpoznawane w terminach wynikających z przepisów prawa. Oczywistym jest bowiem to, że przyjęta przez skarżącego praktyka procedowania dezorganizuje i paraliżuje pracę organu. Brak zatem koniecznej przesłanki do uwzględnienia niniejszej skargi przez Sąd, ponieważ - mimo uchybienia przepisom o terminach załatwiania spraw, wynikającym z art. 35 Kpa - nie można zarzucić organowi celowego, zawinionego zaniechania, wbrew woli strony, tj. niezałatwienia sprawy z nieuzasadnionych przyczyn. Zdaniem Sądu, skoro skarżący skutecznie zdezorganizował pracę organu, to przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie są uzasadnione działaniem samego skarżącego. Jednocześnie należało zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest jaskrawym nadużywaniem prawa przez skarżącego, który domaga się we wniosku uzupełnienia postanowienia nr [...] o nieznajdujące oparcia w przepisach prawa pouczenie. Postanowienie wydane w postępowaniu jurysdykcyjnym w trybie art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 126 Kpa w sprawie sprostowania postanowienia jest zaskarżalne zażaleniem, a w przypadku SKO wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 Kpa). Skoro postanowienie to jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji, to oczywistym jest, że na takie postanowienie nie przysługuje równocześnie skarga do sądu administracyjnego (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Skarżący domaga się zatem od organu uzupełnienia postanowienia o pouczenie niezgodne z prawem. W konsekwencji poszukiwanie w takich warunkach przez skarżącego ochrony sądowej należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.