IV SA/Wr 243/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej H. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 243/16 odrzucającego skargę H. B. na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. – Z. w przedmiocie przyznania pomocy ze środków publicznych Skarbu Państwa (pkt I) oraz oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy (pkt II) postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 243/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił – w punkcie I – skargę H. B. na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. – Z. w przedmiocie przyznania pomocy ze środków publicznych Skarbu Państwa oraz oddalił – w punkcie II – wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 18 października 2016 r., zatytułowanym jako "zażalenie", skarżący wskazał, że tutejszy Sąd " (...) wydał do obrotu prawnego Postanowienie poświadczające nieprawdę, którego treść i forma oczywiście godzi i obraża prawo procesowe oraz narusza moje dobra osobiste (...)". Dodał również, że w żadnym czasie nie wnosił skargi na Kierownika OPS w P. – Z., a wydane postanowienie stanowi czyn karalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postanowienia jest pismo skarżącego z dnia 18 października 2016 r., które odnosi się w sposób negatywny do wydanego w sprawie postanowienia, stawiając mu zarzuty poświadczenia nieprawdy i naruszenia dóbr osobistych. Trzeba przy tym podkreślić, że przywołane pismo wywiedzione zostało w trakcie biegnącego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniu go o przysługujących środkach odwoławczych. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącego pismo było w istocie skargą kasacyjną zmierzającą do podważania zapadłego orzeczenia, nie zaś zażaleniem kwestionującym odmowę przyznania prawa pomocy. W myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić mając za podstawę art. 178 p.p.s.a.