II SA/Wr 722/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 września 2016 r. P.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miejskiej w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Poprawa dostępności komunikacyjnej Wyspy P. w K.", dz. nr 54/1, 54/5, 54/6, 76/11, 56, 76/10, 55/3, 57, 76/12, 65, 58, 63 AM-3, obręb T.; dz. nr 12, 8 AM-3, obręb C., uchylono zaskarżoną decyzję w całości i orzekając o istocie sprawy stwierdzono wydanie w/w decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] z naruszeniem prawa. W skardze strona zaskarżyła w/w decyzję w części, tj. w zakresie w jakim orzekając o istocie sprawy (na skutek prawidłowego uchylenia decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...]) Wojewoda stwierdził wydanie decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] z naruszeniem prawa, gdy tymczasem rozpoznając istotę sprawy i odmawiając uchylenia decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] z przyczyn, o których mowa w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, powinien był stwierdzić, że z naruszeniem prawa doszło do wydania decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...]. W piśmie z dnia 25 października 2016 r. Wojewoda D. poinformował, że wydał w trybie samokontroli decyzję z dnia 25 października 2016 r. Nr [...]. Z dołączonej do pisma w/w decyzję wynika natomiast, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po uwzględnieniu w całości skargi P.N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], organ: 1) uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], 2) uchylił w całości decyzję Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...], oraz orzekając o istocie sprawy - stwierdził wydanie decyzji Starosty K. z dnia [...] r. Nr [...] z naruszeniem prawa, 3) stwierdził, że wydanie decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). Jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu jest uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze prowadzenie postępowania w sprawie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem organ w trybie autokontroli uchylił w całości zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia 25 października 2016 r. Nr [...] jest niewątpliwie równoznaczne z uwzględnieniem skargi w całości w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a.. To zaś uzasadnia umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowi art. 201 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Wysokość kwoty podlegające zwrotowi została określona na podstawie przepisów § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz pkt IV złącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783 ze zm.).