I SAB/Wa 613/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Jolanta Dargas Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. D., A. K., J. K., T. A., D. L., J. K., M. P., G. A., K. S. i R. A. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz J. D., A. K., J. K., T. A., D. L., J. K., M. P., G. A., K. S. i R. A. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. D., A. K., J. K., T. A., D. L., J. K., M. P., G. A., K. S., R. A., w skardze na bezczyczność Prezydenta [...], wnieśli o stwierdzenie bezczynności organu, które ma rażący charakter, o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty zwrotu akt administracyjnych, wymierzenie grzywny, przyznanie Skarżącym od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że wnioskiem z [...] maja 2015 r. wystąpili o ustalenie odszkodowania za część nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. Wobec bezczynności organu w dniu [...] września 2015 r. skarżący wnieśli zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Do dnia sporządzenia skargi na bezczynność wniosek o odszkodowanie nie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z akt sprawy wynika, że wniosek o odszkodowanie za nieruchomość dekretową, stanowiącą obecnie działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...], wpłynął do organu w dniu [...] maja 2015 r. W dniu [...] września 2015 r. Skarżący wnieśli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zaś [...] kwietnia 2016 r. złożyli skargę na bezczynność. Już po wniesieniu skargi organ postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], zawiesił z urzędu postępowanie o przyznanie odszkodowania za część nieruchomości dekretowej objętej wnioskiem z [...] maja 2015 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie wniosku złożonego [...] września 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Wynika z powyższych ustaleń, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie. Nie ulega więc wątpliwości, że w dacie złożenia skargi pozostawał w bezczynności, gdyż wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. nie załatwił sprawy wniosku. Jednakże po wniesieniu skargi na bezczynność, postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie. Skutki zawieszenia postępowania administracyjnego są określone w art. 102 i 103 k.p.a. Zaś zgodnie z treścią art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się okresów zawieszenia postepowania. Wobec tego Sąd nie mógł nałożyć na organ zobowiązania do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej wniosek o odszkodowanie, gdyż zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postepowania organ nie może podejmować żadnych czynności poza określonymi w tym przepisie. W tej sytuacji skarga na bezczynność, w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, stała się bezprzedmiotowa, co skutkuje umorzeniem postepowania sądowego w tej części. Jednakże, co zostało wyżej wywiedzione, w dacie złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, co obliguje Sąd, stosownie do art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocenie tej podlega okres bezczynności od wszczęcia postepowania administracyjnego do jego zawieszenia. Sądu uznał, że bezczynność za ten okres czasu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że wniosek o odszkodowanie z [...] maja 2015 r. wpłynął do organu w czasie, gdy toczyło się (i nadal toczy się) postepowanie dekretowe z wniosku z [...] września 1948 r., który obejmował również działki, których dotyczy wniosek z [...] maja 2015 r. Dopóki wniosek dekretowy nie jest rozpoznany, organ nie może procedować w przedmiocie odszkodowania. Wniosek dekretowy z [...] września 1948 r. w części objętej wnioskiem o odszkodowanie, został cofnięty przez Skarżących pismem, które do organu wpłynęło [...] września 2015 r., a umorzenie postępowania dekretowego w części cofniętej nastąpiło dopiero w decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Tak więc dopiero po wydaniu tej decyzji organ mógł procedować w przedmiocie wniosku z [...] maja 2015 r. o odszkodowanie. Z tych względów Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Również i z tego powodu niezasadne jest żądanie skargi wymierzenia Prezydentowi [...] grzywny, jak i przyznanie skarżącym od organu sumy pieniężnej, o jakiej stanowi art. 154 § 6 p.p.s.a. Żądania te są niezasadne także i z tego powodu, że postępowanie administracyjne jest zawieszone i organ żadnych czynności nie może w sprawie podejmować, a zarówno grzywna, jak i suma pieniężna z art. 154 § 6 p.p.s.a., stanowią dodatkowe dolegliwości, które mają na celu zmobilizowanie organu do załatwienia sprawy, a wobec zawieszenia postepowania ich zastosowanie nie mogłoby doprowadzić do uzyskania celu, jaki z nimi jest związany. Dlatego w tej części skarga podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. 2, 161 § 1 pkt 3, 151 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.