II OSK 3202/17

Dnia 12 listopada 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2232/16 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 23 czerwca 2017 r., sygn. IV SA/Wa 2232/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w S. (dalej: Fundacja) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GDOŚ z [...] czerwca 2016 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd I instancji do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu I instancji, skonfrontowanie treści zaskarżonego orzeczenia GDOŚ z [...] czerwca 2016 r. z materiałem dowodowym sprawy upoważnia do sformułowania wniosku o prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i ocen prawnych, zawartych w zaskarżonej decyzji GDOŚ. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1297 ze zm., dalej: u.t.k.), przez zbyt bliskie usytuowanie planowanej linii kolejowej względem istniejących budynków mieszkalnych, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wskazany w skardze wymóg zachowania, względem budowli i budynków, odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego (20 m od osi skrajnego toru) nie jest bezwzględny w sytuacji, w której art. 57 ust. 1 u.t.k. przewiduje od niego odstępstwo, na które zgodę może udzielić właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej (po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy). Według Sądu I instancji, rolą organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków realizacji przedsięwzięcia, natomiast kwestie uzyskania ewentualnych odstępstw od zakazów określonych w przepisach odrębnych pozostają poza zakresem tego postępowania i leżą po stronie inwestora. Sąd I instancji wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach sama w sobie nie posiada charakteru bezpośredniej wykonalności. Realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest możliwa dopiero po uzyskaniu decyzji wymienionej w art. 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Adekwatnym postępowaniem weryfikującym techniczne (formalno-prawne) aspekty realizacji przedsięwzięcia jest postępowanie w sprawie wydania decyzji inwestycyjnej. Inwestor zatem, występując o ustalenie warunków środowiskowych w kształcie zakładającym późniejsze uzyskanie stosownego odstępstwa, przyjmuje na siebie ryzyko – w razie nieuzyskania niezbędnego odstępstwa – braku możliwości skonsumowania decyzji środowiskowej. W ocenie Sądu I instancji, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia uwzględnia zastosowanie środków minimalizujących hałas do wartości normatywnych (ekran akustyczny ochraniający zabudowę mieszkaniową zlokalizowaną w sąsiedztwie linii kolejowej). Według Sądu I instancji, organ trafnie wywiódł, że kwestia oceny dopuszczalności zastosowania odstępstw od rygorów odległościowych, przewidzianych w art. 53 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, to materia właściwa dla postępowania lokalizacyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 11 u.u.i.ś., Sąd I instancji wyjaśnił, że kwestia braku upublicznienia informacji o inwestycji w miejscu jej planowanej realizacji została prawidłowo poddana analizie w zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej Fundacja (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu wpisu od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w kwocie 200 złotych oraz wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 złotych. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach: 1) z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego: 1) art. 53 ust. 2 u.t.k. przez zbyt bliskie usytuowanie istniejących budynków mieszkalnych od linii kolejowej, 2) art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. przez brak informacji o inwestycji w miejscu jej planowanej realizacji; II. przepisów postępowania: 1) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak rzetelnego i merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie do części zarzutów skargi, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku stwierdzenia przez sąd naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez niezapewnienie wystarczającej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku stwierdzenia przez sąd naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. poprzez to, że decyzja nie rozstrzygnęła o całości sprawy (ani raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, ani decyzja nie dotyczą realizacji inwestycji wraz z niezbędnym odcinkiem do ul. [...] w S.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że naruszony został art. 53 ust. 2 u.t.k. przez zbyt bliskie usytuowanie istniejących budynków mieszkalnych od linii kolejowej, w związku z naruszeniem art. 104 § 2 k.p.a. (decyzja nie rozstrzygnęła o całości sprawy) i z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. (niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji). Według skarżącej kasacyjnie, w niniejszym postępowaniu brak jest planowanych obiektów przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy (nie jest tam planowana stacja kolejowa), co powoduje, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 53 ust. 2 u.t.k. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, omijaniem prawa jest przyjęcie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji (na str. 54-55 ), że uzyskanie odstępstwa od stosowania art. 53 ust. 2 u.t.k. na podstawie 57 ust. 1 u.t.k. jest dopuszczalne dopiero na etapie postępowania lokalizacyjnego. Skarżąca kasacyjnie uważa, że aby umożliwić realny udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko konieczna jest wykładnia przeciwna. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że ogłoszenie o inwestycji nie zostało zamieszczone w miejscu, w którym inwestycja ma być realizowana, czyli w rejonie granicy między osiedlami L. i P., w okolicach wiaduktu kolejowego na ul. [...]. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, takiego ogłoszenia nie było na tablicy ogłoszeń przy ulicach [...],[...],[...],[...],[...] i innych okolicznych. Uzasadniając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazała, że pominięcie licznych zarzutów nastąpiło w punkcie 17 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji "(na stronach 65 - 66 dwóch ostatnich stronach uzasadnienia)". Skarżąca kasacyjnie uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na obwieszczenie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej: RDOŚ w S.) z [...] października 2015 r. W obwieszczeniu tym wskazuje się, że Fundacja została uznana za stronę w postępowania, jednakże nie wskazano jakichkolwiek praw i obowiązków Fundacji. Nie wiadomo, gdzie, i w jakim miejscu, RDOŚ w S. pouczył Fundację o przysługujących jej prawach i obowiązkach wynikających z art. 10 k.p.a. Organ ten zlekceważył zasadę udzielania właściwej informacji, wynikającą z art. 9 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko autorzy nie wykazali wiedzy chiropterologicznej – nie zajęli się w ogóle tą gromadą ssaków. Nie uwzględniono wszystkich okresów w cyklu aktywności nietoperzy, bowiem nie wiadomo, w jakich okresach rzeczywiście prowadzono obserwacje, całkowicie pominięto też okresy wiosennych i jesiennych migracji. W piśmie z [...] listopada 2017 r. Gmina Miasto S. przedstawiła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz Gminy Miasta S. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z [...] stycznia 2018 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] stycznia 2018 r., skarżąca kasacyjnie przedstawiła uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczące zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Według skarżącej kasacyjnie, zarzut ten dotyczy m.in. tego, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, w wielu miejscach, zacytował dosłownie obszerne fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji i pism GDOŚ, w sposób, który wskazuje, że Sąd ten realnie nie przeprowadził własnej analizy zagadnień związanych z wpływem "inwestycji" na otoczenie. W piśmie z [...] stycznia 2019 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Gmina Miasto S. przedstawiła uzupełnienie odpowiedzi na skargę kasacyjną wobec pisma skarżącej kasacyjnie z [...] stycznia 2018 r. W piśmie z [...] października 2019 r. skarżąca kasacyjnie przedstawiła uzupełnienie nr 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej. Według skarżącej kasacyjnie, uzupełnienie dotyczy dalszych, niedawnych wydarzeń, które pokazują, że założenia, na których było oparte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, okazały się błędne. Wydarzenia te i ich prawne aspekty zostały opisane w piśmie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] września 2019 r. Skarżąca kasacyjnie w uzupełnieniu nr 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej wnosi o wzięcie pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny również tego aspektu sprawy. W załączeniu przedstawiła pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do lokalnego Stowarzyszenia "[...]" z [...] września 2019 r. oraz informację o sprawie na stronie internetowej www.szczecin.wody.gov.pl z [...] października 2019 r. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, z uwagi na powyższe, wobec stwierdzonego odprowadzania wód z wykopu budowlanego wykonanego w ramach realizacji ww. przedsięwzięcia bez odpowiedniego uregulowania formalnoprawnego, wydano zarządzenie pokontrolne z [...] września 2019 r., w którym zobowiązano Gminę Miasto S. do natychmiastowego zaprzestania odprowadzania wód z wykopu budowlanego wykonanego w ramach ww. inwestycji do czasu uregulowania prowadzenia ww. czynności na drodze formalnoprawnej (tj. dokonania zgłoszenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 394 pkt 8 ustawy Prawo wodne). Równocześnie wystąpiono do Prezydenta Miasta S. – na podstawie art. 341 ust. 3 ustawy Prawo wodne – o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec osób odpowiedzialnych za dopuszczenie do ww. uchybienia. W piśmie z [...] listopada 2019 r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, H. M. "-[...]" wyraziła swoje poparcie dla skargi kasacyjnej i wniosła o przeprowadzenie zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów oraz odroczenie posiedzenia wyznaczonego na [...] listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność, bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wbrew skarżącej kasacyjnie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wskazane w ww. przepisie. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki, i dlaczego, stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony (to właśnie jest główny zarzut skarżącej kasacyjnie), stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt II ppkt: 2, 3, 4 skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej kasacyjnie, że doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. przez niezapewnienie wystarczającej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo nie uznał jego zasadności. Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca od dnia [...] października 2015 r. (od daty doręczenia postanowienia z [...] października 2015 r. o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu) do dnia [...] marca 2016 r. (data wydania decyzji przez RDOŚ w S.) nie wykazała żadnej inicjatywy dotyczącej postępowania – nie zapoznała się z aktami sprawy i nie wnosiła uwag. Naruszenie zasad ogólnych może stanowić samodzielny zarzut skargi kasacyjnej wtedy, gdy strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że dana zasada została naruszona przez organy administracyjne, a sąd pierwszej instancji tego naruszenia nie dostrzegł. Chodzi więc o takie sytuacje, w których organy orzekały z całkowitym pominięciem art. 9 k.p.a., a więc znając nieporadność strony w interpretacji przepisów i wiedząc, że strona, powołując się na dany przepis, mogłaby uzyskać akceptowalne przez siebie rozstrzygnięcie administracyjne, celowo odmawiają udzielenia jej wyjaśnień lub wskazówek, lub nie informują strony, mimo jej wniosku, o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Trudno uznać, że skarżącej kasacyjnie działającej w formie prawnej fundacji, której celami działania są m.in.: inicjowanie i wspieranie nowatorskich rozwiązań w ochronie praw i wolności człowieka i obywatela; ochrona praw obywateli przed bezprawnymi działaniami organów władzy publicznej, a także podmiotów prywatnych, można przypisać cechę nieporadności w interpretacji przepisów prawa. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała również, że zasada wynikająca z treści art. 9 k.p.a. została naruszona przez organy administracji. Nie doszło też do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. Decyzja RDOŚ w S. Nr [...] z [...] marca 2016 r. rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości przez ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W pkt I ppkt 1 organ ten określił, że planowane przedsięwzięcie polega na realizacji VI etapu Obwodnicy Śródmieścia S. poprzez budowę ulicy od ul. [...] do ul. [...] z budową węzła "Łękono" wraz z niezbędnym odcinkiem do ul. [...] w Se. W pkt I ppkt 1 określono ponadto, jaki jest zakres tego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie, zamieszczone w decyzji RDOŚ w S. z [...] marca 2016 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jest zrozumiałe i nie budzi wątpliwości, czego ono dotyczy i jakie konkretne obowiązki zostały nałożone na stronę. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji w pełni i prawidłowo przeprowadził wykładnię przepisów dotyczących rozstrzygnięcia ww. decyzji. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że wystąpiła niezgodność nazwy przedsięwzięcia i przedmiotu postępowania administracyjnego z rzeczywistym zakresem przedsięwzięcia. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest jej faktyczne i prawne uzasadnienie. Prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jeden z elementarnych warunków zgodnego z prawem działania organu administracji publicznej, do czego jest on zobowiązany z mocy konstytucyjnej zasady legalizmu. Do cech prawidłowego uzasadnienia decyzji zalicza się: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Z treści art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie prawne decyzji to wywód prawniczy odzwierciedlający proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja RDOŚ w S. z [...] marca 2016 r., jak również decyzja GDOŚ z [...] czerwca 2016 r., odpowiadają treści art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc w drugiej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie nie powiązała tych zarzutów z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd I instancji nie stosuje przepisów prawa materialnego, a więc nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 1 i 2 skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu przedstawionego w pkt I ppkt 1 skargi kasacyjnej wskazać należy, że wykładnia art. 53 ust. 2 u.t.k., przedstawiona w skardze kasacyjnej, nie jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 29 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 595/17 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), w zakresie stwierdzenia, że stosowanie art. 53 ust. 2 u.t.k. może mieć znaczenie na dalszych etapach realizacji przedsięwzięcia, a nie w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Sąd I instancji prawidłowo wskazał na str. 54 uzasadnienia wyroku, że rolą organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków realizacji przedsięwzięcia. Kwestie związane z uzyskaniem ewentualnych odstępstw od zakazów określonych w przepisach odrębnych pozostają poza zakresem tego postępowania i leżą po stronie inwestora. Nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. Mimo że art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. przewiduje różne sposoby podania informacji do publicznej wiadomości, to nie można uznać, że jest to wymóg bezwzględny, obejmujący obligatoryjne zastosowanie wszystkich sposobów podania informacji do publicznej wiadomości, którego niespełnienie w każdym wypadku musi automatycznie skutkować uznaniem, że społeczeństwo nie zostało należycie poinformowane o toku postępowania wymagającego jego udziału. Jeżeli w sprawie, w której udział społeczeństwa w toku postępowania jest niezbędny, organy administracji publicznej zastosowały jedną z form podania informacji do publicznej wiadomości, określoną w art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś., uzasadniając ten wybór, to nie oznacza to, że doszło do naruszenia ww. przepisu. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. wymienił sposoby podania informacji do publicznej wiadomości. Chodzi przede wszystkim o to, aby wybór jednego z nich, kilku lub wszystkich łącznie, zapewniał pełne wykonanie nałożonego na organ obowiązku podania informacji do publicznej wiadomości. Cechy szczególne, miejsce i sposób realizacji przedsięwzięcia mogą uzasadniać wybór jednego, kilku lub wszystkich łącznie sposobów podania informacji do publicznej wiadomości. Zastosowany przez RDOŚ w S. sposób podania informacji do publicznej wiadomości przez ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z treścią art. 3 ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. i został uzasadniony. RDOŚ w S. zamieścił stosowne obwieszczenia w miejscach realizacji przedsięwzięcia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który na str. 55 uzasadnienia wyroku stwierdził, że pomimo możliwości wyboru bardziej adekwatnych miejsc upublicznienia informacji o przedsięwzięciu, niż dokonał tego RDOŚ w S., nie można uznać czynności tego organu za uchybienie, zwłaszcza w kontekście braku w aktach sprawy dowodów zaistnienia z tej przyczyny jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, polegających na ograniczeniu społeczeństwu udziału w postępowaniu. Odnosząc się do stanowiska skarżącej kasacyjnie, przedstawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w zakresie kwestionowania wartości dowodowej raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazać należy, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie nie przedłożyła takiego kontrraportu, to należało uznać, że raport prawidłowo został potraktowany za podstawowy dowód w rozpoznawanej sprawie. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że organ nie mógł wyprowadzić prawidłowych konkluzji na temat oddziaływań przedsięwzięcia, skoro brakowało do tego podstaw, w tym wypadku odpowiednich badań ornitofauny, chiropterofauny, herpetofauny i bezkręgowców, a także pozostałych małych ssaków. Odnosząc się do tego poglądu skarżącej kasacyjnie wskazać należy, że zakres badań przyrodniczych przeprowadzonych na obszarze planowanego przedsięwzięcia został dostosowany do specyfiki przedsięwzięcia oraz miejsca jego realizacji. Jest to antropogenicznie przekształcony obszar miasta, który nie jest objęty formami ochrony przyrody wymienionymi w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm.). Kwestia lokalizacji przedsięwzięcia ma w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla analizy niezbędnego zakresu inwentaryzacji przyrodniczej. Z akt sprawy wynika, że przedsięwzięcie będzie usytuowane w ścisłym centrum miasta, wzdłuż granicy dzielnicy Śródmieście miasta S. W raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko stwierdzono brak występowania w rejonie planowanego przedsięwzięcia mchów, grzybów i porostów objętych ochroną gatunkową, jak również potencjalnych siedlisk dla takich gatunków. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków przedstawionych przez "H. M. – <<[...]>>" w piśmie z [...] listopada 2019 r. H. M. w piśmie z [...] listopada 2019 r. wskazała adres: [...] W., ul. [...]. Nie jest ona zatem stroną tego postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.