I SA/Bd 650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2016r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę W złożonym wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. uchylającą w całości decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. i ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w wysokości [...] zł skarżąca wskazała na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.", tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jako nowy dowód skarżąca wskazała dokument w postaci bilansu zapłaconego świadczenia za 2007 rok - Paye Balancing Statement P21 z dnia [...]., wystawiony przez zagraniczną administrację skarbową, z którego ma wynikać, że w I półroczu 2007 roku strona nie była zobowiązana do odprowadzenia podatku dochodowego od wynagrodzenia uzyskanego za granicą. Zdaniem skarżącej, choć dokument ten był znany organom podatkowym, to nieprawidłowo pomniejszono uzyskany przychód z pracy za granicą o kwotę zapłaconego podatku. Natomiast jako istotne okoliczności strona wskazała informacje w zakresie oszczędności, których posiadanie przed zakupem nieruchomości ma potwierdzać przedłożony dowód łącznie z zeznaniami podatnika. W oparciu o powyższe dowody strona wniosła o uchylenie wymienionej decyzji ostatecznej oraz umorzenie postępowania. Po wznowieniu postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., decyzją z dnia [...]. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W złożonym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.); art. 245 § 1 pkt 2 O.p.; art. 210 § 1 pkt 6 O.p.; art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p.; art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p.; art. 120, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 O.p. Zdaniem skarżącej, organ bezpodstawnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji, ignorując kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, o których nie miał wcześniej wiedzy, a które istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Skarżąca wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedłożone przez skarżącą dowody i wynikające z nich okoliczności nie spełniają przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym zakresie organ wskazał, że dokument Paye Balancing Statement P21 z dnia [...]. wystawiony przez zagraniczną administrację skarbową i wynikające z niego okoliczności były znane stronom postępowania i były przedmiotem badania przez organy obu instancji, a także poddane ocenie w toku uprzednio prowadzonego postępowania. Okoliczność uzyskiwania przez stronę wynagrodzenia za granicą była znana organom podatkowym, a przedstawiony we wniosku o wznowienie postępowania dokument został przez podatnika złożony w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T.. Tak więc kwestia wysokości uzyskanego przez skarżącą wynagrodzenia za granicą była przedmiotem postępowania. W toku postępowania zwykłego wystąpiono bowiem do irlandzkiej administracji podatkowej, uzyskując w dniu [...]. informację o wysokości wynagrodzenia strony w 2007 roku w kwocie [...]EURO oraz zapłaconym podatku w kwocie [...]EURO. Zatem ani wskazany dowód, ani wynikające z niego okoliczności, nie mają charakteru nowych w stosunku do tego co zostało już ustalone przez organy podatkowe w toku zwykłego postępowania, nie można zatem przyjąć, że są to okoliczności istniejącej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, lecz nieznane organowi. Odnosząc się do podnoszonej we wniosku o wznowienie postępowania kwestii dotyczącej błędnego pomniejszenia wynagrodzenia uzyskanego za granicą o zapłacony podatek organ stwierdził, że fakt ten nie stanowi okoliczności, która ujawniła się dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. W tym zakresie organ podał, że w toku postępowania zwykłego organy podatkowe oceniając zgromadzony materiał w sprawie przyjęły do źródeł finansowania ponoszonych przez stronę wydatków uzyskiwane w 2007 roku wynagrodzenie z pracy za granicą, dokonując jednocześnie pomniejszenia przychodów o zapłacony podatek dochodowy, co wynikało z informacji pozyskanej od irlandzkiej administracji podatkowej. Wyliczenia te nie były przez stronę kwestionowane na żadnym etapie postępowania podatkowego ani w skardze do sądu administracyjnego. Oznacza to, że okoliczności uzyskanego za granicą wynagrodzenia, stanowiły przedmiot rozważań organów podatkowych, co nakazuje również poddać w wątpliwość możliwość uznania ich za okoliczności nowe, nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. Za pojawienie się w sprawie nowych okoliczności nie można uznać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny i interpretacji dowodów. Odmienna ocena faktów nie jest przesłanką wznowienia postępowania podatkowego. Podnoszenie na etapie wznowienia postępowania okoliczności uzyskiwania wyższych kwot przychodów w pierwszej połowie 2007 roku, zdaniem organu, w rzeczywistości zmierza do kwestionowania ustaleń dokonanych w postępowaniu zwykłym i ponownego rozpatrzenia sprawy. W zakresie wniosku skarżącej o przesłuchanie jej w charakterze strony na okoliczność posiadanych przez nią oszczędności oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka H. S. na okoliczność przekazania na rzecz skarżącej darowizny organ stwierdził, że stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz stwierdzenia braku przesłanek wznowienia jest prawidłowe, a zgłoszone w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ zauważył w tym zakresie, że wnosząc o wznowienie postępowania, nie wskazano na dowody istniejące w dacie wydania decyzji lecz nieznane organowi, ale wnioskowano o przeprowadzenie nowych, dalszych dowodów, domagając się tym samym kontynuowania postępowania podatkowego, mimo iż zostało ono zakończone ostateczną decyzją podatkową. Przesłuchanie skarżącej w charakterze strony czy jej dziadka w charakterze świadka, byłoby właśnie kontynuacją postępowania instancyjnego. Prawidłowo zatem odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Odnosząc się natomiast do załączonego do odwołania oświadczenia H. S. wskazującego, że w dniu [...]. przekazał stronie darowiznę w kwocie [...]zł organ stwierdził, że dowód w postaci oświadczenia jest nowy i został ujawniony po zakończeniu postępowania wymiarowego. Powstał jednak po wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym. Decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej została wydana w dniu [...]., natomiast na oświadczeniu widnieje data [...]. W ocenie organu odwoławczego, potwierdza to, że oświadczenie te nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. wymogu istnienia dowodu w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ponadto, okoliczność otrzymania darowizny, która miałaby wynikać z przedłożonego oświadczenia, dotyczy kwestii posiadanych przez stronę zasobów finansowych, które były przedmiotem rozważań w postępowaniu zwykłym i zostały poddane ocenie organu pierwszej i drugiej instancji, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3 listopada 2015r. sygn. akt I SA/Bd 489/15. Okoliczności te nie mają zatem charakteru nowości. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., z której jest wywodzona jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario; art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]. w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy przemawiają za jej uchyleniem; art. 210 § 1 pkt. 6 O.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne przedmiotowej decyzji, w której organ wybiórczo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie; art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów polegających na przesłuchaniu strony oraz H. S., mimo iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez zaniechanie w treści skarżonej decyzji wskazania, które fakty organ uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności i dlaczego, w szczególności z uwagi na lakoniczne odniesienie się w treści skarżonej decyzji do braków i nieścisłości w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie wskazanych przez stronę w wypowiedzeniu się w sprawie zebranego materiału dowodowego; art. 120, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 O.p. poprzez nienależyte prowadzenie postępowania dowodowego przy jednoczesnym braku wymaganej od organu podatkowego inicjatywy w zakresie przeprowadzania dowodów w sposób umożliwiający stronie czynny udział w postępowaniu. Skarżąca stwierdziła, że organ bezpodstawnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W ocenie skarżącej, organ zignorował kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, o których nie miał wiedzy, a które istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Skarżąca zarzuciła, że organ skoncentrował się na wykazaniu, iż przesłuchanie strony oraz świadka w postępowaniu wznowieniowym nie może mieć miejsca z uwagi na to, że dowody z przesłuchań nie istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Zdaniem strony, organ nie wziął jednak pod uwagę, iż składając wnioski o przeprowadzenie dowodów, intencją wnioskodawcy było potwierdzenie, że przedstawione "nowe okoliczności faktyczne" tj. dokonanie darowizny przez H. S. oraz dowód w postaci dokumentu Paye Balancing Statement P21 z dnia [...]. istniały i nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji ostatecznych. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że nawet bez przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z przesłuchania strony i świadka Dyrektor Izby Skarbowej powinien był uchylić decyzję z dnia [...]., albowiem bezsporne jest, że przedstawione nowe okoliczności faktyczne istniały i nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji ostatecznej, a mają kluczowe znaczenie dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej, wynikająca z art. 128 O.p. stanowiącego, iż decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Ustawodawca dopuszcza jednakże możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania wadliwych rozstrzygnięć ostatecznych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, do których należy instytucja wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.). Wznowienie postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie. Postępowanie to składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Wydanie omawianego postanowienia jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu postępowania, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, komentarz LEX 2009, Komentarz do art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 05.8.60), (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Zamknięty katalog przesłanek uzasadniających wznowienie został zawarty w art. 240 § 1 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m. inn. jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). W niniejszej sprawie powołane przez stronę okoliczności poddane zostały badaniu przez pryzmat tej właśnie przesłanki, gdyż strona podniosła, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. W opinii Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy w pierwszym rzędzie od ustalenia, czy powołane przez skarżącą dowody mają przymiot "nowych" w rozumieniu powyższego przepisu. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę a zatem takie które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element rozstrzygnięcia (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa, Komentarz 2015, UNIMEX Oficyna wydawnicza, Wrocław 2015, s. 1105). Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanej sprawy, Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu, że przedłożone przez stronę dowody i wynikające z nich okoliczności nie spełniają przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. We wniosku z dnia [...]. jako podstawa wznowienia, został powołany dokument Paye Balancing Statement P21 z dnia [...] roku (k-23. Tom 2/2 akt admin.) wystawiony przez zagraniczną administrację skarbową, a jako nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji wskazano na okoliczności związane z uzyskanym w 2007 roku z pracy za granicą wynagrodzeniem i odprowadzanym podatkiem dochodowym. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że przedłożony dowód poświadcza, iż w pierwszym półroczu 2007 roku skarżąca nie była zobowiązana do odprowadzania podatku dochodowego. Tym samym organy podatkowe przy wyliczeniu wynagrodzenia do wysokości [...] EURO nie powinny były pomniejszać go o zapłacony podatek. Z akt postępowania podatkowego wynika, że powołany dowód i wynikające z niego okoliczności były przedmiotem badania przez organy obu instancji, a także poddane ocenie w toku uprzednio prowadzonego postępowania. Okoliczność uzyskiwania przez stronę wynagrodzenia za granicą była znana organom podatkowym, a przedstawiony we wniosku o wznowienie postępowania dokument Paye Balancing Statement P21 z dnia [...] roku został przez skarżącą złożony w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. (k-87, tom 1/2 akt admin.). Tak więc kwestia wysokości uzyskanego przez stronę wynagrodzenia za granicą była przedmiotem postępowania. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w toku postępowania zwykłego wystąpiono do irlandzkiej administracji podatkowej, otrzymując w dniu [...] roku informację o wysokości uzyskanego przez skarżącą wynagrodzenia w 2007 roku w kwocie [...]EURO oraz zapłaconym podatku w kwocie [...]EURO (k.107-111, tom 1/2 akt admin.). W świetle powyższego za zasadne uznać należy stanowisko organu podatkowego zgodnie z którym ani wskazany dowód, ani wynikające z niego okoliczności, nie mają charakteru nowych w stosunku do tego co zostało już ustalone przez organy podatkowe w toku zwykłego postępowania, nie można zatem przyjąć, że są to okoliczności istniejącej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, lecz nieznane organowi. Pod pojęciem okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy bowiem rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tym samym wskazywana przez skarżącą okoliczność nie spełnia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podnoszona w skardze argumentacja dotycząca wyliczenia przychodu za pracę za granicą w innej wysokości niż to zostało poczynione przez organy podatkowe w postępowaniu zwykłym , stanowi jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organy w postępowaniu wymiarowym. Odmienna a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności) , który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest bowiem tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Na etapie postępowania wznowieniowego organ nie ma kompetencji do weryfikowania ustaleń faktycznych jeśli nie zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym miejscu podkreślić należy, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca nie wskazała na żadne inne nowe dowody lub okoliczności oprócz omówionego wyżej dokumentu. Kwestia przesłuchania skarżącej na okoliczność posiadania przez stronę zasobów finansowych podniesiona została w odrębnym piśmie datowanym również na dzień [...]. Nie mniej jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy dokonał określonych ustaleń faktycznych w płaszczyźnie wydatków poniesionych przez stronę w 2007r. jak i źródeł ich finansowania. Zatem żądanie skarżącej w istocie sprowadza się do ustalenia od nowa faktów już ustalonych – wysokości uzyskanych przez podatniczkę przychodów. Jak wyjaśniono powyżej pod pojęciem okoliczności nieznanych organowi , który wydał decyzję ostateczną należy rozumieć tylko takie okoliczności , które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Natomiast wniosek o przesłuchanie H. S. przedłożony został dopiero w trakcie postępowania wznowieniowego, a zatem nie może być rozpatrywany jako przesłanka wznowienia postępowania. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja w tym również uzasadnienie faktyczne i prawne o których mowa w § 1 pkt 6 O.p Wskazano podstawę prawną decyzji z przytoczeniem właściwych przepisów prawa oraz w należyty sposób uzasadniono podjęte rozstrzygnięcie. Końcowo podnieść należy, że bez znaczenia dla sprawy są poczynione w skardze uwagi dotyczące możliwości wydania przez organ decyzji w trybie wznowienia pomimo upływu terminu określnego w art. 68 O.p. Odmowa uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie nie jest związana z upływem terminu określonego do wydania decyzji ustalającej a z brakiem wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania. Reasumując, wskazać należy, że słusznie organ uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a zatem nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że we wznowionym postępowaniu byłoby możliwe uchylenie decyzji ostatecznej jedynie w przypadku gdyby organ podatkowy ustalił w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skoro w rozpoznawanej sprawie, po wnikliwym przeanalizowaniu zgormadzonego materiału dowodowego, organ stwierdził, że nie wystąpiła wada decyzji, o której mowa w powołanym przepisie, to zasadnie uznał, że nie był uprawniony do uchylenia decyzji ostatecznej, a następnie do rozstrzygnięcia istoty sprawy zakończonej ww. decyzją. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska