II SAB/Wa 616/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Kwiecińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy M. do rozpoznania wniosku J. H. z dnia [...] lipca 2016 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy M. na rzecz skarżącego J. H. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. H. złożył do Wójta Gminy [...] wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. W treści przedmiotowego wniosku zaznaczył, "w związku z zawiadomieniem opublikowanym na stronie [...] o treści: <> ...uprzejmie prosi o udostępnienie przywołanych powyżej wniosków złożonych do projektu planu miejscowego obszaru "[...]". Jednocześnie na podstawie art. 14 ust. 1 powołanej ustawy J. H. wniósł o przesłanie powyższych informacji pocztą elektroniczną na adres: [...]. W odpowiedzi na wniosek z [...] lipca 2016 r. Wójt Gminy [...] przesłał stronie pismo z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w którym stwierdził, że będące przedmiotem żądania wnioski zgłaszane do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią dokumenty prywatne. W treści pisma organ podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13, "informacją publiczną co do zasady są tylko dokumenty urzędowe, a więc wytworzone przez organ w ramach realizacji powierzonych mu zadań. Nie wszystkie pisma będące w posiadaniu urzędu mają ten walor. Dokument prywatny, który trafia do organu, nie staje się z tego tytułu dokumentem urzędowym. Organ nie może go więc udostępniać osobom trzecim w ramach wniosków o dostęp do informacji publicznej". Następnie skarżący wniósł do organu pismo z dnia [...] lipca 2016 r., w którym stwierdził, że nie może zgodzić się z jego treścią. Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójt Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o przekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 15 dni, zobowiązanie Wójta Gminy [...] do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r., złożonym za pomocą poczty elektronicznej, wystąpił o udzielenie informacji publicznej w postaci wniosków złożonych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obszaru "[...]" ([...]), o wyłożeniu którego zawiadomiono w dniu [...] czerwca 2016 r. Skarżący stwierdził, że do dnia wniesienia skargi Wójt Gminy [...] nie udostępnił żądanej informacji publicznej ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ dwukrotnie wysyłał niewiążące pisma o charakterze polemicznym. Zdaniem skarżącego Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynności, bowiem nie udostępnił informacji publicznej, nie wydał decyzji odmownej oraz nie wykonuje żadnych czynności wymaganych prawem dla zakończenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego. Wnioski składane w trybie art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym nie mogą zostać udostępnione. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., jakoby orzecznictwo sądów administracyjnych przeczyło jego stanowisku. Powyższe potwierdzone zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10. Stanowisko Wójta Gminy [...] zgodne jest linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zarzut dotyczący nieuzasadnionej odmowy przekazania wniosków jest bezpodstawny. Zgodnie z poglądem doktryny "informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez organ, której używa do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczo chodzi o dokumenty służące realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnoszące się do niego bezpośrednio. Innymi słowy dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu. W związku z tym wnioski składane do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 17 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie spełniają przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p." (Kamińska Irena, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. III WK 2016). Powyższe, zdaniem organu, jednoznacznie przesądza o tym, że wnioski składane do projektu planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią informacji publicznej. Odnosząc się do wyroku WSA w Warszawie z 13 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 44/13, który skarżący wskazał w swoim piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., organ zauważył, że postępowanie w przedmiocie uchwalenia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem zmierzającym do uchwalenia bądź zmiany prawa miejscowego i już choćby z tego względu wszelka informacja o jego przebiegu, w tym także dotycząca treści składanych wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musi korzystać z waloru publicznej dostępności. Proces stanowienia prawa, nawet gdy odbywa się z udziałem czynników innych, niż publiczne, ma charakter publiczny. Zdaniem organu to treść wniosków, a nie wnioski stanowią informację publiczną. Wskazane przez organ twierdzenie jest zgodne z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wr 62/09, zgodnie z którym "Wnioski składane do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 17 pkt 1 u.p.z.p. nie mają charakteru informacji publicznej. Charakter informacji publicznej posiada natomiast zarządzenie organu wykonawczego gminy w sprawie rozpatrzenia wniosków zgłoszonych do planu miejscowego." W sytuacji gdy Wójt Gminy sporządził wykaz wniosków, nie jest on zobowiązany ani uprawniony do udzielania informacji w ramach indywidualnych (na wniosek osoby zainteresowanej) – procedur przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu żądanie udostępnienia wniosków nie znajduje uzasadnienia zarówno na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych, jak również nie ma żadnego oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez skarżącego wnioski stanowią dokumenty prywatne i nie mogą zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej. Niezasadne jest także twierdzenie, że obowiązkiem organu było w niniejszej sprawie wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. załatwiony został w formie przewidzianej przepisami prawa. Wydanie w niniejszej sprawie decyzji byłoby niedopuszczalne jako nieoparte na podstawie prawnej. Podsumowując Wójt Gminy stwierdził, że dochował warunków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie naruszył zasad ani trybu udzielania informacji publicznej. Organ nie pozostaje również w bezczynności, bowiem w zakreślonym przepisami prawa terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, "Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W sprawie będącej przedmiotem osądu skarżący zarzuca bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie nieudostępnienia wniosków do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p. W niniejszej sprawie jest rzeczą oczywistą, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Pozostaje zatem rozważyć, czy żądana przez skarżącego informacja, a mianowicie wnioski złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obszaru "[...]", stanowią informację publiczną. Zdaniem Sądu wnioski te stanowią informację publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że wnioski, pisma i podania stron w ich indywidualnych sprawach nie stanowią informacji publicznej, są bowiem dokumentami prywatnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. o sygn. akt II OSK 812/05 (publ. LEX nr 236465) wyraził pogląd, że dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni tę tezę podziela, podkreślając przy tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie można zaakceptować poglądu, że wnioski składane w ramach postępowania planistycznego mają charakter korespondencji prywatnej, tym bardziej, że postępowanie w tym przedmiocie nie zmierza do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy obywatela, lecz prowadzone jest w celu przyjęcia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego. Z tego względu stanowisk wyrażanych przez podmioty składające wnioski do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można postrzegać w kategoriach korespondencji prywatnej, zwłaszcza że składając wnioski, podmioty te dążą do odpowiedniego ukształtowania prawa miejscowego, które obowiązywać ma powszechnie na danym terenie. Procedura prawodawcza zmierzająca do uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą publiczną, dotyczy bowiem przyszłej treści aktu prawa miejscowego. Dlatego też nie można przyjąć, że jej pewna część, a wynikająca z art. 17 pkt 1 in fine ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sprawą publiczną nie jest. W stanowisku prezentowanym przez organ administracji pominięty został cel procedury przyjmowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nie wprowadził tej procedury w celu stworzenia ram dla prywatnej korespondencji kierowanej do organów administracji publicznej, ale w celu zagwarantowania transparentności działań tychże organów, które mają wpływ na treść stanowionego prawa. Jak już zostało zaznaczone, wnioski do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są wnioskami w sprawach indywidualnych. Nie dotyczą one sprawy administracyjnej prowadzonej wyłącznie w celu urzeczywistnienia interesu prawnego osoby składającej wniosek w drodze decyzji administracyjnej, zmierzają natomiast do ukształtowania przepisów prawa o charakterze powszechnie obowiązującym. Wnioski do planu, o których mowa w art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpatruje organ wykonawczy gminy przed sporządzeniem projektu planu miejscowego. Ich nierozpatrzenie bądź też rozpatrzenie tylko niektórych z nich, jeżeli miało istotny wpływ na późniejszą treść planu miejscowego, może stanowić naruszenie trybu jego sporządzania, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego (tak: Artur Kosicki w: "Komentarz do art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" pod red. A. Plucińskiej – Filipowicz, LEX Omega, teza 14). Pozbawienie zatem obywatela prawa wglądu w treść wniosków złożonych na podstawie art. 17 ust. 1 cyt. ustawy w istocie spowodowałoby ograniczenie możliwości kontroli samej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W tym kontekście nietrafna jest argumentacja organu, zmierzająca do wykazania, że wnioski do planu miejscowego nie stanowią informacji publicznej z tego powodu, że są dokumentami prywatnymi. Ustawodawca przewidział bowiem, że treść tych wniosków zostanie umieszczona w wykazie wniosków, sporządzonym według wzoru, który stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) i wyłożona do publicznej wiadomości wraz z projektem planu. Wychodząc z reguł wykładni celowościowej i systemowej, jeżeli ustawodawca przewidział podanie treści wniosków do planu miejscowego do publicznej wiadomości na etapie wyłożenia projektu planu, to tym samym przesądził, że stanowią one informację publiczną. Niedopuszczalną byłaby taka wykładnia, wedle której wnioski do planu stają się informacją publiczną dopiero z momentem ich zamieszczenia w wykazie wniosków, a przed tym zdarzeniem stanowią tylko korespondencję prywatną. Nie można również przyjąć, że treść wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi informację publiczną tylko w takim zakresie, w jakim organ dokona ich streszczenia w wykazie, zaś w pozostałym zakresie stanowią one informację o charakterze prywatnym. Stanowisko takie byłoby w istocie wewnętrznie sprzeczne, gdyż dana (ta sama) informacja nie może być w części informacją publiczną, a w części informacją prywatną. Spoczywający na organie obowiązek upublicznienia treści wniosków w wykazie nie zmienia charakteru tej informacji z informacji prywatnej na informację publiczną, bowiem informacja zawarta we wniosku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od chwili jego złożenia jest informacją publiczną, jako że odnosi się do sprawy publicznej. O zakwalifikowaniu danej informacji do kategorii pojęciowej "informacji publicznej" decyduje jej charakter, treść i przeznaczenie, a nie sama nazwa nośnika informacji (wniosek, podanie, skarga, etc.), czy też moment, w którym organ jest obowiązany podać ją do publicznej wiadomości. Tworzenie wykazu jest tylko formą upublicznienia treści wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to wnioski od momentu ich złożenia korzystają z waloru informacji publicznej, wszak dotyczą sprawy publicznej. Z chwilą utworzenia wykazu i jego upublicznienia, osnowa wniosków do planu zaczyna funkcjonować w obiegu publicznym, co pozwala zainteresowanym zapoznać się z przedstawioną przez organ zawartością złożonych wniosków i to bez konieczności formułowania indywidualnych żądań w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeśli bowiem informacja publiczna zostanie upubliczniona, nie ma wobec tego potrzeby udostępniania jej na wniosek (pod warunkiem, że całość informacji publicznej znajdzie się w obiegu publicznym). W takiej sytuacji wystarczy, że podmiot zobowiązany do jej udzielenia odeśle zainteresowanego do publikatora. Natomiast przed utworzeniem wykazu i jego upublicznieniem, możliwość zapoznania się z treścią wniosków do miejscowego planu istnieje w trybie indywidualnych żądań, realizowanych na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ mógł zatem wykorzystać w celu udostępnienia informacji publicznej wykaz sporządzany obligatoryjnie w trybie ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też projekt tego wykazu obejmujący zestawienie wniosków i ich treść. W przypadku zaś, gdy taki wykaz bądź projekt wykazu nie został jeszcze przygotowany, ustawa o dostępie do informacji publicznej nakazuje organowi udzielenie informacji zgodnie z żądaniem. Wnioski składane w trybie art. 17 pkt 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogą być kierowane zarówno przez osoby fizyczne, osoby prawne, jak i władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co niejednokrotnie ma miejsce. Udostępnienie informacji o treści wniosków do planu dopiero po ich rozpoznaniu, a zatem po przygotowaniu projektu planu, nie wypełnia celu, w jakim skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej. Celem takiego wniosku jest bowiem uzyskanie informacji o treści wniosków zgłoszonych do planu na etapie przed sporządzeniem projektu planu. Wnioski złożone na podstawie art. 17 pkt 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wywierają wpływ na kształt projektu planu w tym znaczeniu, że organ przygotowujący projekt planu bądź je uwzględnia, dostosowując odpowiednio projekt planu, bądź ich nie uwzględnia. Odmowa uwzględnienia wniosku jest podstawą przyjęcia w projekcie planu odmiennego, niż zaproponowane we wniosku, rozwiązania planistycznego, które może być przedmiotem uwag, kierowanych w trybie art. 17 pkt 11 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwagi do projektu planu mogą być zgłaszane przez wszystkie osoby zainteresowane, zatem nie tylko przez osoby, które złożyły wnioski do projektu planu i nie tylko w zakresie złożonych przez siebie wniosków, ale co do wszystkich postanowień projektu planu. Do poprawnego sformułowania uwag do wyłożonego projektu planu konieczna jest nie tylko znajomość uzasadnienia poszczególnych rozwiązań planistycznych, ale również i znajomość argumentacji wnioskodawców, którzy dane rozwiązania zaproponowali. Wykaz wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiący załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiera jedynie zwięzłe przytoczenie treści wniosku, bez jego uzasadnienia, oraz rozstrzygnięcie. W tej sytuacji jedynym źródłem informacji o przyczynach, dla których wnioskodawca zaproponował dane rozwiązanie, a także pośrednio, jakich argumentów organ nie podzielił, nie uwzględniając wniosku, jest treść uzasadnienia takiego wniosku. Należy przy tym podkreślić, że to nie skutki prawne składanych wniosków przesądzają o tym, czy dana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz to, czy żądana informacja dotyczy sprawy publicznej, a w analizowanym przypadku tak właśnie jest. Prezentowana przez Sąd ocena prawna żądanej przez skarżącego informacji i kwalifikowanie jej jako informacji publicznej koresponduje z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 2311/12 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym NSA zmienił stanowisko przedstawione w swoim wcześniejszym wyroku z dnia 22 czerwca 2010 r. o sygn. akt I OSK 385/10 (publ. LEX nr 647919), odchodząc od tezy, że wnioski do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią informacji publicznej, a także w wyroku z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1247/13 i w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 maca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 44/13, (obydwa dostępne pod wskazanym powyżej adresem internetowym). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Skarżący w swym wniosku określił, w jaki sposób żądana przez niego informacja winna być mu udostępniona, toteż Wójt Gminy [...] nie powinien mieć wątpliwości co do formy i sposobu jego realizacji. Gdyby jednak organ nie mógł uczynić zadość wnioskowi w zakresie wskazanych przez zainteresowanego form i sposobów jego realizacji, w tej kwestii winien odwołać się do treści art. 14 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w świetle którego jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z kolei art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Gdyby zatem organ uznał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, w takiej sytuacji powinien wezwać wnioskodawcę, by wskazał powody, dla których spełnienie jego żądania jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednak w tym przypadku konieczne jest wyjaśnienie zainteresowanemu w wezwaniu, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej i wskazanie, na czym w rzeczy samej polega proces jej przetworzenia. Jest to potrzebne ze względu na ocenę prawidłowości kwalifikowania informacji jako informacji publicznej przetworzonej, której udziela się wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, natomiast odmawia się jej udostępnienia, jeśli warunek ten nie zostanie przez niego wypełniony. W myśl art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może także ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie organ błędnie przyjął, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, uznać należy, iż pozostaje on w bezczynności odnośnie wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. Bezczynność ta nie ma jednak, w ocenie Sądu, charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż nie jest wynikiem lekceważącego traktowania obowiązku informacyjnego, lecz źródłem jej jest błędne przekonanie organu do charakteru prawnego żądanej informacji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.