I SA/Sz 627/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B., określającą G. S. (dalej zwanych: "stroną", "skarżącą") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne za okres 22 miesięcy : od 1-01-2014r. do 31-10- 2015r. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w P. W wyniku wszczętego postępowania Burmistrz B., zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art.6h, t.6o ust. 1 i ust.2 i art.6q ustawy z dnia 13 września 1966r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U z 2015r poz.613 ze zm.), art.21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa oraz uchwał Rady Miejskiej w B. z dnia 20 grudnia 2012r. Nr XXVII/331/2012 w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości stawki tej opłaty Dz. Urzęd. Wojew. Zachodniopomorskiego z dnia 6-10-2014r. Poz. 3700 ze zm.) dnia 7 listopada 2013r. Nr XXXVI/438/2013 w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami (t.j. Dz. Urzęd. Wojew. Zachodniopomorskiego z dnia 2-10-2015r. Poz.3698), określił G. S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na wyżej opisanych ruchomościach za okres 22 miesięcy. Powyższa decyzja wydana została w wyniku ustalonego stanu faktycznego. Pismem z dnia 14-09-2015r. Burmistrz B. zawiadomił G. S., zamieszkałą na terenie województwa [...] w miejscowości W., iż na podstawie informacji z firmy odbierającej odpady od mieszkańców Gminy B., tj. P. U. K. (PUK) Sp. z o.o.. w B. dokonał rozliczenia odbioru odpadów z nieruchomości położonej w miejscowości P. będącej w jej władaniu, ustalając faktyczną ilości wywiezionych pojemników w okresie od 1-01-2014r. do 31-12-2014r. Z przedmiotowej nieruchomości odebrano w tym okresie [...] pojemników z odpadami o pojemności [...]l (na kwotę [...]zł) gdy tymczasem złożona deklaracja obejmowała wywóz tylko [...] pojemników o pojemności [...]l na łączną kwotę [...]zł; organ wskazał zarazem termin do dokonania wpłaty [...] zł jako różnicy miedzy kwotą wynikającą z dokonanych odbiorów pojemników z odpadami a kwota wynikająca z deklaracji. Organ dokonał wypisu z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej wygenerowanego na dzień 26-11-2015r., z którego wynika, iż G. S. prowadzi od 1 października 2014r. na terenie województwa [...] w miejscowości P., gm. B., działalność gospodarczą pod nazwą "Wczasowisko G.", z domkami letniskowymi typu [...] na wynajem. W dniu 15-10-2015r. organ działając w trybie art.6m ust.2 ustawy wezwał G. S. do złożenia zmiany deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami na nieruchomości w miejscowości P., przypominając, iż zgodnie z treścią art.6m ust.2 ustawy o ucipwg zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami lub określonej w deklaracji ilości odpadów, właściciel nieruchomości jest zobowiązany złożyć nową deklarację terminie 14dni od dnia nastąpienia zmiany. W zakończeniu pisma poinformowano, iż nie złożenie korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami albo wystąpienie uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, zostanie wszczęte postępowanie. PUK Sp. z o.o. w B. pismem z dnia 20-10-2015r. przedstawiła wykaz dokonanych wywozów pojemników z odpadami z terenu przedmiotowej nieruchomości o pojemnościach [...]l za okres styczeń- wrzesień 2015r. w ilości: [...] szt. i ilości [...] sztuki pojemników [...]l. W dniu 23-11-2015r. wpłynęło pismo Skarżącej kwestionujące naliczoną kwotę [...]zł do zapłaty za wywóz odpadów z jej nieruchomości, gdyż złożona przez nią deklaracja obejmowała jedynie wywóz [...] pojemników, a we wskazanym okresie nie zlecała dodatkowych wywozów i takie jej zdaniem nie były wykonywane. W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. organ zawiadomił G. S. o wszczęciu z urzędu na podstawie art.165 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego. W dniu 7 grudnia 2015r. organ uzyskał z PWiK w S. miesięczne zużycie wody na terenie nieruchomości położonej w miejscowości P. w okresie styczeń 2014 do listopada 2015r. [...] Sp. z o.o. z B. pismem z dnia 18-12-2015r. przedstawiło rozliczenie roczne za 2014r.(w rozbiciu na miesiące) [...] szt. wywozów pojemników z odpadami z przedmiotowej nieruchomości oraz za październik 2015r – [...] wywozy poj.[...]l i listopad 2015r. – [...] wywozów. Postanowieniem z dnia [...] r. w oparciu o art.200 Ordynacji podatkowej organ wyznaczył G. S. 7-dniowy termin do zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie. W dniu 18-01-2016r. organ przesłał G. S., na jej pisemną prośbę z dnia 14-01-2016r. kserokopię wszystkich materiałów zgromadzonych w tej sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zaś właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje, w przypadku nieruchomości zamieszkałych przez mieszkańców gminy (o których mowa w art.6c ust.1 w/w ustawy) za każdy miesiąc, w którym zamieszkuje na niej mieszkaniec; zaś w przypadku nieruchomości nie zamieszkałych przez mieszkańców gminy, ale na których powstają odpady komunalne (o których mowa w art. 6c ust. 2), za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Zgodnie z art.6m ustawy o ucipwg na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek złożenia do wójta gminy deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (dotyczy nieruchomości nie zamieszkałych przez mieszkańców gminy). Organ wskazał, że w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Natomiast w myśl art. 60 ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (art. 6q). Organ wskazał, że sposób ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przyjęty w ustawie o ucipwg opiera się na obowiązku właściciela nieruchomości samodzielnego obliczenia wysokości opłaty i przedstawienia wysokości tej opłaty w formie deklaracji. W niniejszej sprawie organ wszedł w posiadanie istotnego dowodu świadczącego o tym, iż zadeklarowana przez odwołująca się ilość wywożonych z przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych w pojemnikach o pojemności [...] l nie odpowiada stanowi faktycznemu, zaistniałemu w latach 2014 i 2015. Dowodem tym jest zestawienie przez firmę wywożącą odpady komunalne tj. [...] Sp. z o.o. w B. wywiezionych pojemników z odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości położonej w miejscowości P., którą włada G. S., w rozbiciu na poszczególne miesiące 2014r. i 2015r. Wobec stwierdzenia, iż faktyczna ilość wywiezionych pojemników wynosi [...] sztuk w 2014r., co znacznie odbiega od ilości [...] pojemników wskazanej w deklaracji złożonej przez stronę, organ zgodnie z przepisami art.6m ust.2 ustawy o ucipwg pismem z dnia 15-10-2015r. przede wszystkim wezwał właścicielkę przedmiotowej nieruchomości do zmiany złożonej deklaracji, jednakże zobowiązana nie złożyła takiej deklaracji, tłumacząc w piśmie z dnia 17-11-2015r. iż przedstawiona ilość wywiezionych z jej nieruchomości pojemników jest, cyt. "nieadekwatna do rzeczywistości" a ponadto wskazała, iż nie zlecała pisemnie dodatkowych wywozów. Nie złożenie nowej deklaracji przez stronę, wezwaną przez organ, skutkował wszczęciem z urzędu postępowania w trybie art.60 w związku z art.6q ustawy o ucipwg. Organ szacunki oparł na zaistniałym w 2014r. i w 2015r. stanie faktycznym wywożenia odpadów komunalnych w określonej ilości pojemników z przedmiotowej nieruchomości jak również dokonał analizy zestawienia ilości zużywanej wody na przedmiotowej nieruchomości w poszczególnych miesiącach za okres 20014r. i 2015r., przedłożonego przez PWiK w S. Z zestawienia ilości wody zużywanej na terenie przedmiotowej nieruchomości wynika, iż następuje wyraźnie znaczny wzrost zużycia wody w miesiącach wiosenno-letnich. W tym samym okresie następuje znaczny wzrost wywożonych odpadów komunalnych z tej nieruchomości, o czym świadczy wywóz w tym okresie np. [...] szt. pojemników odpadów komunalnych o poj.[...]l w okresie maj - wrzesień 2014r. i [...] szt. pojemników w okresie maj-wrzesień 2015r. Biorąc pod uwagę, że strona prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą, dokonane oszacowanie na podstawie przedstawionych zestawień ilości wywożonych faktycznie pojemników z odpadam komunalnymi oraz na podstawie faktycznie zużywanej wody w tym samym okresie, stanowi niezbite dowody, że przedłożona przez stronę deklaracja o ilości wywożonych z przedmiotowej nieruchomości pojemników z odpadami komunalnymi nie odpowiada zaistniałym faktom na tej nieruchomości w okresie lat 2014-2015. Strona złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§ 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), tj: art. 6 o) u.u.p.c.g. poprzez jego błędna wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż zachodziły przesłanki do ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy złożona deklaracja odpowiadała rzeczywistemu wytworzeniu odpadów komunalnych ; art. 6 o) u.u.p.c.g. W zw. z art. 6 k ust. 2 pkt. 4 u.u.p.c.g. poprzez przyjęcie, że ustalona w decyzji organu I instancji stawka opłat jest prawidłowa, podczas gdy przy jej ustalaniu nie wzięto pod uwagę sezonowości korzystania z nieruchomości o charakterze rekreacyjno -wypoczynkowym art. 6i ust. 1 pkt. 2 u.u.p.c.g. poprzez jego nie zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, art. 6i ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 6j ust. 3 b) u.u.p.c.g. przy zastosowaniu § 3 ust. 5 uchwały Nr XXVII/331/2012 Rady Miejskiej w Bornem Sulinowie z dnia 20 grudnia 2012r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości stawki tej opłaty (tekst jednolity: Dz. Urz. Woj. Zach. z 2014 r. poz. 3700) w brzmieniu nadanym uchwałą nr W48/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Zach.15.658) poprzez nie uwzględnienie, iż w obliczaniu opłat za 2015 r. obowiązywały stawki ryczałtowe roczne, art. 6 j ust. 3 u.u.p.c.g. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy zadeklarowana liczba pojemników odpowiadała sezonowemu wykorzystaniu nieruchomości; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), tj.: art. 233 § 2 o.p. , poprzez nie wypełnienie funkcji procesowych organu odwoławczego, i nie uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo, iż nie wyjaśniono wszystkich, istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności kwestii sezonowości wykorzystania nieruchomości skarżącej, faktu prowadzenia na nieruchomości inwestycji budowlanej, przyjęcia a priori okoliczności, iż prowadzona jest tamże działalność gospodarcza i wytwarzane odpady komunalne, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających tą okoliczność; a także utrzymania w mocy decyzji, pomimo iż skarżąca zgodnie z deklaracja dokonała zapłaty za odpady komunalne zarówno w miesiącach lipiec , sierpień , wrzesień 2014 r. jak i 2015 r. art. 187§ 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez uznanie, iż nastąpiło rozpoznanie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy organ I instancji nie wziął pod uwagę faktów znanych mu z urzędu oraz nie przeprowadził dowodów wskazanych przez stronę; - art. 191 o.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych do rozpoznania sprawy, a polegający na przyjęciu, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na objętej decyzją nieruchomości, podczas gdy jest ona wykorzystywana sezonowo dla celów rekreacyjno-wypoczynkowych i prowadzona jest na niej inwestycja budowlana, co do której nie dokonano zakończenia jej i odbioru budowlanego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie Sąd wskazanych wyżej wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o bezzasadności skargi i jej oddaleniu. Przedmiotem dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem w niniejszej sprawie były opisane we wstępnej części uzasadnienia decyzja SKO w K. z dnia [...]r. Stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowisk organów i strony, brak jest w ocenie Sądu konieczności jego powielania. Sąd za prawidłowe przyjmuje ustalenia jakie w tym zakresie poczyniły organy podatkowe. Mając na wstępie istotę sporu zaznaczyć trzeba, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności niektórych jej uregulowań z normami Konstytucji. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji. Przechodząc do oceny legalności kontrolowanej decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 6h u.u.p.c.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c (a więc nieruchomości, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów od ich właścicieli - z mocy ustawy (ust. 1) i na podstawie uchwały (ust. 2), są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6m u.u.p.c.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I u.u.p.c.g. A zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6o u.u.p.c.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Stosownie do art. 6i pkt 2 u.u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Z kolei zgodnie z art. 6j ust. 3 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Stosownie zaś do art. 6k ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały: ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Wskazać również trzeba, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto zacytowana wyżej treść art. 6o u.u.p.c.g., wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 ustawy wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. Dodać również należy, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie zawarto definicji "nieruchomości". Pojęcie to regulują przepisy Kodeksu cywilnego, ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o własności lokali. Jednakże z uwagi na przyjętą w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach systematykę uznać należy, że pod pojęciem nieruchomości należy rozumieć: nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem, nieruchomość budynkową oraz nieruchomość lokalową. Przy czym pojęcie "nieruchomości" na gruncie tej ustawy jest pojęciem szczególnym w stosunku do art. 46 § 1 Kodeku cywilnego. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach posługuje się dwiema kategoriami nieruchomości. Są to nieruchomości zamieszkane (art. 6c ust. 1 ustawy) i nieruchomości niezamieszkane (art. 6c ust. 2 ustawy). W piśmiennictwie przyjęto, że konstrukcja zawarta w art. 2 ust. 3 ustawy pozwala na stwierdzenie, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach kategorię nieruchomości możemy bezpośrednio wiązać z jej właścicielem tzn. jeżeli dana nieruchomość ma jednego właściciela, według definicji ustawowej, to będzie traktowana jako pewna całość bez względu na to, ile elementów składowych wchodzi w jej zakres. Takie właśnie rozumienie właściciela nieruchomości jest związane z nieruchomościami zabudowanymi budynkami wielolokalowymi (por. A. Modrzejewski, "Właściciel i nieruchomość w świetle znowelizowanej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach" - publ. Samorząd Terytorialny 1-2/2013, s. 88). W stanie faktycznym analizowanej sprawy podkreślenia wymaga to, że na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach obowiązek posiadania umowy na pozbywanie się odpadów komunalnych wytwarzanych na nieruchomości został zastąpiony obowiązkiem złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami ewentualnie podjęcia uzasadnionych wątpliwości przez organ, co do danych zawartych w deklaracji właściwy organ określa w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja organu I instancji została wydana ze względu na uzasadnione wątpliwości, co do wiarygodności danych wykazanych przez Skarżącą w deklaracji złożonej, co do nieruchomości położonej w P. w dniu 27 lutego 2013 r. a następnie skorygowanej w dniu 16 lipca 2013r. a zatem w świetle przytoczonych podstaw prawnych organ miał prawo wszcząć postępowanie i wydać decyzję określającą prawidłową wysokość opłaty. Odnosząc się do zarzutu skargi, że Skarżąca uiszczała za rok 2014 zgodnie ze złożoną deklaracją kwoty opłat W ocenie Sądu zarzuty skarżącej, co do wadliwości wyliczeń wysokości opłaty są z powyższych powodów bezpodstawne. Organ określił bowiem prawidłową wysokość opłaty a nie zaległość w tej opłacie. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie wskazać, że przepis art. 6c u.c.p.g. odczytywany zgodnie z językowym brzmieniem wyrazów pozwala na wyprowadzenie z niego normy, która nakazuje każdej gminie zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1). Zdaniem sądu tak rozumiany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Nawiązując do wykładni systemowej, trzeba zauważyć, że umieszczono w rozdziale 3c u.c.p.g. zatytułowanym "Gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę", co potwierdza, iż jego adresatem gmina. Systemowe odczytanie omawianej normy nakazuje zaś sięgnąć do art. 2 u.c.p.g. w celu poznania definicji "właścicieli nieruchomości" (art. 2 ust. 1 pkt 4) oraz do art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) w celu zdefiniowania pojęcia "odpady komunalne" - odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Funkcjonalnie odczytując zaś ten przepis u.c.p.g. należy stwierdzić, że zorganizowanie odbierania odpadów staje się jednym ze sposobów realizacji celów omawianej ustawy. Podobnie należałoby zatem spojrzeć na mający istotne znaczenie dla analizowanej sprawy przepis art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Dzięki wykładni językowej można wyprowadzić normę prawną, w myśl której rada gminy może postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie z przepisu tego wynika więc fakultatywność objęcia systemem odbierania odpadów komunalnych również właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W ocenie Sądu, przepis art. 6c u.c.p.g. nie pozwala na dokonanie ograniczeń podmiotowych, to znaczy na wybranie przez gminę, od właścicieli których nieruchomości niezamieszkałych odpady będą odbierane. Wniosek ten wynika z językowej wykładni tego przepisu, w którym ustawodawca nie zastrzegł możliwości zawężenia katalogu właścicieli objętych działaniami gminy. Nadto należy sięgnąć - korzystając z dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej - do przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g., który stanowi, że gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Skoro zatem celem funkcjonowania omawianej ustawy jest objęcie jej regulacjami wszystkich właścicieli nieruchomości na terenach gmin, to przepis art. 6c ust. 2 u.c.p.g. trzeba odczytywać jako swoiste rozwinięcie tego celu (sposób jego realizacji). Innymi słowy przepis ten jest formalnoprawną podstawą do wypełnienia celu, jaki ustawodawca postawił przed gminami. W tym stanie rzeczy trudno byłoby przyjąć, żeby racjonalny ustawodawca z jednej strony dążył do maksymalnego pokrycia terenu gminy systemem gospodarowania odpadami, a z drugiej strony dozwalał na wyłączanie pewnych nieruchomości z tego systemu. W kontekście zarzutów i twierdzeń strony skarżącej trzeba podkreślić, że objęcie na mocy art. 6c ust. 2 u.u.c.p.g. wszystkich nieruchomości na terenie gminy systemem opłatowym wyłącza całkowicie możliwość pozbywania się odpadów komunalnych w inny sposób, niż przez ten jaki zorganizowała gmina. Ustawodawca wymaga bowiem od gmin dążenia do pełnego pokrycia terenu gmin systemem gospodarowania odpadami, a zatem realizując tenże cel, stosując art. 6c ust. 2 u.c.p.g., gminy nie mogą akceptować działań zmierzających do wyłączenia jakiś nieruchomości spod tak funkcjonującego systemu. Z uwagi na powyższe za bezzasadny w ocenie Sądu należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym wskazanego w skardze przepisu art. 6o u.u.c.p.g. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, a co zaakceptował organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Bezzasadny jest także zarzut nie zastosowania w sprawie art. 6i ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 6j ust. 3 b) u.u.p.c.g. przy zastosowaniu § 3 ust. 5 uchwały Nr XXVII/331/2012 Rady Miejskiej w B. z dnia 20 grudnia 2012r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości stawki tej opłaty (tekst jednolity: Dz. Urz. Woj. Zach. z 2014 r. poz. 3700) w brzmieniu nadanym uchwałą nr W48/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Zach.15.658) poprzez nie uwzględnienie, iż w obliczaniu opłat za 2015 r. obowiązywały stawki ryczałtowe roczne. Stosownie do treści § 3 ust. 5 ustala się na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku podwyższoną ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - w wysokości [...] zł za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w przypadku, gdy odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Jak sama Strona skarżąca wskazywała w skardze na nieruchomości prowadzone były roboty budowlane przez cały okres za który naliczono opłaty a zatem nie było podstaw do zastosowania ryczałtowej opłaty. Stan faktyczny ustalony został w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie a organy dokonały wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. W świetle zarzutów skargi podkreślenia wymaga i to, że obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, wynikający z art. 122 i 187 § 1 O.p. nie ma charakteru absolutnego. Żaden bowiem organ administracji publicznej nie ma nieograniczonej wiedzy na temat istniejących stosunków faktycznych i prawnych. W związku z tym, bez udziału strony postępowania, która ma zdecydowanie pełniejszą wiedzę na temat swojej sytuacji procesowej, nie zawsze udaje się zgromadzić cały istniejący materiał dowodowy. W ocenie Sądu bezzasadnym okazał się także zarzut naruszenia art. 233 § 2 O.p. Zgodnie z art. 233 § 2 O.p. organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeśli rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu spawy. Powołany przepis może być zatem zastosowany przez organ odwoławczy jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w całości lub w znaczonej części i nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 229 O.p. O tym, czy postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy stanowi uzupełnienie materiałów i dowodów, w rozumieniu art. 229 O.p., czy też wykracza poza granice wyznaczone tym przepisem, decyduje jego zakres oraz znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego. Takie ukształtowanie zakresu postępowania odwoławczego należy wiązać z wynikającą z art. 127 O.p. zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa podatkowa będzie ponownie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Organ odwoławczy w celu ustalenia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy dokonuje przede wszystkim oceny materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji. Jeżeli organ odwoławczy w wyniku tej oceny uzna, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie jest wystarczający do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadza dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia tego materiału w trybie art. 229 O.p., a jeśli zakres koniecznego postępowania wykracza poza granice wyznaczone tym przepisem, uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznanie organowi I instancji. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy podzielił ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ I instancji a następnie stan prawny sprawy, a zatem ustalił przepisy jakie w niniejszej sprawie mają zastosowania i uczynił to prawidłowo. Podsumowując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.