II FSK 637/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący s. Bogdan Lubiński Sędziowie: s. Stefan Babiarz (sprawozdawca) s. Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Op 360/16 w sprawie ze skargi R.w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok 1. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., I SA/Op 360/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddali skargę R. w W. (zwanej dalej spółdzielnią) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 października 2015 r. w przedmiocie uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia 19 grudnia 2014 r. burmistrz – jako organ I instancji – określił spółdzielni zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2010 r. w wysokości 34.431 zł. 3. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 października 2015 r. Samorządowe Kolegium odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję burmistrza z dnia 19 grudnia 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W skardze na powyższą decyzję spółdzielnia zarzuciła organowi odwoławczego naruszenie: - art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: ord. pod.) przez niezastosowanie, - art. 233 § 2 ord. pod. - przez niewłaściwe zastosowanie i art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 208 § 1 ord. pod. przez niezastosowanie. Podkreśliła, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponieważ nie miały miejsca wymienione w art. 70 ord. pod. okoliczności skutkujące zawieszeniem albo przerwaniem biegu terminu przedawnienia - zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. wygasło w dniu 1 stycznia 2016 r. na skutek jego przedawnienia. Po upływie tego terminu, wobec niedoręczenia wydanej wcześniej decyzji, należało ją zmienić, umarzając postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty prezentowane dotychczas. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że dniem wydania decyzji przez organ II instancji był dzień jej sporządzenia, a nie dzień doręczenia. Data wydania decyzji oznacza załatwienie sprawy administracyjnej w danej instancji, a strona zostaje zapoznana z treścią rozstrzygnięcia przez doręczenie wydanego już aktu. Dlatego to dzień sporządzenia decyzji wywołuje oznaczone skutki prawne, bo data wydania decyzji określa moment, według którego organ ocenia stan faktyczny i prawny brany za podstawę rozstrzygnięcia sprawy (por. też wyrok WSA w Opolu z dnia 5 października 2016 r., I SAB/Op 9/16 i powołane tam orzecznictwo). Reasumując, sąd wskazał, że jeżeli zobowiązanie podatkowe spółdzielni przedawniało się z upływem 31 grudnia 2015 r., a zaskarżoną decyzję wydano w dniu 30 października 2015 r., to pomimo doręczenia jej po tym terminie, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu organu odwoławczego. 5. Powyższy wyrok spółdzielnia zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając sądowi I instancji naruszenie: 1) art. 70 § 1 ord. pod. na skutek błędnej wykładni; 2) art. 269 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie uchwały NSA z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13; 3) art. 144 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) na skutek niezastosowania oraz art. 151 p.p.s.a. na skutek zastosowania – mimo że w postępowaniu podatkowym doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 2 ord. pod. przez niewłaściwe zastosowanie i art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 208 § 1 i art. 212 ord. pod. przez niezastosowanie. Mając na uwadze powyższe, wniosła o: - uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 6. Otóż zarzut naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a. byłby uzasadniony tylko wówczas, gdyby sąd I instancji nie podzielił stanowiska zawartego w uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13, a tak nie było. W uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r., I FPS 4/13 skład orzekający wyraził następujący pogląd: "W świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ord. pod. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 ord. pod.)". W skardze kasacyjnej nie wykazano, by stan faktyczny sprawy odpowiadał tezie powyższej uchwały NSA. Nie podniesiono też, że nie doszło w sprawie do przerwania, czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zauważyć tu należy, że w skardze skarżąca raz podała, że nie miały miejsca okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, albo jego przerwaniem, a dalej, że "w sprawie miały miejsce podniesione w art. 70 ord. pod. okoliczności skutkujące zawieszeniem przedawnienia". W tej sytuacji zarzut naruszenia tego przepisu jest chybiony. 7. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 70 § 1 ord. pod. Okoliczność, że decyzje organu odwoławczego doręczono po upływie terminu przedawnienia nie ma w świetle powołanej przez sądu I instancji uchwały NSA I FPS 8/03 znaczenia, skoro mówi się w niej o tym, że decydująca dla zachowania terminu przedawnienia jest data doręczenia decyzji. Poza tym w sprawie skarżący nie twierdzi, żeby nie doszło do przerwania, czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a także do zapłaty zobowiązania. 8. Także nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 144 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (nie ma takiego przepisu, chyba chodziło o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) w związku z art. 151 p.p.s.a. i w związku z art. 233 § 2 ord. pod. Sąd I instancji wskazał, że stanowisko organu odwoławczego jest trafne - organ odwoławczy bowiem wskazał dlaczego wydał takie rozstrzygnięcie i jakie dowody należy w ponownym postępowaniu przeprowadzić. Podał też, że "złożony i wieloelementowy stan faktyczny sprawy, a w szczególności wielość przedmiotów opodatkowania, nadto fakt, że strona składała korekty deklaracji (również po wszczęciu postępowania podatkowego), a także okoliczność, iż strona w toku postępowania wielokrotnie składała wyjaśnienia oraz wyjaśniała te modyfikacje przeważają za dopuszczeniem dodatkowych dowodów nawet wtedy, gdy strona domaga się powtórzenia uprzednio dopuszczonego i przeprowadzonego dowodu". Dlatego organ odwoławczy wyjaśnił, że odmowa dopuszczenia dowodów była w tych okolicznościach nieuzasadniona. Sąd przy tym podkreślił, że decyzja wydana w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, ze względu na wielość przedmiotów opodatkowania, powinna w przejrzystej formie przedstawiać: jakie działki gruntu (numer, lokalizacja, powierzchnia, rodzaj użytku, właściciele, władający) i dlaczego zostać powinny opodatkowane podatkiem od nieruchomości oraz podobnie- jakie budynki (lokalizacja, numer działki, położenie, powierzchnia użytkowa, właściciel, władający i dlaczego powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości lub z niego zwolnione". W tym stanie sprawy podgląd sądu i instancji co do oddalenia skargi jest uzasadniony ze wskazaniem, że art. 233 § 2 ord. pod. opiera się na dwóch przesłankach tj. przeprowadzeniu postępowania dowodowego w całości albo w znacznej części jako warunku rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy musi bowiem wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ I instancji naruszył przepisy postępowania dowodowego i przed wydaniem decyzji nie wyjaśnił istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy okoliczności, co doprowadziło do tego, że zachodzi albo zupełny brak postępowania dowodowego albo do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ta druga okoliczność w sprawie zaistniała. 9. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.