II OW 56/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta G. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Miasta G. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. w przedmiocie rozpoznania wniosku W. S. w sprawie przekroczenia poziomu hałasu w lokalu mieszkalnym postanawia: wskazać Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) Burmistrz Miasta G. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. w przedmiocie rozpoznania wniosku W. S. w sprawie przekroczenia poziomu hałasu w porze nocnej w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że W. S. w dniu 12 stycznia 2012 r. złożyła skargę do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w G. na uciążliwe odgłosy z mieszkania przy ul. [...]. W dniach 20 stycznia 2012 r. oraz 20 lutego 2012 r. został skontrolowany stan techniczny urządzeń wodno - kanalizacyjnych i nie stwierdzono przecieków, ani zbyt głośnego szumu wody. W dniu 3 września 2015 r. zostały wykonane pomiary poziomu hałasu w godzinach nocnych przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną w K., które wykazały przekroczenia dopuszczalnego hałasu (dopuszczalny - 25dB - pomierzony 35dB). W zawiadomieniu z dnia 23 września 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał sprawę Burmistrzowi Miasta G. jako organowi właściwemu do przeprowadzenia kontroli na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo o ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.). Decyzją z dnia 17 grudnia 2015 r. Burmistrz Miasta G. umorzył postępowanie, stwierdzając, iż prowadzenie postępowania w trybie art. 363 w/w ustawy jest bezprzedmiotowe. Analizowany przypadek emisji hałasu dotyczy lokalu mieszkalnego, a nie środowiska przyrodniczego, do którego odnosi się ta ustawa. W dniu 4 stycznia 2016 r. W. S. złożyła "wniosek" do SKO w O. o uchylenie decyzji Burmistrza G. z dnia [...] grudnia 2015 r. Wskazała, że postępowanie powinno być prowadzone w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.). Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. SKO w O. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta G. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ ten poddał w wątpliwość, czy organem właściwym do wydania decyzji jest Burmistrz Miasta G., wskazując na art. 5 ust. 2 oraz art. 66 ust. 1 a ustawy - Prawo budowlane. We wniosku o rozstrzygnięcie sporu, Burmistrz Miasta G. wskazał następnie, iż z art. 84 ust. 1 oraz art. 84 a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane wynika, że do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, która m.in. obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. W § 323-327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) określono zasady ochrony przed hałasem i drganiami. W niniejszej sprawie ustalono, że ewentualne przekroczenie hałasu w lokalu W. S. związane jest ze stanem technicznym urządzeń wodno - kanalizacyjnych. Zatem obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest ustalenie, czy w sprawie zaistniały przesłanki z działu IX rozporządzenia. Wobec powyższego, wniesiono o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego ze wskazaniem, że organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość powstałe między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, jeżeli odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W przedmiotowej sprawie zaistniał negatywny spór kompetencyjny pomiędzy Burmistrzem Miasta G. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G., dotyczący rozpoznania wniosku W. S. w sprawie przekroczenia poziomu hałasu w porze nocnej w lokalu mieszkalnym. Treść art. 12 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1165) wskazuje, że kontrola techniczna utrzymania obiektów budowlanych, jako samodzielna funkcja techniczna w budownictwie, może być wykonywana wyłącznie przez osoby legitymujące się decyzją - "uprawnienia budowlane", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego nakazu. Przepis ten zamieszczony został w rozdziale 6 - "Utrzymanie obiektów budowlanych" i przewiduje określone konsekwencje w postaci orzeczenia organu nadzoru budowlanego, będącego wynikiem niezachowania przez zobowiązany podmiot wymogów określonych w ustawie, a odnoszących się do należytego utrzymania obiektu budowlanego. Skutkiem nieodpowiedniego stanu technicznego budynku (urządzeń stanowiących jego wyposażenie) może być emitowanie hałasu, przekraczającego dopuszczalne przepisami prawa normy. § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) stwierdza, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażenia użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Ust. 2 pkt 2 komentowanego przepisu wskazuje, że pomieszczenia w budynkach mieszkalnych (...) należy chronić przed hałasem pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku. § 326 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdza, iż poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, poza wskazanymi w tym przepisie wyłączeniami, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach (...). Z kolei § 327 ust. 2 powołanego rozporządzenia wskazuje, że instalacje i urządzenia, stanowiące techniczne wyposażenie budynku mieszkalnego (...), nie mogą powodować powstawania nadmiernych hałasów i drgań, utrudniających eksploatację lub uniemożliwiających ochronę użytkowników pomieszczeń przed ich oddziaływaniem. Art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 672), stwierdza zaś, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Na podstawie art. 363 powołanej ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do: 1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Powołane przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska wskazują, że uprawnienie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do wydania decyzji nakładającej na osobę fizyczną obowiązek dostosowania emitowanego poziomu hałasu do obowiązujących w tym zakresie norm, dotyczą emisji hałasu do środowiska. Materialnoprawną podstawą ingerencji organów administracji publicznej, w sytuacji, w której źródłem hałasu odczuwalnego w pomieszczeniu mieszkalnym jest instalacja stanowiąca techniczne wyposażenie innego pomieszczenia mieszkalnego, są zaś powołane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., interpretowane w powiązaniu z art. 66 ust 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Przepisy te, jako organy administracji publicznej właściwe do prowadzenia postępowania administracyjnego, wskazują organy nadzoru budowlanego. Uwzględniając, że spór kompetencyjny pomiędzy Burmistrzem Miasta G. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. dotyczy rozpoznania wniosku W. S. w sprawie przekroczenia poziomu hałasu w lokalu mieszkalnym, spowodowanym funkcjonowaniem instalacji wodno - kanalizacyjnej, organem, który powinien prowadzić postępowanie administracyjne w powołanym zakresie, jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.