I SA/Ke 543/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ("Agencja", "ARiMR") decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w K. z [...]nr [...] w sprawie odmowy przyznania K.S. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. 1.2. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2015.1551) dalej "ustawa z 5 lutego 2015 r." wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz.U. 2015.351 ze zm.), dalej "Rozporządzenie z 12 marca 2015 r." oraz przepisy unijne. 1.3. Zgodnie z art. 59 ust. 7 Rozporządzenia nr 1306/2013, wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Organ ustalił, że K.S. 8 czerwca 2015 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 7,23 ha. Gospodarstwo strony zostało wytypowane do kontroli na miejscu. Zgodnie z informacją zawartą w raporcie rolnik został poinformowany o kontroli 13 listopada 2015 r., jednak odmówił jej przeprowadzenia; złożył na tą okoliczność dodatkowe pisemne oświadczenie. Strona w odwołaniu oznajmiła, że odmowa przeprowadzenia czynności kontrolnych w jego gospodarstwie spowodowana była chorobą żony, której nie mógł pozostawić w domu samej, a nie było innej osoby, która mogłaby się nią opiekować. Ponadto oświadczył, że nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli i że nie był pouczony o konsekwencjach takiej odmowy. 1.4. Organ wskazał, że K.S. składając podpis pod wnioskiem z 8 czerwca 2015 r. oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych przedmiotowym wnioskiem oraz że zobowiązuje się do umożliwienia wstępu osobom upoważnionym do wykonywania czynności kontrolnych na teren jego gospodarstwa rolnego, a także okaże do wglądu dokumenty potwierdzające dane zawarte we wniosku o przyznanie płatności. Ponadto strona zobowiązała się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W ocenie organu nie można zatem uznać, że strona nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji odmowy przeprowadzenia czynności kontrolnych w jej gospodarstwie. Organ wskazał na przypadki, które w świetle art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. mogą zostać uznane za siłę wyższą i nadzwyczajne okoliczności oraz stwierdził, że choroba żony nie mieści się w ww. przypadkach. Zgodnie z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Nr 640/2014 ponadto przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Poinformowanie o ww. przypadku 8 czerwca 2016 r., tj. w dniu złożenia odwołania od decyzji powoduje znaczne przekroczenie wskazanego terminu. Strona wskazała ponadto na obowiązek organu udzielania stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W aktach sprawy brak jest jednak dowodów, że strona wystąpiła z takim żądaniem. Beneficjent nie wniósł ponadto zastrzeżeń do raportu kontroli, w związku z czym organ uznał ustalenia kontrolne za wiążące. 1.5. Organ nie zgodził się też z zarzutem strony, że nie zostało wyczerpane pełne postępowanie dowodowe. Strona nie przedstawiała dowodów i nie występowała z żądaniem czynnego udziału w postępowaniu lub wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W zakresie prośby strony dotyczącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przeprowadzenie kontroli na miejscu, organ wskazał, że przeprowadzenie kontroli w 2016 r. nie będzie odzwierciedlało stanu faktycznego w gospodarstwie strony w roku 2015. Nie można określić ani rodzaju, ani powierzchni upraw z roku 2015, ponieważ czynniki te są zmienne i stan na polu z roku 2016 będzie inny niż w roku 2015. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję K.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminisatrcyjnego w K.. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do płatności, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy przy uwzględnieniu stanu faktycznego i wyjaśnień skarżącego w dacie, w której miała być przeprowadzona kontrola administracyjna. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego w postaci wyjaśnień skarżącego, co do przyczyny jego prośby o przełożenie kontroli na najbliższy możliwy termin w związku z chorobą żony. 2.2. W ocenie skarżącego choroba żony, zgodnie z art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1306/2013, z całą pewnością może być zaliczona do przyczyn o charakterze "siły wyższej". Jako skarżący w sposób niewątpliwy wykazał, że jego żona w owym czasie była osobą chorą, gdyż po pierwsze legitymowała się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, a po drugie — przebywała wówczas na niezakwestionowanym przecież zwolnieniu lekarskim. Podkreślił, że nie był pouczony i nie miał świadomości, iż odmowa przeprowadzenia czynności kontrolnych będzie aż tak brzemienna w skutkach, tj. pozbawiająca go dopłat za rok 2015. Był przekonany, że odmowa przeprowadzenia kontroli "z przyczyn osobistych" będzie się wiązała z rychłym wyznaczeniem nowego terminu przeprowadzenia kontroli, w której jako właściciel mógłby z powodzeniem brać udział, przy uprzednim zapewnieniu żonie właściwej opieki i pomocy, co 16 listopada 2015 r. było niemożliwe. 2.3. Zdaniem skarżącego, decyzja została wydana przedwcześnie, gdyż nie zostało wyczerpane pełne postępowanie dowodowe. Wskazał, że zadeklarował konkretny obszar rolny, numerycznie oznaczone działki do przyznania wnioskowanych płatności, jak też był zobowiązany do uprawy tych konkretnych nieruchomości i utrzymania ich w należytej kulturze rolnej, co w istocie nie zostało zakwestionowane, gdyż przedmiotowe działki nie były faktycznie zbadane przez osoby kontrolujące. Powołując stosowne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący wskazał na obowiązki organu w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie skarżącego wykładnia prawa dokonana przez organ, skutkująca nieprzyznaniem mu płatności, o które wnosił ma charakter dyskryminujący. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2013 r. sygn. P 40/12. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Agencji w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Podstawę odmowy przyznania skarżącemu płatności stanowiła okoliczność odmowy przez skarżącego przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie programu rolnośrodowiskowego. Szczegółowe warunki i tryb przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określa Rozporządzenie z 12 marca 2015 r., wydane na podstawie art. 34 ust. 1 - 3 ustawy z 5 lutego 2015 r. Zgodnie z art. 7 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015 r., płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Ponadto w myśl art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 tej ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 6 ustawy z 5 lutego 2015 r. płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Łącznie spełnienie przez producenta rolnego wszystkich ww. przesłanek, stanowi podstawę przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Źródłem informacji dotyczących zadeklarowanych działek rolnych jest wniosek rolnika o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych jest przeprowadzanie kontroli na miejscu, obejmującej weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności. Stosownie do art. 74 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania (...) - Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm. - zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Kontrole te uzupełniane są przez kontrole na miejscu. Jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, chyba że wystąpiły przypadki siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności (art. 59 ust. 7 Rozporządzenia nr 1306/2013). W kwestii zwrotu "uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu" Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt C-536/09 stwierdził, że stanowi ono autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich w ten sposób, że obok zachowań umyślnych obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie działania wynikające z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli na miejscu, jeżeli ten rolnik lub jego przedstawiciel nie przyjął wszelkich środków, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli. Trybunał podkreślił również, że wobec rozbieżności w poszczególnych wersjach językowych pojęcie to należy interpretować w świetle kontekstu, w który się wpisuje, ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest częścią (por. wyrok NSA z 27 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 8/12; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei okoliczności mogące stanowić przypadek siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne wyłączające zastosowanie art. 59 ust. 7 Rozporządzenia nr 1306/2013, zostały przykładowo wymienione w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia. Należą do nich m.in. śmierć beneficjenta, długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu, poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym, zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym, choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw, wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku. Wyłączenie zastosowania art. 59 ust. 7 Rozporządzenia, z uwagi na przypadek siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne, uzależnione jest dodatkowo, od ich zgłoszenia w określonym terminie. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. 3.3. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organ zasadnie przyjął, że odmowa przeprowadzenia kontroli przez skarżącego w dniu 16 listopada 2015 r., jednoznacznie wskazuje, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli na miejscu, co wypełnia dyspozycję art. 59 ust. 7 Rozporządzenia nr 1306/2013. Wprost wynika to z pisemnego oświadczenia skarżącego z 16 listopada 2015 r. w którym odmówił przeprowadzenia czynności kontrolnych na terenie jego gospodarstwa oraz pomiarów działek. Nie podał przy tym żadnej przyczyny takiej odmowy. W ocenie Sądu, takiej postawy nie usprawiedliwiała przywołana dopiero na etapie odwołania okoliczność dotycząca stanu zdrowia małżonki skarżącego. Sam skarżący bowiem podnosi, że choroba żony nie była chorobą nagłą, ponieważ trwała co najmniej od lipca 2015 r. (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności), a pogorszenie stanu zdrowia nastąpiło na przełomie października i listopada. Nie można również pominąć, że skarżący został poinformowany o kontroli już 13 listopada 2015 r., co umożliwiało zorganizowanie ewentualnej opieki na żoną. Dodatkowo należy wskazać, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, iż chora nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Odmowa przeprowadzenia kontroli w takiej sytuacji pozostaje w oczywistej sprzeczności z założeniem, że rolnik działał z całą starannością przezornego rolnika i podjął wszelkie środki, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli. Istotne przy tym jest, że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności zobowiązał się m.in. do umożliwienia wstępu osobom upoważnionym do czynności kontrolnych na terenie gospodarstwa rolnego. Należy ponadto zaakceptować stanowisko organu, że w kontekście treści art. 2 ust. 2 Rozporządzenia 1306/2013, choroba żony skarżącego nie stanowi przypadku siły wyższej czy też okoliczności nadzwyczajnej, wyłączającej zastosowanie art. 59 ust. 7 Rozporządzenia nr 1306/2013. Prawidłowo również organ zauważył, że nawet w przypadku uznania tej sytuacji za siłę wyższą lub nadzwyczajny przypadek, okoliczność ta nie mogłaby zostać uwzględniona, z uwagi na fakt, że została zgłoszona po terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Nr 640/2014 (pkt 1.4.). Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma ponadto okoliczność, że skarżący nie został poinformowany o skutkach odmowy przeprowadzenia kontroli. Mające zastosowanie w sprawie przepisy nie nakładają bowiem na organ takiego obowiązku. Co więcej skarżący składając wniosek o przyznanie płatności oświadczył, że znane są mu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych przedmiotowym wnioskiem. 3.4. Sąd nie stwierdził ponadto, wbrew zarzutom skargi, że doszło do uchybień w zakresie gromadzenia oraz oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ ocenił, w kontekście mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, okoliczność i zasadność odmowy przeprowadzenia kontroli. Fakt, że ocena ta jest odmienna od oczekiwanej przez stronę, nie świadczy o jej dowolności. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy z 20 lutego 2015 r. z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267, ze zm.), "K.p.a.", chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 27 tej ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe zasady stanowią powtórzenie reguł zawartych w K.p.a., z zaznaczeniem wszakże ich pewnej odrębności. Pierwszą z nich jest zasada praworządności, którą odzwierciedlają postanowienia art. 7 K.p.a. Według zaś reguły drugiej, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warto tu przypomnieć, że druga z zasad została ograniczona w stosunku do ogólnej reguły ujętej w art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ na organ został nałożony obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jednakże bez zobowiązania tego organu do podejmowania z urzędu wszelkiej inicjatywy w tym zakresie. Zdaniem Sądu, postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo z uwzględnieniem ww. przepisów, a istotne okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości. Z tych względów zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. jest nieuzasadniony. Niezrozumiały z kolei jest zarzut dyskryminacji skarżącego poprzez wykładnię prawa dokonaną przez organ. W kontekście całej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował. Zarzut dyskryminacji byłby uzasadniony dopiero w sytuacji przyznania skarżącemu płatności, w stanie faktycznym sprawy i dotyczyłby innych producentów, którzy również uniemożliwili przeprowadzenie kontroli i w konsekwencji płatność została im odmówiona. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu praw do przyznania płatności. 3.5. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.