III SA/Wa 2425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 maja 2015 r. nr IPPP2/4512-80/15-4/IZ w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej: jako "Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca") złożyła wniosek uzupełniony pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z tytułu automatycznej sprzedaży biletów parkingowych. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Przedmiotem wniosku są stosowane automatyczne urządzenia parkingowe ICA/DESIGNA/CARFLOW składające się z urządzeń wjazdu (wydające stosowny bilet) i wyjazdu, rogatek (szlabanów), kas ręcznych i automatycznych, przy pomocy których są pobierane opłaty parkingowe. Obsługa jest w pełni zautomatyzowana. Działanie systemu nadzoruje jednostka centralna, w której generowane są wszystkie dane dotyczące poprawności pracy systemu, taryf, obrotów, ilości wpuszczonych samochodów, wjazdów awaryjnych (np. karetek pogotowia, straży pożarnej), działania poszczególnych urządzeń, wydawania kart itp. Komputer daje możliwość tworzenia wszelkich raportów (w tym kasowych) i statystyk w zależności od potrzeb użytkownika systemu. System zabezpieczony jest przed możliwością ingerencji w dane systemu przez pracowników obsługi. Do chwili obecnej Spółka otrzymywała regularnie potwierdzenia z Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej w W. stwierdzające/potwierdzające, iż świadczone przez systemy usługi (dokonywanie opłat parkingowych z użyciem kasy automatycznej i ręcznej) są zwolnione z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Ostatnia interpretacja była wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 12 marca 2014 r. (pismem: IPPP2/443-71/14-2/KOM). W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, że kasa automatyczna jest urządzeniem służącym do pobierania opłat za czas parkowania. Kasa wyposażona jest w moduły czytające nośniki (bilety parkingowe) wydane przez automat wjazdowy. Algorytm zawarty w pamięci kasy automatycznej nalicza opłatę od momentu wjazdu na parking według stawek godzinowych ustalony przez operatora/użytkownika urządzeń parkingowych. Pobór opłaty odbywa się w sposób samoobsługowy, tj. przez klienta korzystającego z parkingu, bez udziału pracowników obsługujących system parkingowy. W kasie automatycznej można dokonać płatności bilonem, banknotami lub bezgotówkowo, jeśli kasa automatyczna została w taki moduł wyposażona. Wydawanie reszty odbywa się automatycznie. Kasa może wydrukować paragon na życzenie klienta zawierający informacje o dacie i godzinie rozpoczęcia i zakończenia parkowania, czasie parkowania, podanie metody płatności (gotówką lub bezgotówkowo), oraz podaniem kwot netto, brutto oraz wyliczonej kwoty podatku VAT, według obowiązującej stawki % VAT. Kasa automatyczna przesyła dane finansowe, w tym fakt wyjęcia kaset z bilonem i banknotami oraz raporty uzupełniania kasy w gotówką potrzebną do wydawania reszty do serwera zarządzającego. Kasa ręczna jest urządzeniem do pobierania opłat za czas parkowania. Obsługa odbywa się przy udziale pracownika obsługującego parking. Algorytmy oprogramowania naliczające opłaty są takie same jak w kasie automatycznej. Różnica pomiędzy kasą ręczną a kasą automatyczną polega na braku modułów rozpoznających nominały bilonu i banknotów w kasie ręcznej. Personel obsługujący kasę ręczną, po włożeniu nośnika (biletu parkingowego), odczytuje na wyświetlaczu LCD wyliczoną przez algorytm programu kwotę za czas parkowania, którą pobiera od klienta (kierowcy) korzystającego z parkingu. Algorytm naliczający opłatę jest taki sam dla kasy automatycznej i kasy ręcznej. Zarówno kasa automatyczna jak i kasa ręczna nie oznaczą nośnika (biletu parkingowego) jako opłacony, gdy kwota nie zostanie w pełni pobrana. W tym przypadku urządzenie wyjazdowe uniemożliwi wyjazd z parkingu. W przypadku kasy automatycznej wydawanie reszty odbywa się z zasobników bilonu kasy, a w przypadku kasy ręcznej kasjer obsługujący potwierdzi przyjęcie opłaty w pełnej kwocie poprzez wybranie odpowiedniego przycisku "Opłacono" i sam wyda resztę. Kasjer nie może zmienić wyliczonej przez kasę ręczną kwoty do zapłaty za parkowanie. Po zakończeniu zmiany kasjera, kasa ręczna generuje wydruk z przyjętą sumą podczas jego zmiany. Również w przypadku kasy ręcznej, cały przychód wysyłany jest do serwera zarządzającego, gdzie istnieje możliwość wydruku raportów przychodu z kas automatycznych i ręcznych według zdefiniowanych zakresów czasowych: dzienny, miesięczny, roczny, z rozbiciem na kwoty brutto, netto oraz podaniem obowiązującej stawki VAT w % i kwoty podatku VAT, jak i na płatności gotówkowe i bezgotówkowe. W związku z powyższym Skarżąca zwróciła się o odpowiedź na pytanie: Czy przysługuje Spółce w roku 2015 zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z brakiem zmian w tej sprawie (dotyczy działalności Spółki) Wnioskodawca uważa, iż dalsze zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących jest zasadne. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2015 r. uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z tytułu sprzedaży biletów parkingowych i kwot podatku należnego przy użyciu kas automatycznych oraz za nieprawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z tytułu sprzedaży biletów parkingowych przy użyciu kas ręcznych. W uzasadnieniu Organ zwrócił uwagę, iż z okoliczności sprawy wynika, że Spółka świadczy usługi (pobiera opłaty parkingowe) przy użyciu kas automatycznych, które wydają bilety i przyjmują należności w bilonie i gotówce, a także bezgotówkowo, jeśli kasa jest wyposażona w odpowiedni moduł, wydają resztę. Kasy te są obsługiwane przez klienta, bez udziału pracowników Spółki. W tym przypadku Organ uznał należy, że świadczone przez Spółkę usługi są usługami, o których mowa w poz. 41 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. Z 2014 r. poz. 1544, dalej jako rozporządzenie), a więc na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2016 r. korzystają ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. W związku z powyższym stanowisko Spółki w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących usług (pobór opłat parkingowych) świadczonych przy użyciu kas automatycznych Organ uznał za prawidłowe. Organ zauważył, iż z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka świadczy usługi (pobiera opłaty parkingowe) przy użyciu kas ręcznych, które są obsługiwane przez pracowników Spółki. Pracownicy przyjmują należności za usługi parkingowe i wydają resztę klientom. W ocenie Organu nie można uznać, że w sytuacji, gdy to pracownicy Spółki przyjmują należność za usługę parkingową spełnione są warunki do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 w związku z poz. 41 ww. rozporządzenia. Organ podkreślił, iż w załączniku tym wyraźnie wskazano, że ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania korzystają usługi świadczone przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, które bezobsługowo przyjmują należność i są obsługiwane wyłącznie przez klienta. W przedmiotowej sprawie to pracownicy Spółki przyjmują należności za wyświadczoną usługę. Tym samym stwierdził, że w przypadku świadczenia usług (pobór opłat parkingowych) przy użyciu kas ręcznych nie są spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 w związku z poz. 41 ww. rozporządzenia. Uwzględniając powyższe okoliczności w kontekście wyżej powołanych przepisów za nieprawidłowe uznać należy stanowisko Spółki odnośnie możliwości korzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących usług (pobór opłat parkingowych) świadczonych przy użyciu kas ręcznych. Organ stwierdził, iż Spółka ma obowiązek ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej sprzedaży usług (pobór opłat parkingowych) świadczonych przy użyciu kas ręcznych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych na zasadach przewidzianych w wyżej powołanych przepisach rozporządzenia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze na powyższa interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2014 r., poz. 1544) oraz załącznika do tego rozporządzenia w zakresie poz. 41, poprzez przyjęcie, że w katalogu czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania usługi świadczonej przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność: 1) w bilonie lub banknotach, lub 2) innej formie (bezgotówkowej), jeżeli z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zaplata dotyczyła nie mieszczą się czynności, w których co prawda system obsługi parkingu oraz naliczania opłat jest w pełni zautomatyzowany, jednakże to pracownicy podatnika przyjmują należność za usługę parkingową - gdy tymczasem prawidłowa wykładnia tego przepisu winna prowadzić do wniosku odmiennego, - naruszenie art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) - tj. zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, poprzez bezzasadne odstąpienie od dotychczasowej interpretacji przepisów prawa podatkowego (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz załącznika do tego rozporządzenia w zakresie poz. 41), którego treść w istocie, pomimo wprowadzania w tym czasie do obrotu prawnego kolejnych rozporządzeń Ministra Finansów w przedmiocie zwolnień z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy użyciu kasy fiskalnej nie uległa zmianie, począwszy od rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23.12.2004 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 273, poz. 2706) - w zakresie zwalniania od obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kas ręcznych. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż zgodnie z otrzymywanymi w latach 2005 - 2014 interpretacjami podatkowymi, świadczone usługi parkingowe, zarówno przy użyciu kas automatycznych jak i ręcznych korzystały ze zwolnienia przedmiotowego. Każdorazowe zwolnienie oparte było na treści rozporządzeń Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących. Począwszy od rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23.12.2004 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 273, poz. 2706) - załącznik do rozporządzenia, poz. 45 - zwolnieniem objęta była "sprzedaż usług świadczonych przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie lub banknotach". W świetle przedstawionej Spółce wykładni obowiązującego wtedy przepisu, którego zasadnicza treść nie odbiega od treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2014 r., poz. 1544), przyjmowanie zapłaty za przedmiotowe usługi nie musi być procesem w pełni zautomatyzowanym. Użycie w załączniku do rozporządzenia słowa "również" wskazuje, że sama należność może być przyjmowana także za pośrednictwem pracownika" biorąc pod uwagę że sam system obsługi parkingu oraz naliczania opłat jest w pełni zautomatyzowany. W ocenie Skarżącej zaskarżona Interpretacja narusza elementarną zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. Interpretacja ta bez istotnej przyczyny zmienia dotychczasową interpretację przepisu prawa podatkowego, którego treść w istocie (pomimo wprowadzania w tym czasie do obrotu kolejnych rozporządzeń Ministra Finansów w przedmiocie zwolnień z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy użyciu kasy fiskalnej) nie uległa zmianie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. W ocenie Sądu nie są zasadne zarzuty skargi tj. naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz załącznika do tego rozporządzenia w zakresie poz. 41 jak też art.121 O.p. z następujących względów. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14c § 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Dla wyniku niniejsze sprawy znaczenie ma zwłaszcza zastrzeżenie ze stanu faktycznego, zgodnie z którym "Spółka świadczy usługi (pobiera opłaty parkingowe) przy użyciu kas ręcznych, które są obsługiwane przez pracowników Spółki. Pracownicy przyjmują należności za usługi parkingowe i wydają resztę klientom", o czym niżej. Natomiast Minister Finansów ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zdaniem Sądu podstawowym warunkiem uznania interpretacji indywidualnej za prawidłową jest stwierdzenie, że wyrażone w niej stanowisko Organu zajęte zostało na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko bowiem wtedy, gdy zgodność taka istnieje, interpretacja indywidualna może spełnić przypisaną jej funkcję informacyjną i ochronną, tj. dostarczy wnioskodawcy informacji przydanych w określonej sytuacji i w takiej właśnie sytuacji uchroni go przed negatywnymi skutkami zastosowania się do interpretacji Organu. Nie ulega wątpliwości, że konsekwencje rozbieżności między stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku i rzeczywistością obciążają wnioskodawcę. Z drugiej jednak strony wnioskodawca, który we wniosku przedstawił określone okoliczności faktyczne ma prawo oczekiwać, że udzielona mu interpretacja będzie okoliczności te uwzględniała i to na ich tle organ wyrazi swój pogląd, o ile nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Także Sąd ocenia zgodność stanowiska Ministra Finansów z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie zaskarżona interpretacja Ministra Finansów, który zakwestionował prawidłowość stanowiska Skarżącego, odpowiada wymienionym wyżej wymogom formalnym. Innymi słowy pogląd Ministra wyrażony został z uwzględnieniem okoliczności podanych przez Skarżącego we wniosku. Nie mogło spotkać się z akceptacją Sądu stanowisko strony, iż zapis z § 2 ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 1 poz. 41 rozporządzenia Ministra Finansów z 4 listopada 2014 r., w którym ustawodawca używa zwrotu "również w systemie bezobsługowym" oznacza, że dla skorzystania ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących nie ma znaczenia fakt przyjmowania należności za pośrednictwem pracownika, jeżeli sam system obsługi parkingu oraz naliczania opłat jest w pełni zautomatyzowany (k. 6 akt sądowych, s 4 ab initio skargi). W ocenie Sądu, trafne jest zastrzeżenie Ministra Finansów, że fakt pobierania opłaty przez pracownika wyklucza kwalifikację tej czynności do działania w systemie "bezobsługowym". Jak trafnie zauważył Minister zaistnienie instytucji zwolnienia, o której mowa w poz. 41 załącznika nr 1 jest uzależnione od przyjmowania należności od klienta przez urządzenia, a nie przez pracowników. Tylko w sytuacji, kiedy zarówno pobór opłat, jak też wydawanie biletów uprawniających do skorzystania z usługi następuje za pośrednictwem urządzenia, są spełnione warunki zastosowania zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Sąd pozytywnie ocenia rozróżnienie przez Ministra Finansów sytuacji "świadczenia usług parkingowych przy wykorzystaniu urządzenia wydającego bilety i przyjmowaniu należności przez pracowników" oraz sytuacji "świadczenia przez Skarżąca usług przy użyciu kas automatycznych, które wydają bilety, przyjmują należności (...) a także wydają resztę". Tylko w tym ostatnim przypadku zachodzi sytuacja, o której mowa w załączniku 1 poz. 41 przywołanego rozporządzenia. W ocenie Sądu, nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 121 O.p., którego Skarżąca doszukuje się w odmiennym stanowisku Ministra, niż zajmowanym w tym samym stanie faktycznym, w latach 2005-2014. Przede wszystkim należy zauważyć, że z art. 14b § 3 w z w z art. 14 c § 1 O.p. wynika, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku zakreśla zakres sprawy i sposób udzielonej ochrony na podstawie przedstawionego stanu faktycznego. Drugorzędne i bez znaczenia na wynik sprawy pozostało to, że Skarżąca nie wykazała, by stan faktyczny przedstawiony przez nią we wniosku z [...] stycznia 2015 r. był identyczny z tym, przedstawianym we wnioskach w latach 2005-2014 – zwłaszcza, że organ interpretacyjny podtrzymuje pogląd o odmienności spraw (s. 10 in fine odpowiedzi na skargę). Niezależnie jednak od rozważań o "tożsamości" treści składanych przez lata wniosków o udzielenie interpretacji podatkowych, organy interpretacyjne nie są zwolnione od obowiązku przestrzegania prawa. Z uprzednio wydanej interpretacji na rzecz strony nie można wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych, jeżeli pozostają one w sprzeczności z prawidłową wykładnią prawa materialnego. Poza tym, przepisy O.p. w szczególnych przypadkach przewidują tryb weryfikowania i zmiany już udzielonych interpretacji prawa podatkowego. Dlatego też nieuwzględnienie stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek strony w latach poprzedzających nie może przemawiać o naruszeniu przez organ zasady zaufania do organów podatkowych z art. 121 § 1 O.p., ponieważ nawet tak ważna zasada nie stawia organu ponad prawem, którego przestrzeganie jest warunkiem zaprowadzenia sprawiedliwości (aequitas sequitur legem). Zarzut naruszenia art. 121 O.p. nie może okazać się skuteczny także z tego powodu, że celem instytucji interpretacji podatkowej jest zagwarantowanie stronie bezpieczeństwa prawnego w stosunku do zdarzeń zakreślonych w art. 14b § 1 O.p., tj zdarzeń przyszłych lub zaistniałego stanu faktycznego. Ustawodawca zakłada, że adresat, który zastosuje się do informacji uzyskanej od organu interpretacyjnego, nie będzie ponosił negatywnych konsekwencji podatkowych stąd wynikających. Instytucja indywidualnej interpretacji prawa podatkowego stanowi swego rodzaju pomoc prawną, której celem jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika praw i obowiązków wynikających ustaw podatkowych (wyrok NSA z 15 stycznia 2010 r., I FSK 1796/08, CBOSA). Zatem funkcja gwarancyjna realizuje się poprzez ochronę dobrej wiary podatnika działającego w zaufaniu do informacji udzielonej przez organy podatkowe, w rozpoznaniu każdorazowo złożonego wniosku (H. Filipczyk, Indywidualne interpretacje prawa podatkowego – Prawo i praktyka, Warszawa 2011 r., Wiedza i Praktyka, s.11). Jak sama Skarżąca zwróciła uwagę uprzednio wydane przez Ministra względem niej interpretacje dotyczyły lat 2005-2014 r. i przedstawionego w uprzednio złożonych wnioskach stanu faktycznego, zatem niedopuszczalne (prawnie) byłoby rozciąganie skutków (podatkowych) interpretacji uprzednio wydanych na lata, w których zostały wydane na skutek "nowych" wniosków Skarżącej, "nowe" interpretacje podatkowe o odmiennej treści, tj. za rok 2015. Byłoby to sprzeczne z wyznacznikami realizacji zasady gwarancyjnej interpretacji podatkowych, które należą przecież do instytucjonalnych gwarancji wyżej wspomnianej ochrony zaufania do państwa i jego organów. Reasumując w ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organu interpretacyjnego, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia dwiema sytuacjami, które prawidłowo ocenił i zaklasyfikował Minister Finansów. Jeżeli chodzi o sytuację, kiedy świadczenie usług (pobór opłat parkingowych) odbywa się przy wykorzystaniu urządzenia wydającego bilety, ale to pracownicy Skarżącej przyjmują należności za usługę i wydają resztę klientowi (kasy ręczne) nie są spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego na podstawie § 2 ust. 1 w zw. z poz. 41 załącznika do rozporządzenia. W przypadku, kiedy Skarżąca świadczy usługi (pobór opłat parkingowych) przy użyciu kas automatycznych, które wydają bilety, przyjmują należności (w bilonie, gotówce, bezgotówkowo), jeżeli kasa jest wyposażona w odpowiedni moduł, a także wydają resztę (kasy są obsługiwane przez klienta, bez udziału pracowników Skarżącej) – trafny jest pogląd Ministra, ze świadczone przez Skarżąca usługi korzystają, na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia, ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Z tych wszystkich względów Sad na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.