IV SAB/Wr 137/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : st. sekretarz sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi K. H. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla W.-Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2013 r. K. H. zwróciła się do Prezesa Sądu Rejonowego dla W.-Ś. (dalej: Prezes Sądu) o podanie informacji, "w których sprawach (z podaniem sygnatury akt) były wystawiane listy gończe wraz z zaznaczeniem spraw, w których nie ujęto skazanego pomimo wystawionego czy wystawionych listów gończych." Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. Prezes Sądu poinformował wnioskodawczynię, że bez dokładnego sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, jakiego okresu dotyczącą żądane informacje oraz jakich konkretnie wydziałów orzeczniczych, nie jest możliwe właściwe ustosunkowanie się do wniosku i udzielenie stosownej odpowiedzi. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. sprecyzowała, że domaga się informacji dotyczącej Wydziałów Karnych Sądu Rejonowego za okres od 1 stycznia 2005 r. do dnia jej sporządzenia. Przedmiotowy wniosek Prezes Sądu przekazał przewodniczącym II i V Wydziału Karnego, celem określenia możliwości jego realizacji. Bazując na informacjach uzyskanych od nich, pismem z dnia 10 lutego 2014 r. powiadomił zainteresowaną, że ze względu na obszerny zakres jej wniosku, obejmujący okres od 2005 r., nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: ustawa), dlatego udostępnienie wnioskowanych informacji nastąpi w terminie do dnia 27 marca 2014 r. Pismem z 24 marca 2014 r. (doręczonym w dniu 27 marca 2014 r.) Prezes Sądu przesłał wnioskodawczyni informacje o sprawach (z podaniem sygnatur akt), w których wystawione były listy gończe wraz z zaznaczeniem spraw, w których nie ujęto skazanego. Wspomniane dane przedstawiono w formie tabularycznej. Przy czym Wydział II Karny sporządził dwie tabele. Pierwsza stanowiła wykaz spraw zawieszonych – nieosadzeni skazani, wobec których zastosowano list gończy. Druga, wykaz spraw zakreślonych w wykazie Wp, gdzie wobec skazanych zastosowano list gończy – skazani odbyli bądź odbywają karę pozbawienia wolności. Z kolei w tabeli sporządzonej przez Wydział V Karny przedstawiono wykaz spraw zarejestrowanych w wykazie Wp, w których mimo wydanych listów gończych nie osadzono osób skazanych, jak również podano informacje statystyczne odnośnie osób, które nie zostały osadzone, mimo zastosowanych listów gończych w poszczególnych latach. . W nawiązaniu do powyższej odpowiedzi, wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r., wnioskodawczyni zwróciła się do Prezesa Sądu o: "- podanie podstaw i przyczyn zawieszenia spraw w II Wydziale Karnym dla każdej sygnatury, - poinformowanie wg jakich kryteriów jest sporządzona tabela nr 1 i 2 - przesłanie tabeli zarejestrowanych spraw Wp w układzie chronologicznym wg numerów Wp i lat - podanie jaka jest ostatnia sygnatura dla każdego roku - uzupełnienie informacji o wykaz spraw zarejestrowanych w wykazie WP, w których pomimo wydanych listów gończych nie osadzono skazanych – w II Wydziale Karnym. To jest takiej samej informacji i tabeli jaką sporządził V Wydział Karny – jak załączone pismo z dnia 21 marca 2014 r." W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezes Sądu pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że stosowne informacje zostały już jej udzielone, zgodnie z wcześniejszymi wnioskami. Natomiast jej wniosek z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz próbę nawiązania dyskusji i polemiki oraz przeredagowania przez Sąd udostępnionych stronie informacji według interesującego ją schematu, co pozostaje poza przedmiotem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei w odniesieniu do podstaw i przyczyn zawieszenia spraw w II Wydziale Karnym, Prezes Sądu stwierdził, że gdyby tylko strona uważnie przeczytała pismo z dnia 24 marca 2014 r. dowiedziałaby się, że tabela nr 1 przedstawia wykaz spraw zawieszonych z powodu nieosadzenia skazanych, wobec których zastosowano listy gończe. Informacje zawarte w tabelach nr 1 i 2 zostały natomiast sporządzone według kryteriów wskazanych przez stronę we wnioskach z dnia 23 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. Jednocześnie Prezes Sądu zwrócił uwagę na to, że na podstawie przesłanych tabel, strona jest w stanie sama odpowiedzieć na nurtujące ją pytania np. w zakresie sporządzenia tabeli zarejestrowanych spraw w Wp w układzie chronologicznym według numerów Wp i lat, czy też ustalenia jaka jest ostatnia sygnatura dla każdego roku. Również nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby we własnym zakresie, przeredagowała tabele odnośnie II Wydziału Karnego według interesującego ją klucza, a nie angażowała w tym celu, tylko i wyłącznie dla własnego partykularnego interesu, czas i środki publiczne. Powyższe pismo doręczono wnioskodawczyni w dniu 15 kwietnia 2014 r. Kolejnym pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r., wnioskodawczyni podała, że jej wniosek z dnia 7 kwietnia 2014 r. dotyczył uzupełnienia informacji, o której udostępnienie wniosła. Jednocześnie zwróciła się o: "wytłumaczenie treści nagłówka rubryki 3 w tabeli nr 1. ... Aktualny stan (ręcznie nadany) ... Proszę również o przesłanie takiej samej tabeli sporządzonej na datę wydruku 2014-03-19 – czyli aktualny stan ale nie ręcznie nadany." W odpowiedzi na pismo z dnia 24 kwietnia 2014 r. Prezes Sądu wyjaśnił zainteresowanej, że wszelkie informacje, o jakie wnioskowała w piśmie z dnia 23 grudnia 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia 27 stycznia 2014 r., zostały jej już udzielone. Natomiast pismo z dnia 24 kwietnia 2014 r. nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wskazał też, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej rolą organu jest udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych, a nie wdawanie się w dyskusję lub polemikę z wnioskodawcą w przedmiocie udzielonych informacji, ich przeredagowywanie zgodnie ze wskazaniami wnioskodawcy, czy też udzielanie wyjaśnień na temat udostępnionych informacji. W takim stanie faktycznym K. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla W.-Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca podała, że dnia 7 kwietnia 2014 r. zwróciła się do Prezesa Sądu o uzupełnienie informacji przesłanej przy piśmie z dnia 24 marca 2014 r. przez II Wydział Karny. Zażądała sporządzenia informacji w takim samym zakresie i formie, w jakim uczynił to Wydział V tamtejszego Sądu. Prezes Sądu nie zrealizował jednak jej wniosku. Skarżąca wywodziła, że Wydział V Karny sporządził informację zgodnie z wnioskiem, w związku z powyższym niesporządzenie informacji w ten sam sposób przez Wydział II Karny, jest celowym i świadomym działaniem Prezesa Sądu. W tych okolicznościach skarga, zdaniem strony, jest uzasadniona, ponieważ Prezes Sądu nie zamierza udzielić żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu wniósł o jej oddalenie w całości, podnosząc, że pismo skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie stanowiło wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz miało na celu skłonienie organu do udzielenia skarżącej wyjaśnień w przedmiocie udostępnionych już informacji oraz ich częściowego przeredagowania przez Wydział II Karny w taki sposób, jak uczynił to Wydział V Karny i ponownego przesłania tak przeredagowanych informacji. Według organu udostępnienie informacji postrzegać należy jako obowiązek zapoznania wnioskodawcy przez organ z informacją będącą w jego posiadaniu, czyli zredagowaną w taki sposób, w jaki informacja została przez ten organ wytworzona. Natomiast wnioskodawca nie może w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej skutecznie domagać się od organu przeredagowania treści posiadanych informacji, a następnie przesłania mu ich, czyli stworzenia na potrzeby wnioskodawcy informacji zredagowanej w inny sposób niż ten, który jest w posiadaniu organu. W ocenie Prezesa Sądu, pismo skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie zawiera żądania udzielenia informacji publicznej, gdyż dotyczy udzielenia wyjaśnień w zakresie udostępnionych już informacji i jednocześnie przeredagowania ich treści przez Wydział II Karny, a następnie ponownego ich przesłania skarżącej, tak ażeby wizualnie i graficznie wyglądały one identycznie jak informacje przygotowane przez Wydział V Karny. Podkreślił przy tym, że tabele nr 1 i 2 zostały sporządzone przez Wydział II Karny według kryteriów wskazanych przez skarżącą we wnioskach z dnia 23 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. Tabela nr 1 zawiera wykaz spraw, w których wystosowano listy gończe jednak nie osadzono skazanych z powodu ich nie ujęcia, co zostało skarżącej wyjaśnione w piśmie z dnia 18 kwietnia 2014 r. Z kolei żądanie przesłania skarżącej przez Wydział II Karny tabeli spraw zarejestrowanych w wykazie Wp w układzie chronologicznym według numerów Wp i lat, nie może być postrzegane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przede wszystkim dlatego, że skarżącej zostały już udostępnione przez Wydział II Karny żądane informacje (tabela nr 1) Ponowne przesłanie tych samych informacji (zredagowanych w inny sposób), temu samemu wnioskodawcy, nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu skoro pismo skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie zawierało wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to nie był zobowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji, czy też wydania decyzji w sprawie odmowy ich udostępnienia i z tego też względu, pismami z dnia 18 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 6 maja 2014 r. poinformował skarżącą, że żądane przez nią informacje nie stanowią informacji publicznych, lecz próbę nawiązania polemiki i dyskusji oraz zobligowania tamtejszego Sądu do przeredagowania udostępnionych już wcześniej informacji publicznych Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – (zwanej dalej p.p.s.a)., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz.1198 ze zm.). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie powołana ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów k. p. a. stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 tej ustawy. Pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek skarżąca złożyła, czyniąc jego adresatem Prezesa Sądu Rejonowego dla W. –Ś. W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla W. –Ś. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 7 kwietnia 2014r. w przedmiocie "podania podstaw i przyczyn zawieszenia spraw w II Wydziale Karnym dla każdej sygnatury, poinformowanie wg jakich kryteriów jest sporządzona tabela nr 1 i 2, przesłanie tabeli zarejestrowanych spraw Wp w układzie chronologicznym wg numerów Wp i lat, podanie jaka jest ostatnia sygnatura dla każdego roku, uzupełnienie informacji o wykaz spraw zarejestrowanych w wykazie WP, w których pomimo wydanych listów gończych nie osadzono skazanych – w II Wydziale Karnym. To jest takiej samej informacji i tabeli jaką sporządził V Wydział Karny – jak załączone pismo z dnia 21 marca 2014 r." W związku z tak sformułowanym żądaniem niezbędne jest ustalenie, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania. Niezbędne jest przy tym również rozstrzygnięcie, czy dane, o których udostępnienie zwróciła się skarżąca, stanowią informację publiczną, bowiem charakter żądanej informacji determinuje formę udzielonej odpowiedzi. Jak wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot, do którego został złożony wniosek, w zależności od tych okoliczności, zobowiązany jest: - udostępnić żądaną informację publiczną, w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (w formie czynności materialno-technicznej), - wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy), bądź - wydać decyzję o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 ustawy). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynikającym z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Tym samym jest podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W jego świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności wymienionych w art. 6 tej ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W świetle powyższego nasuwa się pytanie, czy dane objęte przedmiotowym wnioskiem mają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedzi na tak sformułowane pytanie nie można udzielić w oderwaniu od całokształtu okoliczności faktycznych analizowanej sprawy, a mianowicie w oderwaniu od przedmiotu pierwotnego wniosku skarżącej z dnia 23 grudnia 2013r. i zakresu udzielonej jej informacji przez organ pismem z dnia 24 marca 2014 r., do którego nawiązuje przedmiotowy wniosek. Porównanie zakresu pierwotnie żądanej przez skarżącą informacji ( objętej wnioskiem z dnia 23 grudnia 2013 r.) z treścią odpowiedzi organu na ten wniosek świadczy o tym, że w istocie udzielono wnioskodawczyni żądanych informacji adekwatnie do treści wniosku w pełnym zakresie. Jakkolwiek z uwagi na zakres żądanych informacji obejmujący okres 9 lat i związany z tym nakład pracy, nie miały one waloru informacji prostej, wymagały bowiem analizy wszystkich spraw zarejestrowanych w wykazach Wp w latach 2005-2013, co wprost wynika z pism: kierownika sekretariatu Wydziału II Karny z dnia 6 lutego 2014r. i przewodniczącej V Wydziału Karnego z dnia 5 lutego 2014r. Tylko przedstawienie informacji niepełnej świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ocena w takim kontekście działań organu podjętych w celu załatwienia pierwotnego wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, o którym była mowa wyżej, nie uzasadnia zarzutu jego bezczynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej jest wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Również w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do przedmiotowego wniosku z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie można pod adresem organu wyartykułować zarzutu bezczynności, bowiem przyjęty przez niego tryb procedowania w odniesieniu do pytań objętych tym wnioskiem ocenić należy jako prawidłowy. Ma rację organ, kiedy w piśmie informacyjnym z dnia 18 kwietnia 2014 r. w odniesieniu żądania podania podstaw i przyczyn zawieszenia spraw w II Wydziale Karnym, zauważa, że doręczone wnioskodawczyni pismo z dnia 24 marca 2014 r. w sposób czytelny i jednoznaczny zawiera te informacje, a więc wykaz spraw zawieszonych z powodu nieosadzenia skazanych, wobec których zastosowano listy gończe. Informacje te zostały sporządzone według kryteriów wskazanych przez stronę we wnioskach z dnia 23 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. Z kolei na podstawie przesłanych tabel, sporządzonych przez wydziały karne, skarżąca jest w stanie samodzielnie ustalić - na podstawie numerów sygnatur spraw – zarejestrowane spraw w Wp w układzie chronologicznym, według numerów Wp i lat, jak również ustalić jaka jest ostatnia sygnatura dla każdego roku. Natomiast nie do zaakceptowania jest stanowisko, że niezależnie od treści i kompletności odpowiedzi udzielonej przez organ zobowiązany, podmiot zainteresowany informacją publiczną może narzucać lub wymuszać na podmiocie zobowiązanym do jej udostępnienia określone czynności, które nie są wymagane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Rolą tego podmiotu nie jest redagowanie posiadanych informacji według oczekiwań wnioskodawcy co do np. graficznego kształtu lub porządku chronologicznego, lecz ich udostępnianie w takiej formie wizualnej, w jakiej zostały one wytworzone i są w jego posiadaniu, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 5 ust.1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym zaaprobować w pełni należy stanowisko organu, wedle którego nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżącą we własnym zakresie, przeredagowała tabele w odniesieniu do II Wydziału Karnego według interesującego ją klucza, a nie angażowała w tym celu środki publiczne. Odwołać się w tym miejscu należy do słownikowego pojęcia "informacja", które w języku polskim oznacza "powiadomienie o czymś, zakomunikowanie czegoś; wiadomość, wskazówka, pouczenie" (Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1982). A zatem informacją jest każdy opis rzeczywistości — niezależnie od tego, czy jest on zgodny z prawdą, czy też nie. Przekazując informację, przekazujemy zatem opis jakiegoś stanu rzeczy lub procesu (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2006, s. 95–96). Wnioskiem o udzielenie informacji może być zatem objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Natomiast w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można żądać interpretacji znanego stronie dokumentu względnie dokonania oceny lub uzasadnienia i uporządkowania określonego stanu rzeczy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o dostępie do informacji wymieniając obowiązek udostępnienia danych publicznych, w tym treści wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, odnosi się jedynie do tych ocen, którymi organy dysponują w dacie otrzymania żądania. Z przepisu tego nie wynika natomiast, że w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać takich ocen (por. wyrok NSA z 19 września 2007 r., I OSK 1992/06). Korzystanie z prawa dostępu do informacji publicznej nie może zmierzać do dokonywania przez organ innych czynności, niż tylko udostępniania posiadanych informacji. Natomiast jeżeli żądana informacja znajduje się już w posiadaniu podmiotu zainteresowanego, to organ powinien zawiadomić o tym wnioskodawcę pismem, co jest traktowane jako czynność materialno-techniczna. Jak wynika z materiału aktowego badanej sprawy, adresat wniosku w odpowiedzi na pytania objęte przedmiotowym wniosku, poinformował wnioskodawcę pismami z dnia 18 kwietnia 2014r. i z dnia 6 maja 2014r., że wzmiankowane informacje są w posiadaniu skarżącej względnie dotyczą czynności, w odniesieniu do których nie istnieje obowiązek podjęcia dodatkowych czynności przez podmiot zobowiązany. Stwierdzenie powyższego oznacza, że pod adresem organu nie może być skutecznie wyartykułowany zarzut bezczynności w tym zakresie, a tym samym skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sad Administracyjny do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.