IV SA/Wa 542/16

Dnia 18 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku numer [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nakazuje ściągnąć od Wojewody [...] na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego należnego wpisu od skargi. I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Wojewoda [...] (dalej także "Wojewoda") po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej "matki skarżącego" albo "matki") na decyzję Prezydenta [...] (dalej także "Prezydenta") z dnia [...] października 2015 r. nr [...], orzekającej o wymeldowaniu W. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy Al. [...] w [...], stwierdził niedopuszczalność wskazanego wyżej odwołania. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Wojewodę zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Prezydent orzekł o wymeldowaniu W. P. (dalej "skarżącego") z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy Al. [...] (dalej "sporny lokal"). 2. Pismem z dnia 29 października 2015 r., nadanym drogą pocztową w dniu następnym, matka skarżąca wniosła do Wojewody odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] października 2015 r., zaznaczając że decyzja ta nie dotyczy jej osobiście a jej syna oraz zapowiadając niezwłoczne wniesienie odwołania również w sprawie dotyczącej własnego wymeldowania. III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...] stwierdził, na podstawie art.134 k.p.a., niedopuszczalność odwołania matki skarżącego. Uzasadniając orzeczenie, organ odwoławczy stwierdził, co następuje: - stronami w rozumieniu art.28 k.p.a. postępowania w przedmiocie wymeldowania syna skarżącego ze spornego lokalu był skarżący oraz właścicielka lokalu M. Z., - skarżący działał w przedmiotowym postępowaniu osobiście, odbierając również osobiście decyzję organu I instancji, - odwołanie wniesione zostało przez matkę skarżącą, a zatem osobę, która nie ma interesu prawnego w sprawie, - pismem z dnia 16 listopada 2016 r. skarżący został wezwany przez organ odwoławczy do wskazania, czy matka skarżącego została przez niego upoważniona do wniesienia odwołania i reprezentowania w postępowaniu odwoławczym oraz do przedłożenia stosownego umocowania z zastrzeżeniem, że w przypadku nieprzedłożenia stosownego pełnomocnictwa matka nie zostanie uznana za pełnomocnika skarżącego, - w/w pismo, wysłane na adres stałego zameldowania skarżącego nie zostało podjęte, - w tej sytuacji odwołanie złożone przez matkę skarżącego jest niedopuszczalne. IV. Pismem z dnia 4 lutego 2016 r. skarżący, reprezentowany w postępowaniu sądowym przez matkę, wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r., zarzucając wydanie tego postanowienia z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: - organ wadliwie przyjął, że podmiotem wnoszącym odwołanie jest matka, podczas gdy był nim reprezentowany przez nią skarżący, - w razie stwierdzenia braku przedłożenia przez pełnomocnika strony wymaganego pełnomocnictwa do działania w jej imieniu organ jest zobowiązany do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia tego braku, - wymóg ten nie został dochowany w niniejszej sprawie, albowiem organ zwrócił się ze stosownym wezwaniem nie do pełnomocnika a bezpośrednio do strony, - jednocześnie na zasadzie art.33 § 4 k.p.a. organ był upoważniony do uznania, że umocowanie matki skarżącego do działania w imieniu skarżącego wynika już z samego faktu, że matka jest jego domownikiem skarżącego, w związku z czym nie zachodzi potrzeba przedkładania odrębnego pełnomocnictwa. V. W odpowiedzi na skargę, wniesionej pismem z dnia 26 lutego 2016 r., organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art.7 i 77 § 1 w związku z art.134 k.p.a. VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art.134 k.p.a., Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania matki skarżącego od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r., orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w spornym lokalu. Organ odwoławczy przyjął, że z uwagi na niewykazanie przez matkę skarżącego umocowania do działania w imieniu skarżącego, odwołanie to należy uznać za wniesione przez matkę skarżącego w imieniu własnym, a zatem niedopuszczalne z racji nieposiadania przez matkę własnego interesu w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta. Orzeczenie to jest przedwczesne, albowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób prawidłowy kwestii ewentualnego posiadania przez matkę skarżącego umocowania do działania w imieniu skarżącego. Trafnie podnosi bowiem skarga, że organ odwoławczy w pierwszej kolejności zobowiązany był do wezwania samej matki skarżącego do przedłożenia stosownego dokumentu pełnomocnictwa. 2. Wprawdzie w odwołaniu objętym pismem z dnia 29 października 2015 r. matka skarżącego, nie będąca profesjonalnym pełnomocnikiem, nie wskazała wprost, że działa jako pełnomocnik skarżącego, niemniej intencja taka, odczytana zresztą przez sam organ odwoławczy (czego wyrazem jest jego pismo z dnia 16 listopada 2015 r., skierowane bezpośrednio do skarżącego, wzywające adresata do przedłożenia pełnomocnictwa dla matki), w oczywisty sposób z odwołania wynikała. 3. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustanowienie pełnomocnika reguluje przepis art. 33 k.p.a., który stanowi, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3). Skoro zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. na pełnomocniku ciąży formalny obowiązek przedstawienia organowi dokumentu pełnomocnictwa, to w razie braku takiego dokumentu, organ powinien zwrócić się do pełnomocnika o uzupełnienie tego braku formalnego. Obliguje go do tego przepis art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wymóg powyższy nie został dochowany w niniejszej sprawie, a bezpośrednie wezwanie przez organ skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa nie może zostać uznane za skuteczną konwalidację tego braku. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Wojewoda dokona ponownej kontroli dopuszczalności odwołania wniesionego przez matkę skarżącego w jego imieniu, wyjaśniając w sposób prawidłowy, czy matka skarżącego istotnie została przez skarżącego umocowana do dokonania w/w czynności procesowej. W tym celu organ winien wezwać matkę skarżącego do dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpis tego pełnomocnictwa. Z tych też względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Na podstawie art.224 w związku z art.200 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie kosztów postępowania.