II SA/Bk 748/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi K. E. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy F. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], sprostowane postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez G. E. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy elektrowni wiatrowych B. w miejscowości M. – ośmiu turbin wiatrowych o łącznej mocy do 44 MW i ustalające pełny zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r" złożonym w Urzędzie Gminy w F. w dniu [...] lutego 2014 r., G. E. P. Sp. z o.o. z/s w W., poprosiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Farma elektrowni wiatrowych B. składającego się z ośmiu turbin wiatrowych zlokalizowanych w miejscowości M., gmina F. Wójt Gminy F. przeprowadził wstępne postępowanie opiniujące, dotyczące kwestii przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia opisanego we wniosku strony. W jego wyniku otrzymał stanowiska współdziałających, tj.: Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. Naczelnika Wydziału Spraw Terenowych I w S. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., którzy stwierdzili potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i potrzebę wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie. Na tej podstawie Wójt Gminy F. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], w punkcie 1 sentencji - nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jednocześnie - w punkcie 2 sentencji - zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na życie i zdrowie. Wskazał przy tym, że co będzie wymagać w przygotowywanym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko szczególnej analizy. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że zarówno Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych I w S., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. stwierdzili, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny i opowiedzieli się za pełnym zakresem raportu. Wójt Gminy F. podkreślił, że wszystkie wskazania i wymogi wynikające z pisemnych stanowisk jednostek opiniujących zostały uwzględnione w określonym w sentencji zakresie raportu. W dalszej treści uzasadnienia organ pierwszej instancji krótko scharakteryzował planowaną inwestycję, wskazując, że składać się ona będzie z ośmiu turbin wiatrowych o łącznej mocy do 44 MW, którym towarzyszyć będą linie elektroenergetyczne średniego napięcia, finie światłowodowe, stacja elektroenergetyczna 110kV/SN GPO, drogi dojazdowe, place manewrowe i montażowe. Stwierdził, że zlokalizowana ona będzie na terenach użytkowanych rolniczo, w obrębach ewidencyjnych M., G. P. i F. w gminie F., poza granicami obszarów chronionych, w bezpośrednim sąsiedztwie Obszaru Chronionego Krajobrazu "D. R.", w odległości około 2 km od granic projektowanego Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 "D. G. R." (PLH 200022), a także w obrębie korytarza ekologicznego KPN-4B Puszcza A. - Puszcza B., w odległości 2 km od zbiorników i cieków wodnych oraz rozległego kompleksu leśnego, w odległości około 250 m od najbliższej zabudowy. Biorąc pod uwagę rodzaj i zakres planowanej inwestycji oraz jej położenie organ uznał, że nie jest wykluczone wystąpienie negatywnego oddziaływania jej na gatunki ptaków i nietoperzy chronionych prawem polskim i europejskim. Dodał, że zastosował też zasadę przezorności, wynikającą z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Na zakończenie organ pierwszej instancji stwierdził, że analizowany teren nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem znak: [...], wydanym w dniu [...] kwietnia 2014 r. w oparciu o art. 113 § 1 i 3 K.p.a., organ pierwszej instancji sprostował omyłkę w pierwotnym postanowieniu (na stronie 4) polegającą na tym, że wpisano, iż najbliższa zabudowa znajduje się w odległości około 250 m od planowanego miejsca lokalizacji inwestycji, a powinno być, że odległość ta wynosi około 500 m. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. K. E. N. poprosiła Wójta Gminy F. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. odnośnie rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy F. w dnia [...] maja 2014 r. poinformował panią K. E. N., iż zgodnie z procedurą wynikającą z ustawy raport o oddziaływaniu na środowisko został ustalony w pełnym zakresie. Wójt Gminy F. wyjaśnił, że raport powinien uwzględniać możliwość kumulacji oddziaływań z innymi już istniejącymi i planowanymi farmami wiatrowymi, oceniać wpływ inwestycji na stan klimatu akustycznego i na środowisko przyrodnicze, zawierać informacje zgodne z powyższym przepisem wraz z uzasadnieniem proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem oddziaływania na etapach realizacji, eksploatacji oraz likwidacji przedsięwzięcia. Dodał, że raport będzie wyłożony do publicznego wglądu i poddany uzgodnieniu przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Poinformował, że na etapie uzgodnieniowym wnioskodawca uzupełni raport o nie ujęte i brakujące w nim zagadnienia, ważne dla środowiska, ludzi i zwierząt. Po otrzymaniu powyższego pisma K. E. N. złożyła zażalenie na postanowienie Wójta Gminy F. z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], zarzucając mu rażące naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. w związku z art. 65 ust. 2 ustawy, polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia stanu faktycznego wszystkich okoliczności sprawy, enumeratywnie wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym skarżąca poprosiła Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Motywując powyższy wniosek i zarzuty pani N. stwierdziła, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zabrakło wnikliwej analizy szczegółowo wskazanych przez nią przepisów. W dalszej treści zażalenia pani K. E. N. podniosła, że wśród zaleceń co do treści raportu zabrakło wymogu wskazania oddziaływań na zwierzęta gospodarskie, zwierzęta łowne i inne niż ptaki i nietoperze grupy zwierząt. Na zakończenie skarżąca zauważyła, że odmowa uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o zapis przeprowadzenia badań terenowych całorocznych, obejmujących okres po wydaniu postanowienia skutkuje tym, że dopuszczalne jest wykorzystanie w raporcie wyników badań nieaktualnych i nie zweryfikowanych w bieżącym sezonie wiosenno – letnim. Po rozpoznaniu zażalenia pani K. E. N. od postanowienia Wójta Gminy F., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Uzasadniając swoje postanowienie organ odwoławczy podniósł w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wyjaśniając z jakich powodów uznał skarżąca za osobę uprawnioną do złożenia zażalenia oraz wskazał, iż w jego ocenie zażalenie zostało wniesione w terminie. Przechodząc do rozważań merytorycznych organ II instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uregulowane w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) jest złożone i wieloetapowe. Częścią tego postępowania może być ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a więc - jak wskazuje art. 3 pkt 8 ustawy - postępowanie obejmujące weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie opinii i uzgodnień organów współdziałających, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Powołując się na art. 59 ust. 1, art. 62 ust. 1 w/w ustawy oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) organ podniósł, iż skoro mamy do czynienia z przedsięwzięciem, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to pierwszym etapem postępowania, kończącym się wydaniem postanowienia, jest stwierdzenie, czy w ramach całego postępowania będzie przeprowadzana ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Stanowisko organu w tej sprawie nie może być oparte o dowolne przesłanki, lecz winno wynikać z analizy i oceny ustawowo określonych czynników, wskazanych m.in. w art. 63 ust. 1 w/w ustawy. Informacja o wyżej wymienionych uwarunkowaniach powinna znaleźć się w uzasadnieniu postanowienia (art. 65 ust. 3 ustawy). Dodatkowo organ II instancji podniósł, iż art. 64 ust. 1 w/w ustawy wskazuje, że postanowienie, zarówno pozytywne jak i negatywne, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Przekładając powyższe unormowania prawne na realia niniejszej sprawy organ odwoławczy uznał, że zasadne jest przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej, składającej się z ośmiu wiatraków zlokalizowanych w miejscowości M., a także zasadne jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie, określonym w art. 66 ustawy materialnej. Za takim stanowiskiem przemawiają następujące okoliczności: 1. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji, wykonując dyspozycję art. 64 ust. 1 ustawy, zasięgnął opinii organów współdziałających. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych I w S., w postanowieniu znak: [...] z dnia [...] marca 2014 r. wyraziła opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu o pełnym zakresie. Swoje stanowisko organ właściwy do spraw ochrony środowiska oparł na analizie materiału dowodowego, w tym treści wniosku inwestora i treści "Karty informacyjnej przedsięwzięcia" w kontekście wymagań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy, wskazując argumenty przemawiające za przeprowadzeniem oceny, dotyczące możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania inwestycji na gatunki ptaków i nietoperzy chronione prawem polskim i europejskim, emisji hałasu i wibracji. Drugi z organów współdziałających, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w pisemnej opinii Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...]wyraził takie samo zdanie, jak poprzedni organ. Optując za potrzebą przeprowadzenia oceny oddziaływania farmy wiatrowej na środowisko i sporządzenia raportu w pełnym zakresie organ sanitarny wziął pod uwagę przede wszystkim możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania inwestycji na ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie turbin w odległości 500 - 600 m. Uwypuklił możliwy do zaistnienia problem tzw. efektu migotania cienia; 2. powyższe zagadnienia, na które zwróciły uwagę obydwa wyspecjalizowane organy współdziałające, mieszczą się w katalogu uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy materialnej i przez to dają podstawę do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji farmy wiatrowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że uwarunkowania określone w powołanym przepisie należy stosować i analizować odpowiednio, adekwatnie do rodzaju planowanej inwestycji, jej położenia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska. Innymi słowy nie wszystkie aspekty wymienione w tym przepisie mogą i muszą odnosić się do każdej planowanej inwestycji. Przykładowo realizacja farmy wiatraków na terenie użytkowanym rolniczo, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie jest związana z wykorzystaniem zasobów naturalnych, ani nie wpływa na strefę ochronną ujęć wody, której nie ma na obszarze wskazanym przez inwestora. Zatem zawarty w zażaleniu zarzut braku w zaskarżonym postanowieniu analizy wszystkich enumeratywnie wymienionych w przepisie ustawowym zagadnień nie może być uznany za zasadny; 3. zarówno organy współdziałające, jak i organ pierwszej instancji jednogłośnie uznały, że funkcjonowanie farmy wiatrowej może powodować negatywny wpływ na niektóre komponenty środowiska w stopniu, który nie jest zdefiniowany na wstępnym etapie postępowania mającego za przedmiot wydanie decyzji środowiskowej. Stąd nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w jej ramach sporządzenie raportu o treści wymaganej art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi konkretyzację zasady prewencji i przezorności określoną w art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). 4. kwestie poruszone w zażaleniu, dotyczące potrzeby nakazania by w raporcie rozważone zostały możliwości wystąpienia negatywnego wpływu elektrowni wiatrowej w szczególności na zwierzęta gospodarskie, zwierzęta łowne i inne niż ptaki i nietoperze grupy zwierząt, znalazły swoje miejsce w rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Wójt Gminy F. wskazał bowiem, że raport winien obejmować pełny zakres zagadnień wymienionych w art. 66 ustawy materialnej, a zatem również uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze - czego wymaga art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, uznając rozstrzygnięcie w nim zawarte za słuszne i celowe, mające oparcie w zacytowanych wyżej przepisach ustawy i uwzględniające okoliczności faktyczne. Końcowo organ odwoławczy, odnosząc się do ostatniego rodzaju argumentów zawartych w zażaleniu, dotyczących metodyki badań terenowych, zauważył, że w punkt 12 (omyłkowo zaznaczonym jako 13) sentencji zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji uwzględniając wskazania specjalistycznego organu ds. ochrony środowiska, stwierdził potrzebę wykorzystania standardowego rodzaju wytycznych. Zastosowanie się autora (autorów) raportu do tego rodzaju obowiązku nałożonego zaskarżonym aktem administracyjnym ma na celu właściwe przeprowadzenie badań i właściwe sporządzenie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dodać również można, że właśnie zbadaniu ww. kwestii niepokojących skarżącą służy przewidziana w ustawie procedura oceny wpływu farmy wiatrowej na środowisko. W jej ramach Wójt Gminy F. obowiązany będzie m.in. rozważyć czy zaproponowany przez inwestora wariant budowy farmy (w tym jej lokalizacja) jest najwłaściwszy, przeanalizować treść raportu pod względem zdiagnozowanych w nim negatywnych oddziaływań wiatraków na poszczególne komponenty środowiska i sposobów zapobiegania ewentualnym szkodom, jak też umożliwić społeczeństwu udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej (zwany konsultacjami społecznymi). Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skarżąca pani K. E. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, iż nie zgadza się z argumentami przedstawionymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wskazała, iż zaskarżone postanowienie wydane została z błędnym zastosowaniem art. 138 § 1 Kpa w związku z art. 11 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto podniosła, że utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa materialnego tj.: – dotyczącego ochrony środowiska – art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) zwanej dalej w skardze "ustawą", z uwagi na brak rozpatrzenia w uzasadnieniu tegoż postanowienia przesłanek, o których jest mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, d, e, art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d, f, g, h, j i art. 63 ust. 3 tej ustawy, – z odmową uzupełnienia jego sentencji o jej postulaty, dotyczące w szczególności kwalifikacji (doświadczenia zawodowego) osoby kierującej pracami nad raportem, a także wymogu aktualności inwentaryzacji przyrodniczej oraz dóbr kultury, w tym również kultury współczesnej – tak aby badania pochodziły z okresu nie wcześniejszego niż 2014 r., w sytuacji gdy wymienione wniosku są zgodnie z przepisem art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy, – bez wyczerpującego odniesienia do opinii wydanej w toku postępowania I – instancyjnego przez organ współdziałający w zakresie inspekcji sanitarnej, w którym zalecono uwzględnienie w zakresie merytorycznym raportu "szczególne uwzględnienie wpływu przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi", – wydanie postanowienia bez rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dotyczącego ustaleń zawartych w postanowieniu organu I instancji – po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego z rażącym naruszeniem zasad o określonych w art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca podniosła, iż uzasadnienie postanowienia w zakresie przedmiotowej inwestycji powinno obligatoryjnie zawierać wyczerpujące i adekwatne do konkretnego przedsięwzięcia rozważania w zakresie: - powiązań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy), - emisji niekorzystnych oddziaływań dla zdrowia i życia ludzkiego (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy), - wykorzystania na potrzeby budowy zasobów naturalnych (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy), - ryzyka wystąpienia poważnej awarii np. pożaru siłowni, jej oblodzenia (art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy), - zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania zasobów naturalnych (art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy), - stref ochronnych ujęć wody i obszarów ochronnych zbiorników śródlądowych (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy), - ewentualnej lokalizacji obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy), - występowania obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. g ustawy), - gęstości zaludnienia w miejscowości M. i w jej okolicach (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy), - lokalizacji ewentualnych uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy). W ocenie skarżącej nie została również dokonana analiza zasięgu, odwracalności, długotrwałości i skali prognozowanych oddziaływań, o której jest mowa w art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy. Naganne również był pominięcie zamieszczenia w raporcie aktualności danych pochodzących z inwentaryzacji walorów przyrodniczych (roślin, zwierząt, grzybów i siedlisk przyrodniczych), a także danych dotyczących zabytków i krajobrazu kultury). Ponadto, jej zdaniem organ I instancji nie umieścił w całości wymogu zawartego w opinii sanitarnej PPIS w S., z uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi m.in. w zakresie szkodliwego oddziaływania pól elektromagnetycznych oraz emisji spalin samochodowych i zanieczyszczeń powietrza pochodzących od pracy sprzętu budowlanego. Końcowo skarżąca zaakcentowała, iż SKO w S. nie wyjaśniło rzetelnie stanu faktycznego sprawy, gdyż standaryzacja metod badawczych przy poznaniu zasobów przyrody ożywionej, zalecona przez RDOŚ w B., dotyczy wyłącznie dwóch grup fauny (dziko żyjących zwierząt) – ptaków i nietoperzy, a nie dotyczy pozostałej części przyrody, w tym wszystkich grzybów, roślin i innych niż ptaki i nietoperze grup zwierząt. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy F., z dnia [...] kwietnia 2014 r., stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych B. w miejscowości M. – ośmiu turbin wiatrowych o łącznej mocy do 44 MW i ustalające pełny zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kontrolowane postanowienia wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami wskazanej wyżej ustawy oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Oceniając treść skargi i zawartych w niej zarzutów należy mieć na względzie przedmiot zaskarżonego postanowienia. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wskazanym przez organ I instancji. Oceniane postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zaplanowanego przedsięwzięcia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 72 ust.1 pkt 1 i art. 86 ustawy). Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu, planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tzw. grupa I - obligatoryjnie) oraz realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, czyli w drodze selekcji indywidualnej (tzw. grupa II - fakultatywnie). W ocenie Sądu przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej zaliczono prawidłowo do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak o wskazane w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, w przypadku przedsięwzięcia z grupy II obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, biorąc pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko. Jednocześnie z art. 64 ust. 1 ustawy wynika, że postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Zgodnie z art. 65 ust. 3 ustawy, uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Wydane w sprawie postanowienie organu I instancji, w którym organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, spełnia wymogi wynikające z przytoczonych powyżej przepisów ustawy. W postanowieniu tym organ I instancji odniósł się do wszystkich kwestii o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, a które stosownie do art. 65 ust. 3, winny być uwzględnione w uzasadnieniu postanowienia. Organ I instancji przedstawił w uzasadnieniu postanowienia jakie okoliczności legły u podstaw dokonanej kwalifikacji prawnej planowanego przedsięwzięcia pod kątem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nałożony obowiązek sporządzenia raportu odpowiada wymogom art. 66 ust. 1 ustawy. Oceniając zaskarżone postanowienie Kolegium Sąd uznał, że organ odwoławczy należycie i trafnie odniósł się do podniesionych w zażaleniu argumentów, nie zaniedbując skontrolowania całego postanowienia organu I instancji. Zarzuty formułowane przez skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w treści skargi nie mogły skutkować jej uwzględnieniem. W ocenie Sądu argumenty skargi są bezzasadne, a w części przedwczesne zważywszy na to, że przedmiotem sprawy jest nałożony na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter wieloetapowy. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, (a takie przedsięwzięcie jest planowane przez wnioskodawcę) wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji, przy czym w pierwszej kolejności omawiana ustawa określa wymóg dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia pod względem obowiązku przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Gdy właściwy organ zakwalifikuje takie przedsięwzięcie jako wymagające przeprowadzenia takiej oceny, wydaje, tak jak w przedmiotowej sprawie, postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skutkuje to jednocześnie nałożeniem na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym winien zawrzeć analizę okoliczności i elementów określonych w tym postanowieniu, a ponadto dostosować raport do wymogów określonych w art. 66 i art. 67 ustawy. Dokonanie szczegółowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia jest zatem możliwe dopiero po uzyskaniu od inwestora wspomnianego raportu. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydając postanowienie w trybie art. 63 ust.1 ustawy uznał, że dla planowanej inwestycji niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i w tym celu zobowiązał inwestora do sporządzenia raportu w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy oraz wskazał na elementy, które wymagają szczegółowej analizy, posiłkując się w tym zakresie również postanowieniami organów opiniujących. Wśród tych elementów znajdują się kwestie, których brak skarżąca zarzuciła. Podkreślenia wymaga, że nałożono obowiązek sporządzenia raportu w pełnym w zakresie, określonym w art. 66 ustawy. Oznacza to, że zakres opracowania , według obowiązujących przepisów prawa nie może być szerszy niż wskazany w kwestionowanych postanowieniach. W związku z tym raport będzie także dotyczył wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie mieszkańców okolicznych miejscowości. Chybiony jest także zarzut dotyczący kwalifikacji osoby kierującej pracami nad raportem. Przepisy powszechnie obowiązujące nie wprowadzają w tym zakresie szczególnych wymogów. Zatem rzeczą organu będzie ocena czy raport jest rzetelny a w konsekwencji czy został sporządzony przez osobę posiadająca dostateczną wiedzę w tej mierze. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut nienależytego wyjaśnienia sprawy. Z akt sprawy wynika, że materiał dowodowy jest kompletny a w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia organu I instancji wzięto pod uwagę stanowiska organów współdziałających. Nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako bezzasadną