II GSK 1195/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1024/14 w sprawie ze skarg J. M., U. M., H. J., J. J., S. M., B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozytywnego zaopiniowania decyzji udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węgla brunatnego oddala skargę kasacyjną. | | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1024/14, po rozpoznaniu sprawy ze | |skarg J. M. i U. M., S. M. i B. M., H. J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] lipca | |2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddalił skargi. | |Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: | |Burmistrz M. jako organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku| |z art. 149 § 3 kpa po rozpoznaniu wezwania S. i B. M., H. i S. P., S. J., B. D., R. A., B. i K. S., U. i J. M., J. i H. J. oraz R. J. | |postanowił odmówić wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Burmistrza M. z [...] lutego 2011 r. w | |przedmiocie pozytywnego zaopiniowania decyzji o udzieleniu koncesji dla P. sp. z o.o. w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla| |brunatnego w rejonie [...] i [...], położonego na terenie gmin M. i K. w woj. [...] — z uwagi na uchybienie wskazanemu w 148 § 2 kpa | |terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowanie. | |Organ pierwszej instancji nie znalazł przesłanek do wznowienia postępowania, bowiem jego zdaniem skarżący co najmniej od kilku | |miesięcy, licząc od złożenia wezwania z [...] czerwca 2012 r. oraz zażalenia z [...] czerwca 2012 r., wiedzieli o wydaniu opinii. | |Wiedza o tym była powszechna i to nie tylko na terenie gminy M. (miejsce zamieszkania skarżących), ale i na terenie sąsiednich gmin. | |Wskazują na to liczne publikacje prasowe, które organ szczegółowo wymienił. | |O wydanym przez Burmistrza M. postanowieniu z [...] lutego 2011 r. strony miały wiedzę z koncesji Ministra Środowiska nr [...] z | |[...] maja 2011 r. W koncesji tej wymieniono, bowiem (str. 4 uzasadnienia) przedmiotowe postanowienie Burmistrza M., a w rozdzielniku | |do tej koncesji podano listę stron wśród, których były, także osoby będące stronami niniejszego postępowania. W tej sytuacji, nie | |sposób przyjąć, że skarżący dopiero na miesiąc przed złożeniem wskazywanego wezwania z [...] czerwca 2012 r., wraz z zażaleniem z | |[...] czerwca 2012 r. dowiedzieli się o przedmiotowym postanowieniu Burmistrza M. | |Rozpoznając sprawę na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie postanowieniem z [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy| |postanowienie Burmistrza. | |Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący uzyskali informację o wydanym przez Burmistrza | |M. postanowieniu opiniującym w dniach od 1 do 3 czerwca 2011 r. z koncesji wydanej przez Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r.| |na rzecz P. sp. z o.o. w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie [...] i [...], w której to w akapicie 8. | |uzasadnienia napisano, że: "Burmistrz M. (postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r.) oraz Burmistrz K. (postanowienie z dnia [...] | |lutego 2011 r.) pozytywnie zaopiniowali przesłany projekt rozstrzygnięcia sprawy w brzmieniu ustalonym przez organ koncesyjny.". Tym | |samym strony z decyzji Ministra Środowiska posiadły informacje o treści postanowienia wydanego przez Burmistrza M. | |W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu trzech skargach, złożonych przez J. i U. M., S. i B. M. oraz H. J.| |i J. J., połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 148 kpa i art.150 § 2 | |kpa akcentując błędne ustalenie daty powzięcia wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargi stwierdził, że faktem jest, iż skarżący nie brali udziału w postępowaniu | |uzgadniającym. Faktem jest także i to, że w postępowaniu głównym jakie toczyło się przed Ministrem Środowiska i zakończyło w dniu | |[...] maja 2011 r. wydaniem dla P. sp. z o.o. koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego wszyscy skarżący byli | |stronami. Stronami głównego postępowania było bowiem 281 osób, a decyzja została doręczona wszystkim zainteresowanym. Wszyscy skarżący| |osobiście w dniach od [...] do [...] czerwca 2011 r. pokwitowali odbiór decyzji koncesyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji | |prawidłowo organy przyjęły, że co najmniej od tej daty osoby zainteresowane uzyskały dokładną i pewną wiedzę, że przed Burmistrzem M.i| |toczyło się postępowanie uzgodnieniowe. Skarżący czynili starania o wzruszenie postanowienia uzgodnieniowego w trybie żądania | |stwierdzenia nieważności tego postępowania. Natomiast dopiero w piśmie z [...] marca 2014 r. po raz pierwszy sformułowali wniosek o | |uchylenie postanowienia Burmistrza M. z [...] lutego 2011 r. poprzez wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji | |argumentacja organów o naruszeniu przez skarżących przepisu art. 148 § 1 i 2 kpa jest w pełni uzasadniona. Za dzień powzięcia | |wiadomości przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona dowiedziała się o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi | |tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. | |Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. M. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zarzucając: | |1. naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145| |§ 1 ust. 1 lit. a,b,c ppsa poprzez oddalenie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie wznowienia | |postępowania, pomimo iż istniały podstawy do uchylenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie postanowienia | |Burmistrza, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 kpa w związku z art. 126 kpa i art.106 kpa, bowiem skarżący w terminie jednego | |miesiąca od dowiedzenia się, że powinni być stronami postępowania opiniującego, gdyż nie mieli wcześniej tej świadomości, wnieśli | |wniosek o wznowienie postępowania. Postanowienie Burmistrza nie weszło do obrotu prawnego z uwagi na brak doręczenia skarżącym - 280 | |stronom, pomimo iż wiążące według sądu postanowienie wydane zostało z naruszeniem zasady zawiadomienia wszystkich stron i doręczenia o| |wystąpieniu Ministra do Burmistrza i Burmistrza w postępowaniu opiniodawczym (rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa , art. 148 kpa,| |art. 28, 6, 10 i 106 § 2 i 5 kpa w związku z art. 2, 7 i 78 Konstytucji RP naruszające rażąco prawo własności skarżących w zw. z art. | |16 ust. 4 prawa geologicznego i górniczego z 1994r.); | |2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ppsa | |poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § pkt 4 w związku z art. 148 kpa na skutek domniemania | |Sądu, że strona dowiedziała się o wydanym postanowieniu Burmistrza M. z decyzji Ministra Środowiska, pomimo braku świadomości | |skarżącej, że jest stroną tego postępowania opiniującego i wówczas powinna się żalić na postanowienie i przez to naruszenie art. 6-8, | |art. 10 i art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2, art. 7 i art. 78 Konstytucji, prawa własności skarżących i w | |konsekwencji uznanie, że doręczenie decyzji koncesyjnej wyselekcjonowanym bez logiki rolnikom, decyzji dotyczącej dwóch gmin | |doręczonej części mieszkańców z pominięciem innych właścicieli nieruchomości, bez uprzedzenia Ministra i bez doręczenia postanowień | |Burmistrzów, w realiach niniejszej sprawy, gdzie na barkach garstki niewiadomo jak wybranych stron spoczywa i spoczywał los społecznie| |ważnej decyzji koncesyjnej i postanowienia opiniującego odwierty, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, bo w ocenie Sądu | |nie sposób przyjąć, że skarżący dopiero na miesiąc przed złożeniem wskazywanego wezwania z dnia [...] czerwca 2012 r dowiedzieli się o| |przedmiotowym postanowieniu. A to dlatego, że Sąd w rozpoznawanej sprawie zastosował tylko jedną z przesłanek z art. 148 kpa a | |mianowicie przesłankę z § 2 art. 148 kpa. Sąd pominął przesłanki z art. 148 § 1 kpa, a mianowicie po pierwsze, że w terminie jednego | |miesiąca od dnia, w którym po drugie strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. | |Skarżący do dnia [...] czerwca 2012 r. tak jak pozostałe 280 stron nie miały wiedzy i świadomości, że powinny być stronami | |postępowania opiniującego, jak się dowiedziały, że powinny być stronami, w terminie 1 miesiąca od dowiedzenia się, że są stronami tego| |postępowania zaskarżyły. Skarżący do dnia [...] czerwca 2012 r. nie wiedzieli, że postanowienie powinni otrzymać i mają prawo | |zaskarżyć. | |3. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 w związku z art. 106 kpa administracyjnego przez błędną jego wykładnię i | |przyjęcie przez Sąd, że brak podstaw do wznowienia postępowania, które mogłyby skutkować przyjęcie spełnienia przesłanek. Sąd dlatego | |tak uznał, ponieważ pominął przypadek działania Burmistrza wbrew przepisom proceduralnym kwalifikowany jako rażące naruszenie prawa | |przez całkowite pozbawienie 280 stron, w tym skarżącą możności obrony swych praw w tym prawa własności. Sąd oddalił skargę w | |przedmiocie odmowy wznowienia, pomimo iż istniały podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art.145 § pkt 4 i art. 148 w związku| |z art.106 kpa poprzez rażące naruszenie praw strony, świadomości strony co do daty dowiedzenia się o postanowieniu i zachowania | |terminu złożenia wniosku o wznowienie. zasad postępowania administracyjnego w szczególności praworządności art. 6-8,10 w związku z | |art. 28, 106 kodeksu postępowania i rażące naruszenie praworządności art. 2,7 Konstytucji RP i rażące naruszenie prawa do zaskarżenia | |orzeczeń art.78 Konstytucji przez co skarżący zostali pozbawieni możności obrony swych praw, i doszło do naruszenie prawa | |unijne-dyrektywy wodnej, ponieważ postanowienie i koncesja została wydana bez żadnych ekspertyz z dziedziny hydrogeologii a jak się | |okazuję jest realne zagrożenie dla wód pitnych w nie określonej i nie wyobrażanej skali i odległościach. Złoża węgla brunatnego leżą | |pomiędzy Pradoliną Warszawską Berlińską i jej rzeką podziemną a pradoliną Baryczy i rzeką Baryczy w dorzeczu środkowej Odry. Sprawą | |obecnie zajmuje się Komisja Europejska w przedmiocie naruszenia przepisów unijnych przy wydawaniu skarżonych postanowień i koncesji, | |Komisja Europejska w dniu 17 marca 2015r. wysłuchała skarżących na swym posiedzeniu nie zamykając petycji i ze skierowaniem pisma do | |państwa Polskiego o wyjaśnienie naruszeń w tym prawa własności skarżących Obecnie ekspertyzę hydrogeologiczną wydali profesorowie | |Uniwersytetu Adama Mickiewicza na zlecenie firm członków Stowarzyszenia w tym koncernu H., Mleczarni, Cukrowni i wielu innych | |zaniepokojonych działaniami władz. Ustawodawca w art. 148 § 2 kpa nie wskazuje tak jak to czyni Sąd, że strona dowiedziała się z | |innego postępowania o postanowieniu Burmistrza. Każdy mając interes prawny ma zagwarantowane prawo uznania przez Burmistrza bycia | |stroną postępowania opiniującego przeprowadzonego bez 280 stron. Przy czym Sąd całkowicie pominął, że aby być stroną postępowania | |opiniującego trzeba mieć świadomość, że jest się stroną i tę świadomość musi mieć organ albo przez doręczenie, zawiadomienie a nie | |przez domniemanie. Także brak świadomości Burmistrza M., że w postępowaniu opiniującym powinno brać udział 280 stron Zasada | |praworządności art. 6 kpa i 7 Konstytucji nakłada na organy publiczne obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Sąd w oparciu | |o orzecznictwo dokonał rekonstrukcji normy prawnej ustanowionej przez ustawodawcę zawartej w art. 145 §1 pkt 4 kpa i art. 148 kpa czym| |naruszył przepis art. 7 i 78 Konstytucji przez przyjęcie, że pozbawienie możności obrony swych prawa i całkowite pominięcie 280 stron | |w postępowaniu opiniodawczym nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Sąd uznał, że całkowite pominięcie przepisów | |proceduralnych i w ogóle ich niezastosowanie, brak świadomości, że skarżący są stronami postępowania opiniującego, naruszenie zasady | |praworządności, pozbawienie prawa do zaskarżenia orzeczenia i tym samym pozbawienia możności obrony swych praw prawa własności nie | |stanowi przesłanek do wznowienia, bo wyrok oparł na domniemaniu, że strona dowiedziała się z koncesji Ministra Środowiska o | |postanowieniu Burmistrza i od tej daty biegł termin miesięczny, ale nie wziął pod rozwagę, że skarżący nie mieli świadomości, że | |powinni być stronami postępowania opiniującego, o czym dowiedzieli się później i w terminie 1 miesiąca złożyli wniosek o wznowienie. | |Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ | |administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego | |i przepisów prawa procesowego przy rozpoznawaniu | |Skarżąca podnosiła od samego początku, że o ile przepisy prawa materialnego Burmistrz zastosował to w ogóle nie zastosował przepisów | |proceduralnych, pominął 280 stron, które nie brały udziału , nie doręczył wydanego postanowienia, pouczył o środkach zaskarżenia ale | |pozbawił 280 stron w tym skarżącą prawa do zaskarżenia, poznania treści postanowienia opiniującego i możności obrony swych prawa. Z | |280 stron nikt nie poznał treści postanowienia Burmistrza pozytywnie opiniującego koncesję Ministra Środowiska. | |W oparciu o te zarzuty skarżąca S. M. wniosła o uchylenie w zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego | |rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa | |procesowego. | |Do jej stanowiska przyłączyli się uczestnicy B. M., U. i J. M., J. i H. J. oraz R. J. | |Uczestnik postępowania P. sp. z o.o. w K. w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. | Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wystąpienia których w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej. Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 ppsa. W myśl art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Rozpoznawana skarga kasacyjna S. M. podnosi zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak też zarzuty naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa. Sposób przedstawienia tych zarzutów polega na ich połączeniu dla poparcia prezentowanej przez autora skargi kasacyjnej tezy, że "sama wiedza o treści postanowienia Burmistrza z [...] lutego 2011 r. nie jest wystarczająca dla uznania wystąpienia przesłanek z art. 148 § 2 kpa" . Należy podkreślić, że obszerne zarzuty skargi kasacyjnej w powiązaniu z jej uzasadnieniem sprowadzają się zatem do podważenia stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowane rozstrzygnięcie uzasadnia stan faktyczny - ustalony przez organy a zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z tymi ustaleniami skarżąca kasacyjnie dowiedziała się o decyzji Burmistrza M. z [...] lutego 2011 r. w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania decyzji o udzieleniu koncesji dla P. sp. z o.o. w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie [...] i [...], położonego na terenie gmin M. i K. w dniach od [...] do [...] czerwca 2011 r. kiedy to pokwitowała odbiór decyzji koncesyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji prawidłowo organy przyjęły, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne było to, że co najmniej od tej daty ([...]-[...] czerwca 2011 r.) osoby zainteresowane uzyskały dokładną i pewną wiedzę, że przed Burmistrzem M. toczyło się postępowanie w sprawie uzgodnienia koncesji. Skutkiem przyjętego stanu faktycznego było uznanie, że nie został zachowany miesięczny termin do żądania wznowienia postępowania koncesyjnego. Jak już wskazano, strona wnosząca skargę kasacyjną stoi zaś na stanowisku, że fakt, kiedy strona dowiedziała się o postanowieniu Burmistrza wydanym w postępowaniu opiniodawczym nie ma decydującego znaczenia w sprawie - wadliwie pominięto bowiem brak świadomości skarżącej kasacyjnie, że była ona stroną tego postępowania opiniującego. Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast w myśl art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na gruncie przytoczonych regulacji zasadnie przyjmuje się, że w przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia określonego art. 148 § 2 k.p.a. Nie powinno jednocześnie budzić wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie znajdował zastosowanie art. 148 § 2 k.p.a. - skoro zasadność podania o wznowienie postępowania upatrywano w tym, że strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z literalnego brzmienie art. 148 § 2 k.p.a. wynika zaś, że ocena czy nie uchybiono terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania wymaga ustalenia dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podkreślenia wymaga przy tym, że przepisy regulujące postępowanie w sprawie wznowienia postępowania – jako postępowania nadzwyczajnego – muszą być interpretowane ściśle, dokonywanie ich wykładni rozszerzającej nie więc jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela pogląd wyrażony w wyroku z 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 674/13, w uzasadnieniu którego NSA stwierdził, że użyty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona tu dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Ważne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Natomiast w wyroku z 10 września 2014 r. sygn. akt OSK 247/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd - także zasługujący na aprobatę - że na gruncie przepisu art. 148 § 2 k.p.a. okoliczności dowiedzenia się o decyzji, istotnej z punktu widzenia zachowania terminu do żądania wznowienia postępowania, nie można łączyć ze zdolnością strony do czynności prawnych. Dowiedzenie się nie jest wszak typowym elementem działań procesowych. Dowiedzenie się oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu rozstrzygnięcia; jest to pewne zdarzenie określane jako akt wiedzy. Zatem, wbrew twierdzeniom strony, w tym wypadku nie ma znaczenia sama świadomość, że powinno się być stroną danego postępowania ale akt wiedzy, iż takie postanowienie zostało wydane. Idąc tym tokiem rozumowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że przy prawidłowo poczynionych ustaleniach stanu faktycznego, co do daty i okoliczności powzięcia informacji dotyczących wydania postanowienia przez Burmistrza M. z [...] lutego 2011 r., nie można zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania. Natomiast argument skargi kasacyjnej, że postanowienie Burmistrza z uwagi na jego niedoręczenie wszystkim zainteresowanym nie weszło do obrotu prawnego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy bowiem przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji było postępowanie o wznowienie czyli postępowanie nadzwyczajne, a nie zaś postępowanie, którego dotyczył wniosek o wznowienie czyli postępowanie uzgodnieniowe. W świetle dotychczasowych rozważań nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące pominięcia stanu świadomości mieszkańców M., w tym skarżącej kasacyjnie. Istotą sprawy była właśnie okoliczność, że skarżąca - choć powinna - nie brała udziału w postępowaniu o wydanie opinii przez Burmistrza ale dowiedziała się o wydaniu tego postanowienia z decyzji koncesyjnej, którą jej doręczono. W przeciwnym wypadku, a mianowicie gdyby skarżąca kasacyjnie brała udział w postępowaniu uzgodnieniowym nie powstałaby w ogóle potrzeba korzystania z przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwiają też pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym Konstytucji RP, stawiane w powiązaniu z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, które mimo swej obszerności, sprowadzają się do zakwestionowania przyjętej daty rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisu art. 148 § 2 kpa. Jak już wyżej wskazano odkodowując normę z art. 148 § 2 k.p.a., zasadnie uznano, że istota sprawy wymagała ustalenia dnia powzięcia przez strony wiedzy o wydanym akcie. Prawidłowo przy tym ustalono, że termin ten rozpoczął swój bieg z chwilą doręczenia decyzji koncesyjnej. Jeśli strona niedochowanie terminu do złożenia podania o wznowienie - postępowania liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o rozstrzygnięciu - upatruje w braku wiedzy, że była stroną postępowania, to można wskazać, że kwestia braku winy w uchybieniu terminu mogła być – co do zasady – przedmiotem oceny wniosku o przywrócenie terminu. Podnoszone okoliczności nie podlegają zaś ocenie na obecnym etapie postępowania. Odnośnie do poruszanych w skardze kasacyjnej kwestii, związanych ze skutkami wydanej decyzji koncesyjnej dla mieszkańców regionu z przyczyn proceduralnych, wyjaśnienia wymaga, że skoro okoliczności te nie dotyczą istoty sprawy - sprowadzającej się do oceny zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania to tym samym okoliczności te nie mogły być przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji. Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.