II OZ 1055/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 701/16 odrzucające skargę J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r., cofającą pozwolenie na broń palną gazową. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, ww. decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu 26 lutego 2016 r. Pismem nadanym w dniu 29 marca 2016 r. J. G. wniósł skargę na powyższą decyzję bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem nadanym w dniu 5 kwietnia 2016 r. Sąd przekazał skargę Komendantowi Głównemu Policji, który w dniu 4 maja 2016 r. ponownie przekazał ją wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy Sądowi. Odrzucając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do jej wniesienia za pośrednictwem organu upłynął w dniu 29 marca 2016 r. Ponieważ wniesiono ją z uchybieniem terminu podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienia złożył J. G., zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy nie istnieje przepis nakazujący uznanie, iż momentem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy skargę wniesiono do sądu bez pośrednictwa organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, jest moment przekazania skargi przez Sąd organowi, co prowadzi do konstatacji, iż przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji RP winien być zastosowany; 2. obrazę przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 i art. 83 § 3 P.p.s.a. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że w razie wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego termin, w którym dokonano wniesienia skargi, a którego przekroczenie powoduje odrzucenie skargi, liczony jest od daty przekazania skargi przez ten sąd do organu właściwego, za pośrednictwem którego powinna być ona wniesiona, przy nieuwzględnieniu, że: a. z powyższych przepisów w sposób oczywisty wynika, iż datą wniesienia skargi do sądu – w sytuacji jej nadania w urzędzie pocztowym – jest data oddania skargi w tym urzędzie, b. w świetle tych przepisów jedynie skarżący może być dysponentem czasu, w jakim wnoszona jest przez niego skarga do sądu, co znajduje oparcie w szeroko pojętym prawie do sądu oraz c. wymienione przepisy, ani żadne inne przepisy ustawy P.p.s.a. nie przewidują przekazywania do właściwego organu skargi wniesionej bezpośrednio do sądu, zakładając raczej w takim przypadku odrzucenie skargi, ale skoro Sąd dokonał takiego przekazania, to tym samym konwalidował wadliwe wniesienie skargi, co według ogólnych zasad dotyczących tego rodzaju działania powinno też oznaczać wniesienie skargi z zachowaniem terminu, bez względu na ostateczną datę jej faktycznego przekazania właściwemu organowi; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 83 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 65 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że skarga na decyzję została wniesiona po terminie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia i mające wpływ na jego treść poprzez ustalenie, że skarga została wniesiona dnia 5 kwietnia 2016 r., podczas gdy datą nadania pisma w urzędzie pocztowym jest data 29 marca 2016 r. Ponadto, pełnomocnik skarżącego przedstawił jako dowód wydruk fotografii uczynionej przez skarżącego, iż zaadresował on skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale za pośrednictwem Komendy Głównej Policji, a tym samym, doręczenie listu na adres Sądu powinno zostać potraktowane jako niefortunna pomyłka, która nie powinna powodować pozbawienia Obywatela prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły i niezależny Sąd. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę skarżonego postanowienia poprzez jego uchylnie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 i art. 83 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, iż zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a.: "oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu". Przepis ten należy odczytać łącznie z art. 54 § 1 P.p.s.a. w myśl, którego "skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi". Zgodnie zatem z powyższym, aby oddanie pisma w urzędzie pocztowym odniosło skutek prawnoprocesowy kluczowe jest prawidłowo zaadresowanie go do organu administracyjnego, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi. Wbrew również twierdzeniom zażalenia ww. przepisy określają sposób i tryb ("za pośrednictwem organu") wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wynika z akt sprawy skarżona decyzja Komendanta Głównego Policji została doręczona skarżącemu w dniu 26 lutego 2016 r., a więc trzydziestodniowy termin do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., upływał z dniem 29 marca 2016 r. Skuteczne wniesienie skargi, a więc za pośrednictwem organu nastąpiło, natomiast dopiero w dniu 5 kwietnia 2016 r., tj. z chwilą przesłania jej organowi przez Sąd. Wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie wywiera żadnego skutku procesowego, a tym bardziej przerwania biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Z tych też przyczyn wniesiona skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji. Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie nie dopatrzył się również w działaniu Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak i naruszenia art. 83 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 65 § 2 P.p.s.a. wobec błędnego zaadresowania przedmiotowej skargi, co również potwierdza przedłożony wraz z zażaleniem kopia dowodu nadania skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.