I SA/Wr 1306/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 17 września 2016 r., złożonym po wniesieniu skargi, skarżąca I. D. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając to faktem złożenia skargi oraz wadliwością tej decyzji. Zdaniem wnioskodawczyni Dyrektor Miejskiego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w B. niezasadnie wymaga od strony poniesienia opłat za odpady komunalne skoro posiadana przez stronę nieruchomość jest niezamieszkała. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc jedynie wykazanie przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym przepisie może stanowić podstawę do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że samo wniesienie skargi na decyzję której zasadność strona kwestionuje oraz złożenie wniosku w przedmiocie jej wstrzymania nie stanowią podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie, jeżeli jego argumentacja nie będzie odnosić się do konkretnych relacji pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu a prawdopodobieństwem wystąpienia zagrożeń o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie do samych przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. to trzeba wyjaśnić, że zarówno przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak i przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, przy czym, za spełniającą ten wymóg nie można uznać samej okoliczności, że wnioskodawca nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Odnosząc powyższe do treści złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] należy stwierdzić, że jego argumentacja koncentrowała się wokół uchybień kierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji. Tak skonstruowany wniosek nie mógł zostać uwzględniony albowiem nie odnosił się do przesłanek wstrzymania wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. a jedynie do merytorycznych zarzutów związanych z prawidłowością zaskarżonej decyzji, czego Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu nie ocenia. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.