VI SA/Wa 1804/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. k. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Główny Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez K. Spółka komandytowa (dalej "Skarżąca"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...], z dnia [...] listopada 2013 r., nakazującej zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza", utrzymał decyzję w mocy. Decyzję powyższą wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...] kwietnia oraz [...] maja 2013 r. - działający z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w [...] - przeprowadzili kontrole doraźne u Skarżącej, które wykazały, iż podmiot ten prowadzi za pośrednictwem stron internetowych: www. [...].pl oraz www. [...]., wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych, należących do kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza weterynarii". W protokole kontroli - do którego Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń - załączono kopie 3 paragonów oraz 13 zamówień, w tym na produkty lecznicze weterynaryjne wydawane bez przepisu lekarza - "[...] Obroża dla psów średnich (dł. 53 cm), "[...] kot 0,7 ml", "[...] Obroża dla psów dużych (dł. 70 cm)" oraz "[...] dla psów od 10 kg do 20 kg", wszystkie wysłane za pośrednictwem firmy kurierskiej. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego dotyczącego wysyłkowej produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza", jednocześnie informując o prawie wglądu do akt sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...], działając na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm., dalej "p.f.") oraz art. 104 K.p.a., nakazał Skarżącej zaprzestać prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 68 ust. 3 p.f. dopuszcza się wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, jednakże tylko przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne. Jednak wymienione podmioty nie są uprawnione do obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi, ze względu na przepisów dających możliwość prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych przez jakikolwiek podmiot. Organ wskazał, iż produktem leczniczym weterynaryjnym stosownie do treści art. 2 pkt 34 p.f. jest produkt leczniczy stosowany wyłącznie u zwierząt. Natomiast zgodnie z zasadą prowadzenia obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi, obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi zakupionymi w hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych może być prowadzony wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt, z zastrzeżeniem że poza zakładami leczniczymi dla zwierząt przedsiębiorcy mogą prowadzić obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi wydawanymi bez przepisu lekarza po zgłoszeniu wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii na 7 dni przed rozpoczęciem działalności (art. 71 ust. 1a p.f.). Żadnych innych form i miejsc obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi ww. ustawa nie wymienia. Skoro Skarżąca nie prowadzi apteki ogólnodostępnej, ani punktu aptecznego, w związku z tym nie przysługuje mu prawo prowadzenia wysyłkowej sprzedaży jakichkolwiek produktów leczniczych. Zgodnie z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 3 p.f., wysyłkowa sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych jest niedopuszczalna. Końcowo organ wskazał, iż p.f. nie zawiera regulacji dających możliwość prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych, jak również żaden akt wykonawczy do tej ustawy nie reguluje warunków zapewnienia jakości i bezpieczeństwa takich produktów oraz wymogów, co do ich transportu. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości. Podniósł, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest bezprzedmiotowe, gdyż nie prowadzi wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza". Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Lekarz Weterynarii zlecił [...] Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii przeprowadzenie kontroli doraźnej działalności prowadzonej przez Skarżącą w zakresie wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych, w tym obejmujących również produkty lecznicze weterynaryjne dodawane jako "gratis". W wyniku dokonania kontroli doraźnych w dniach [...] lutego oraz [...] marca 2014 r. przekazano protokół wraz z załącznikami w postaci wydruku zestawienia zamówień obejmującego numer zamówienia, nazwę zamawianego produktu, nazwę produktu gratisowego będącego produktem leczniczym weterynaryjnym wydawanym bez przepisu lekarza oraz daty złożenia zamówienia, jak również wydruków zamówień, w których skład weszły m.in. jako "gratis"" produkt leczniczy weterynaryjny wydawany bez przepisu lekarza "[...] dla kotów", "[...] 100 ml" oraz "[...] - Obroża przeciw pchłom i kleszczom dla kotów i małych psów (dł. 38 cm)". Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się do treści przepisów art. 2 pkt 32 i 37aa, art. 65 ust. 1 , art., art. 68 ust. 1 i 3 , art. 71 ust. 1a p.f., stwierdził, że Skarżąca dokonywała wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych pozornie dodając je jako gratis do innych produktów, niebędących produktami leczniczymi. Organ odwoławczy porównując ceny pojedynczych oferowanych sztuk przedmiotów niebędących produktami leczniczymi oraz zestawów zawierających jako "gratis" produkt leczniczy weterynaryjny wysyłanych do kontrahentów za pośrednictwem firm kurierskich, stwierdził, że ewidentnie wskazują na dokonywanie wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych, zawierając w cenie zestawu również koszty związane z nabyciem produktu leczniczego weterynaryjnego. Zdaniem Organu odwoławczego przez wydawanie w formie gratisu produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu lekarza Skarżąca dokonywał ich sprzedaży, co jest niedopuszczalne przez żadne podmioty, w tym również przez podmioty, o których mowa w art. 71 ust. 1a p.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 68 ust. 3 p.f. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, przy błędnym przyjęciu, że dodawanie do sprzedawanych towarów produktów gratisowych w postaci produktów leczniczych weterynaryjnych, stanowią sprzedaż wysyłkową produktów leczniczych, jest dopuszczalna wyłącznie przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne, z czego wywiedziono, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów ustawy w opisany wyżej sposób, - art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.) przez ich niezastosowanie i ograniczenie wolności gospodarczej, podczas, gdy nie znajduje ono oparcia w przepisach p.f., ani żadnej innej ustawie, nie wskazując ważnego interesu publicznego, który wymagałby zastosowania wspomnianego ograniczenia; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające w szczególności na: - nie podjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącego, a także jego kontrahentów, przy istniejącej wolności działalności gospodarczej oraz swobodzie kształtowania umów i mającego charakter wyjątku ograniczenia tejże swobody przez organ, - niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza", - dowolności w wydaniu decyzji przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego względem skarżącego stosuje się nakaz zaprzestania prowadzenia działalności oraz z czego wywodzi się pozorność zawieranych przez skarżącego umów sprzedaży, jakie miałyby mieć na celu ukrycie sprzedaży wysyłkowej produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza", - błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia treści przepisów i stwierdzenia, że Skarżąca dokonywała sprzedaży wysyłkowej produktów leczniczych weterynaryjnych, w oparciu wyłącznie porównanie ofert cenowych produktów bez wskazania przez organ administracji publicznej na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę twierdzeniom". 3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła, iż organ nie odniósł się szerzej do zarzucanej pozorności zawieranych umów sprzedaży, porównując jedynie oferty cenowe sprzedawanych produktów z tzw. "gratisami". Podniósł zarzut naruszenia zasady swobody zawierania umów i kształtowania stosunku zobowiązaniowego przez strony zawarte w art. 353¹ K.c. Skarżąca zaznaczyła, iż produkt "gratisowy" nie był objęty ceną dokonywanej transakcji sprzedaży. Zdaniem Skarżącej, organy pominęły wolę stron powstałego stosunku zobowiązaniowego, bezpodstawnie ograniczając swobodę zawierania umów. Oceniła, iż sporne produkty lecznicze stanowiły wyłącznie gratisowe prezenty w związku z dokonanym zakupem towaru i miały charakter zabiegu marketingowego, w celu zachęty do dokonania kolejnych transakcji ze Skarżącą. Zarzuciła, iż dokonana wykładnia oświadczeń woli stron umowy jest zbyt daleko idąca i wykracza poza kompetencji organu. Podniosła, iż nie prowadzi przypisywanej jej działalności wysyłkowej sprzedaży produktami leczniczymi weterynaryjnymi wydawanymi bez przepisu lekarza, a w szczególności nie wykracza on poza granice dokonanego zgłoszenia dokonanego w dniu [...] maja 2013 r. (przyjęte [...] maja 2013 r.), zgodnie z art. 71 ust. 1a p.f. Za nieracjonalne uznała przyjęcie istnienia regulacji dopuszczającej sprzedaż wysyłkową produktów leczniczych dla ludzi, przy jednocześnie niedopuszczalnej sprzedaży wysyłkowej produktów leczniczych weterynaryjnych dla zwierząt z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza". Stoi w sprzeczności z wykładnią celowościową przepisów ustawy. Z reguły a maiori ad minus wywiodła, że jeśli dopuszczalna jest sprzedaż wysyłkowa leków przeznaczonych dla ludzi, to tym bardziej dopuszczalna jest również sprzedaż leków dla zwierząt wydawanych bez przepisów lekarza weterynarii. W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów skargi przywołał definicję obrotu produktami leczniczymi (art. 65 ust. 1 p.f.), uznając za niedopuszczalne działania podmiotów zajmujących się obrotem produktami leczniczymi, w tym również produktami leczniczymi weterynaryjnymi, które mają za zadanie obejście przepisów ustawy. Natomiast zgodził się ze Skarżącą, że po dokonaniu zgłoszenia wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii jest ona uprawniona do dokonywania obrotu detalicznego produktami leczniczymi weterynaryjnymi wydawanymi bez przepisu lekarza, jednakże z wyłączeniem ich sprzedaży wysyłkowej, zgodnie z art. 68 ust. 3 ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego – Głównego Lekarza Weterynarii i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna w sprawie nie naruszają prawa. Przedmiotem objętego tymi decyzjami rozstrzygnięcia jest nakazanie Skarżącej zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu lekarza. U podstaw tego rozstrzygnięcia legło, oparte na ww. przepisach art. 68 ust. 1, 2 i 3, art. 70 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1a p.f. w zw. z art. 2 pkt 37 aa tej ustawy, stanowisko organów wydających decyzje, że żadne produkty lecznicze weterynaryjne, nie zostały dopuszczone do sprzedaży wysyłkowej. Zdaniem składu orzekającego stanowisko organu znajduje uzasadnienie we wskazanych przepisach ustawy, dodatkowo właściwie zinterpretowanych i zastosowanych w sprawie dla oceny wszystkich uwarunkowań i okoliczności jej stanu faktycznego. Zarzuty skargi w żadnym miejscu nie podważają argumentacji organów, która stanowisko to uzasadnia. Stosownie do art. 65 ust. 1 p.f. obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Odnośnie produktów leczniczych weterynaryjnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 34 p.f. jako produkty lecznicze stosowane wyłącznie u zwierząt decydujące znaczenie ma zasada tego obrotu wyrażona w art. 68 ust. 2 p.f. Zgodnie z tym przepisem obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi, zakupionymi w hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych może być prowadzony wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt, z zastrzeżeniem przepisu art. 71 ust. 1a ustawy, w którym w odniesieniu do produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu lekarza przewidziano możliwość prowadzenia takiego obrotu poza zakładami leczniczymi dla zwierząt po zgłoszeniu wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii na 7 dni przed rozpoczęciem działalności. Żadnych innych form i miejsc obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi p.f. nie wymienia. W szczególności brak w niej przepisu zezwalającego na wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych. Przepis art. 68 ust. 3 p.f. dopuszcza prowadzenie wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, jednak tylko przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne, co powoduje, że dopuszczenie to nie odnosi się do produktów leczniczych weterynaryjnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 34 p.f., skoro obrót nimi - w myśl powyższego - może odbywać się wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt, a jeżeli chodzi o produkty wydawane bez przepisu lekarza, także poza takim zakładem na zasadzie art. 71 ust. 1a p.f. W obu tych przypadkach nie przewidziano formy wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych (tak jak wynika to z art. 68 ust. 3 p.f. odnośnie innych produktów). Ta forma sprzedaży zastosowana została bowiem tylko dla aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych w zakresie produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, zatem innych niż produkty lecznicze weterynaryjne, które nie są sprzedawane w aptekach ogólnodostępnych i punktach aptecznych. Skoro w świetle art. 68 ust. 3 p.f. ("dopuszcza się prowadzenie przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza") sprzedażą wysyłkową prowadzoną przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne objęte są tylko leki wydawane bez przepisu lekarza, to a contrario pozostałe produkty lecznicze, w tym produkty lecznicze weterynaryjne, nie mogą być przedmiotem sprzedaży wysyłkowej. Konsekwentnie, z przepisu tego wynika również niedopuszczalność wysyłkowej sprzedaży leków przez placówki obrotu pozaaptecznego (odpowiednio przez przedsiębiorcę na zasadach art. 71 ust. 1a p.f.), do których należą sklepy zielarsko - medyczne, sklepy specjalistyczne zaopatrzenia medycznego i sklepy ogólnodostępne (art. 71 ust. 1 p.f.). Ustawodawca nie przewidział także możliwości dokonywania sprzedaży premiowej w postaci wysyłkowego przekazywania klientom produktów leczniczych weterynaryjnych jako "gratisy". Możliwość dokonania wysyłki produktu leczniczego została obarczona szczególnymi warunkami mającymi zapewnić właściwą jakość takiego produktu, bezpieczeństwo jego stosowania oraz pełną identyfikowalność zamówienia. W tym celu ograniczono krąg podmiotów, które tego typu obrót mogą prowadzić, zezwalając na to jedynie aptekom ogólnodostępnym oraz punktom aptecznym. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 marca 2008 r. (Dz. U. Nr 60, poz. 374) określa warunki wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza oraz sposób dostarczania tych produktów do odbiorców. Wydanie aktu wykonawczego o takim zakresie regulacji wynika z konieczności zagwarantowania wysyłce produktu leczniczego odbywania jej w warunkach zapewniających jakość i bezpieczeństwo stosowania tego produktu. Odnośnie produktów leczniczych weterynaryjnych brak analogicznego aktu stanowiącego o technicznoprawnych warunkach realizacji takiego przedsięwzięcia, co dodatkowo wzmacnia stanowisko o niedopuszczalności wysyłkowej sprzedaży tych leków. Podkreślenia również wymaga, że postępowanie administracyjne jest procesem stosowania prawa. W procesie tym, przestrzegając zasad postępowania, organy administracji obowiązane są działać na podstawie i w granicach przepisów prawa materialnego. Działanie takie oznacza w szczególności z jednej strony ustalenie stanu faktycznego sprawy, a z drugiej prawidłową wykładnię i zastosowanie przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia o obowiązkach i uprawnieniach strony. Okoliczności dokonanych sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych przemawiają za uznaniem, iż w istocie dochodziło do sprzedaży produktów, które co prawda podlegają swobodnemu obrotowi w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, przy jednoczesnym dodawaniu produktu ("gratisu"), który faktycznie nie mógł podlegać obrotowi dokonywanemu przez Skarżąca. W cenie Sądu stosunki handlowe nie mogą być sprzeczne z ustawą ani zmierzać do obejścia przepisów prawa. Organy mają prawo, jak było w niniejszej sprawie, dokonać własnych ustaleń i ich oceny, w kwestii zgodności z przepisami prawa materialnego – w tym przypadku prawa farmaceutycznego. Dla sprawy administracyjnej wystarczające są ustalenia organu, który dokonał również porównania (kalkulacji) ceny sprzedawanych towarów, stwierdzając iż wartość produktów leczniczych weterynaryjnych oferowanych indywidualnie oraz w zestawach wraz z "gratisowym" produktem leczniczym weterynaryjnym jednoznacznie wskazywały na celowe podwyższanie cen w przypadku zestawów z "gratisem" w celu zrekompensowania sprzedającemu kosztów "gratisu". W istocie rozważania i zarzuty Skarżącej odnośnie nieprawidłowego zastosowania przepisów kodeksu cywilnego w zakresie wad oświadczeń woli nie mają znaczenia dla sprawy, bowiem nie jest kwestionowana ważność dokonanych czynności sprzedaży, a jedynie przedmiot zawieranych przez Skarżącą transakcji. Stąd niezasadne jest odwoływanie się do dorobku doktryny prawa cywilnego wypracowanej na gruncie art. 83 k.c., jako podstawy do kwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ. W tej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa. Wykazując brak prawnej podstawy do prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych w ramach – jak wynika z materiałów postępowania administracyjnego – przedsiębiorstwa Skarżącej, prawidłowo nakazały jej zaprzestać takiej działalności, jako nieumocowanej w przepisach ustawy. Umocowania takiego nie można domniemywać. Winno ono wynikać wprost z przepisu. Zatem w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy – w sytuacji, gdy jak wykazano brak przepisów pozwalających na wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych, zapatrywanie Skarżącego o zgodności prowadzonej przezeń działalności z przepisami prawa jest bezpodstawne, tak samo zresztą jak sformułowany w skardze zarzut/pogląd na temat konieczności dokonania liberalniejszej interpretacji przepisów Prawa farmaceutycznego, gdy chodzi o sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych. W tym względzie należy bowiem mieć na uwadze wywodzony (a contrario) z art. 68 ust. 3 p.f. w zw. z ust. 2 p.f. zakaz wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych uzasadniony niewątpliwie ochroną zdrowia zwierząt i koniecznością zapewnienia nadzoru lekarza weterynarii nad wydawaniem tych produktów/leków. Zdaniem Sądu ww. zakaz nie ogranicza wolności gospodarczej przedsiębiorców w sposób nieproporcjonalny do celu tego ograniczenia. W tym stanie rzeczy – uznając wszystkie zarzuty skargi za niezasadne - Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.